മര്യാദാമുക്ക് || Maryadamukke

കോഴി

2010-12-21T18:10:00.000+05:30

മറവിയെ പ്രതിരോധിക്കാന് വീണ്ടുമൊരു നാടുകാണല്. പരിഭവങ്ങള്ക്കും ദുഃഖങ്ങള്ക്കും അവധികൊടുത്ത മൂന്നുദിവസം.

രാവിലെ അമ്പലക്കുളത്തില്‍ പോയൊരു കുളി. മര്യാദാമുക്കിലുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കുറച്ചുസമയം ചിലവിട്ടു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ ചേട്ടന് ചായ കുടിക്കുകയാണ്. ചേട്ടന്റെ കൂടെയിരുന്നു എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടു നാളുകളേറെയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മുറിയില്‍‌പോയി വേഷംമാറി വന്നു ഒപ്പമിരുന്നു. അമ്മ നാല് ഇഡ്ഡലിയും ചമ്മന്തിയും തന്നിട്ടു പതിവുപോലെ ഓര്മിപപ്പിച്ചു.

“വല്യച്ചന്റെ വീട്ടി പോകാന്‍ മറക്കണ്ട”

മുപ്പതുകൊല്ലത്തോളം തമിഴ്‌നാട്ടില്‍ ജോലിചെയ്ത വല്യച്ചനും കുടുംബവും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ താമസമുറപ്പിച്ചിട്ടു അധികം നാളുകളായിരുന്നില്ല. കക്കാട് പാടശേഖരങ്ങള്ക്കു തൊട്ടടുത്ത് ‘കല്യാണി‘ അനിതന്‍ പണി കഴിപ്പിച്ച ഒരുനില വീടാണ് വാങ്ങിയത്. സന്തോഷമുളവാക്കിയ വാര്ത്തപയായിരുന്നു വല്യച്ചന്റെയും ഫാമിലിയുടേയും വരവ്. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും സ്വന്തമെന്നു കരുതാവുന്ന ഒരു വീട് കൂടി. അമ്മയുടെ ഓര്മാപ്പെടുത്തല്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ അവിടെ പോകണമെന്നു മനസില്‍ തീരുമാനിച്ചു.

നാലു ഇഡ്ഢലി അകത്താക്കി ചേട്ടന് എഴുന്നേറ്റു. വാഷിങ്ങ്ബേസിനു സമീപമെത്തി അമ്മയെ ഉദ്ദേശിച്ച് അടുക്കളയിലേക്കു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

“ഇതുങ്ങള്ക്ക് ഇത്തിരി നെല്ല് കൊടുക്കമ്മേ..? കൊറേനേരായി കരയാന്‍ തൊടങ്ങിയിട്ട്”

അമ്മ ഒരുപിടി നെല്ലുമായി വടക്കിനിയിലേകു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ അല്ഭുീതപ്പെട്ടു ചേട്ടനോട് അന്വേഷിച്ചു.

“കോഴിനെ വാങ്ങിച്ചാ പിന്നേം ?”

ചേട്ടന്‍ ശരിയെന്ന അര്ത്ഥ ത്തില്‍ തലയാട്ടി. “രണ്ട് തള്ളക്കോഴീം അഞ്ചാറ് കുഞ്ഞുങ്ങളുംണ്ട്. അഞ്ചാറ് മാ‍സായി വാങ്ങീട്ട്”

മനസ്സിനു സന്തോഷമായി. ഇഡ്ഡലിയില്‍ ചട്ട്ണി കോരിയൊഴിച്ചു മേശക്കരുകില്നിന്നു എഴുന്നേറ്റു. വടക്കിനിയിലേക്കു നടന്നു. അധികം ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെയാണ് ചെന്നതെങ്കിലും അപരിചനെ കണ്ട് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള് തീറ്റനിര്ത്തി ഭയത്തോടെ അകന്നുമാറി.

എന്റെ വരവും ഇരിപ്പും കണു പൈപ്പിന്ചുവട്ടില്‍ പാത്രം കഴുകുകയായിരുന്ന അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാന് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒട്ടും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഭാവത്തില് വാതില്പടിയിലിരുന്നു ഇഡ്ഡലിതിന്നു. എങ്കിലും ശ്രദ്ധമുഴുവന് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വീണ്ടും തീറ്റ തുടങ്ങിയോ എന്നതില് തന്നെയായിരുന്നു.

അരമിനിറ്റു നേരത്തെ നിരീക്ഷണങ്ങള്ക്കും അന്യോന്യം നടത്തിയ കൂലംകുഷമായ വാദപ്രതിവാദങ്ങള്ക്കും ശേഷം കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒരു പ്രശ്നക്കാരനല്ലെന്ന തീര്പ്പി ല്‍ എത്തിച്ചേര്ന്നു . അവ വീണ്ടും നെല്മ്ണികള്‍ കൊത്തിത്തിന്നുന്നതില്‍ വ്യാപൃതരായി. ചിലവ എന്റെ കാല്പാദത്തില്വന്നു മുട്ടിയുരസാ‍ന്പോലും ധൈര്യം കാട്ടി.

കൂര്ത്തരകൊക്കു കൊണ്ടു ഓരോ അരിമണിയും കൊത്തിവിഴുങ്ങുന്ന അവയുടെ കരവിരുതിന്റെ ചാരുതയില്‍ ഞാന്‍ മയങ്ങി. ഒരുപാട് കൊല്ലങ്ങള്ക്ക് ശേഷമാണു ഈ കാഴ്ച ഞാന്‍ കാണുന്നതും ആസ്വദിക്കുന്നതും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉത്സാഹം നിറഞ്ഞു. അമ്മ കൊടുത്ത നെല്മണികള് തീര്ന്നനപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചുകൂടി അരിമണികള്‍ വാരിക്കൊടുത്തു. ചെറിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തീറ്റകാണാന്‍ എനിക്ക് അത്രമാത്രം താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

കക്കാട്ദേശത്തു തോമാച്ചന്റെ കാലം തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് വീട്ടില് പത്തോളം കോഴികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് അന്നു പ്രൈമറി സ്കൂളിലാണ്. കോഴീനെ പൊരുന്തിക്കുവച്ചു മൂന്നാഴ്ച തികയാന്‍ കണ്ണില്‍ എണ്ണയൊഴിച്ചു കാത്തിരിക്കും. മുട്ട വിരിഞ്ഞാല് എറുളാന്‍ കൊണ്ടുപോകാതെ അവയെ നോക്കുന്ന ചുമതല സസന്തോഷം ഏറ്റെടുക്കും. തള്ളക്കോഴിയും കുഞ്ഞുങ്ങളും പോകുന്നിടത്തൊക്കെ പരിസരം വീക്ഷിച്ചു കൂടെ നടക്കും. എന്നിട്ടും എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വെട്ടിച്ചു എറുളാന്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയ സന്ദര്ഭടങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അന്നത്തെ ദിവസം മനസ്സാകെ വിഷാദമാകും. വീണ്ടും നോർമലാകാൻ രണ്ടുദിവസമെങ്കിലും എടുക്കും.

കാലം പോകെപ്പോകെ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പദവി അമ്മക്കു തിരിച്ചുകൊടുത്തു. കോഴിപ്പേന്‍ ശല്യമാണെന്നു പറഞ്ഞു പിന്നീടെപ്പോഴോ അമ്മയതു നിര്ത്തു കയും ചെയ്‌തു. അതില്‍‌പിന്നെ ഇപ്പോഴാണ് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി സല്ലപിക്കാന്‍ ഒരു അവസരം കിട്ടുന്നത്. മൂന്നു ദിവസം കോഴികള് വയറുനിറയെ ചുമ്മാ കിടന്നു വെയില്‍‌കാഞ്ഞു. ഞാന്‍ തിരിച്ചുപോന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും അധ്വാനിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കും.

പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം - 3

2010-08-23T21:26:00.000+05:30

ശ്രദ്ധിക്കുക: മുന്‍‌പോസ്റ്റിന്റെ തുടര്‍ച്ചയാണിത്. പഴയ ഭാഗങ്ങളും വായിക്കുക.

രാജേന്ദ്രനോടു വിടപറഞ്ഞു തമ്പി നടന്നു. ശങ്ക തോന്നിയപ്പോള്‍ വഴിയരികില്‍ കുന്തിച്ചിരുന്നു വീണ്ടും സാറ്റിസ്‌ഫാക്ഷന്‍ നേടി. പക്ഷേ അതിനൊടുവില്‍ തമ്പിയെ മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞതു ഷാപ്പില്‍നിന്നു കുടിച്ച കള്ളിന്റെ മണമല്ല, മറിച്ച് പാലപ്പൂവിന്റെ മദിപ്പിക്കുന്ന തീഷ്ണഗന്ധമായിരുന്നു. ഒപ്പം വീണാവാദനത്തിന്റെ ഇമ്പമുള്ള അലയൊലികളും!

കക്കാടിന്റെ എത്തീസ്റ്റിനു പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനായില്ല. പാലപ്പൂവിന്റെ മാദകഗന്ധത്തില്‍ മയങ്ങി അതിന്റെ ഉറവിടംതേടി അലഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ എത്തിയത് പടമാന്‍‌വീട്ടുകാരുടെ പരദേവതക്ഷേത്രത്തിലും.

ചാറ്റല്‍‌മഴ കനത്തുവരികയായിരുന്നു. തമ്പി ക്ഷേത്രകവാടത്തിലെ ഗേറ്റുചാടി അകത്തുകടന്നു ശ്രീകോവിലിനു അടുത്തേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ പൂച്ചയേക്കാളും വലിപ്പമുള്ള രണ്ടു പെരുച്ചാഴികള്‍ കുറുകെചാടി. തിരിഞ്ഞോടിയ തമ്പി രണ്ടു നിമിഷത്തിനുശേഷം കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി. ആശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു.

“@#$%^... പേടിപ്പിച്ചളഞ്ഞു“

ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്‍‌വശത്തു വലിപ്പമുള്ള ഒരു ആല്‍‌മരമുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ പടമാന്റെ കാലം മുതല്‍ ഉള്ളതാണ്. ചെങ്കല്ലു‌കൊണ്ടു സമചതുരത്തില്‍ ആല്‍ത്തറയും പണിതിട്ടുണ്ട്. തറക്കു നടുവില്‍, ആലിനു മുന്നിലായി രണ്ടടിപൊക്കവും അഗ്രഭാഗത്തു ജപിച്ചചരടുകള്‍ പരസ്പരം കൂട്ടിക്കെട്ടിയതുമായ ഒരു ശൂലം. മുമ്പു കണ്ടിട്ടുള്ള കാഴ്ചയായതിനാല്‍ തമ്പി ഭയന്നില്ല. മഴയില്‍ അണഞ്ഞ ബീഡി കത്തിക്കാന്‍ തീപ്പെട്ടിയെടുത്തു. ഈര്‍പ്പം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എരിയാന്‍ മടിച്ച ബീഡിക്കുറ്റി ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിക്കുമ്പോള്‍ നിശബ്ദതയില്‍ ഉയര്‍ന്ന ചില അപശബ്ദങ്ങള്‍ തമ്പിയെ ജാഗരൂകനായി.

അടുത്തെവിടെയോ ചുള്ളിക്കമ്പുകള്‍ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം. നനഞ്ഞ കരിയിലകളില്‍ ആരുടെയോ പാദങ്ങള്‍ പതിയുന്ന നേര്‍ത്ത ശബ്ദം.

തമ്പി അന്ധാളിച്ചു ചുറ്റും നോക്കി. സമീപത്തെങ്ങും ഒരു ജീവിയുമില്ല. എങ്ങും ഇരുട്ടുമാത്രം. രാവിന്റെ നിശബ്ദതയെ അലസോരപ്പെടുത്തി കവലയിലെ കെ‌എസ്‌ഇ‌ബിയുടെ ട്രാന്‍സ്‌ഫോര്‍ പതുക്കെ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അനുനിമിഷം ഉയര്‍ന്ന ടെന്‍ഷന്റെ വേലിയേറ്റത്തില്‍ ചുണ്ടിലെരിയുന്ന ബീഡി തമ്പി വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ആല്‍ത്തറക്കു സമീപം രണ്ടുചാല്‍ ഉലാര്‍ത്തി. ഏഴിലം‌പാലച്ചുവട്ടിലെ കരിപിടിച്ച ഓട്ടുവിളക്ക് കണ്ണില്‍‌പെട്ടു. കാലാകാലങ്ങളായി കറുത്തവാവുകളില്‍ മാത്രം ഏഴുതിരിയിട്ടു കത്തിക്കാറുള്ള നിലവിളക്കിനു ചുറ്റും ഇരുട്ടിന്റെ കട്ടിആവരണം. കറുത്തവാവായിട്ടും വിളക്കു കത്തിക്കാത്തതില്‍ തമ്പി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. അതോടൊപ്പം മനസ്സിലുണര്‍ന്ന തിരിച്ചറിവുകളില്‍ കക്കാടിന്റെ എത്തീസ്റ്റ് നടുങ്ങിപ്പോയി.

വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അതിനര്‍ത്ഥം ഇന്നു പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം സ്വതന്ത്രയാണ്!!

തമ്പിയുടെ കാലുകള്‍ വിറച്ചു. നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പുകണങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടുകൂടി. അതെ. കൊരട്ടിപ്പള്ളി സെമിത്തേരിയില്‍ ഏഴുദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി അന്തിയുറങ്ങി കുര്യപ്പന്‍‌ചേട്ടന്‍ അടക്കമുള്ള കൊലകൊമ്പന്‍ പ്രേതങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച ചെറാലക്കുന്നിന്റെ തമ്പി ഭയന്നിരിക്കുന്നു. കാതിക്കുടം ഇടമറുക് എം.സി.ഗോപിയുടെ വത്സലശിഷ്യന് പ്രേതഭയം. എന്താ കഥ.

അച്ഛനും ശേഖരന്‍ വെളിച്ചപ്പാടും ഒന്നിക്കുമ്പോള്‍ അന്തര്‍ജ്ജനത്തെപ്പറ്റി പറയാറുള്ള പഴയകാല സംഭവങ്ങള്‍ തമ്പിയുടെ മനോമുകുരത്തില്‍ തെളിഞ്ഞു. അന്തര്‍ജ്ജനം കണ്ണാമ്പലത്തുവീട്ടില്‍ പുരുഷുച്ചേട്ടനെ മോഹിച്ചതും അദ്ദേഹത്തെ ശാസ്താവ് കാത്തതുമെല്ലാം പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും അത്തരം പഴങ്കഥകളില്‍ വിശ്വാസം തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇവയെല്ലാം സംഭവിച്ചത് വളരെക്കാലം മുമ്പാണ്. നാട്ടിലാണെങ്കില്‍ കേട്ടുകേഴ്വികളുടെ ചാകരയും. അന്തര്‍ജ്ജനമെന്ന മിത്തും അത്തരത്തിലുള്ള ഒന്നാണെന്നാണ് ആശാന്റെയും അഭിപ്രായം. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലൊരു സന്ദേഹം. അത്തരം കേട്ടുകേഴ്‌വികള്‍ സത്യമാണെന്നു സാഹചര്യങ്ങള്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. തമ്പി കുഴങ്ങി. മനസ്സിനു ലാഘവത്വം വരുത്താനായി മഴവെള്ളം രണ്ടിറക്ക് കുടിച്ചു. പ്രണയിനിയുടെ ഓര്‍മകളെ താലോലിച്ചു.

“അക്കരെയാണെന്റെ മാനസം…

ഇക്കരെയാണെന്റെ താമസം…”

രണ്ടുവരികള്‍ പാടി നിര്‍ത്തി. കാറ്റില്‍ ഞെട്ടറ്റുവീണ, അരുകില്‍ വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ച ഒരു പാലപ്പൂ കുനിഞ്ഞെടുത്തു വാസനിച്ചു. “എന്തൊരു മണാ ഇതിന്. അന്തപ്പനോട് ഷാപ്പില് കൊറച്ച് പൂവ് കൊണ്ട്‌വക്കാന്‍ പറേണം. കള്ളിന്റെ നാറ്റം പോയിക്കിട്ടും”

തമ്പി ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു സുഗന്ധം നുകര്‍ന്നു. കണ്ണുകള്‍ പാതിയടഞ്ഞു. അതേനിമിഷം തന്നെ തമ്പിയുടെമേല്‍ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭീമാകാരമായ നിഴല്‍ പതിഞ്ഞു. ചീവീടുകളുടെ കാറലുകളും വൃക്ഷത്തലപ്പുകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളും പൊടുന്നനെ നിലച്ചു. മഴയുടെ നേര്‍ത്ത ഇരമ്പലിനെ ഭജ്ഞിച്ച് അകലങ്ങളില്‍ ഒരു തെരുവുനായ മോങ്ങി. പ്രകൃതിയുടെ ഭാവം മാറി.

ഓസീന്‍ കമ്പനിയില്‍നിന്നു വരുന്ന മങ്ങിയവെളിച്ചത്തില്‍ പൊട്ടക്കിണറും, ഭീമാകാരം പൂണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലം‌പാലയും കണ്‍‌മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു. എത്തീസ്റ്റിന്റെ ഉള്ളംകിടുങ്ങി. മഴവെള്ളം ഒലിക്കുന്ന മുഖം വലതുകൈയാല്‍ അമര്‍ത്തിത്തുടച്ചു ഏഴിലം‌പാലയെ ഇമചിമ്മാതെ നോക്കി. മൈതാനത്തിനു നടുവില്‍ പ്രൌഢിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഏഴുതട്ടുകള്‍. ഇടതടവില്ലാതെ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴുനിലകള്‍. അവയുടെ ചുവട്ടില്‍ വെള്ളനേര്യതുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീരൂപം!

ഏതു പുരുഷനേയും മത്തുപിടിപ്പിക്കാന്‍ പര്യാപ്തമായ വന്യസൌന്ദര്യമായിരുന്നു ആ സ്ത്രീക്കു. അതുകണ്ട് അമ്പരന്നുനില്‍ക്കെ പാലച്ചുവട്ടിലെ സ്ത്രീരൂപം വായുവിലൂടെ ഒഴുകിയൊഴുകി തമ്പിയുടെ അരികിലെത്തി. മഴനനഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ദൃഢഗാത്രനെ ആദരവോടെനോക്കി മധുരതരമായി ആരാഞ്ഞു.

“എന്തേ എനിക്ക് വിളക്കുവച്ചില്ല?”

തമ്പി ചോദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അപ്സരസിന്റെ കഞ്ചുകത്തില്‍ ഒതുങ്ങാത്ത, വശങ്ങളിലേക്കു തള്ളിനില്‍ക്കുന്ന സ്തനങ്ങളില്‍ മിഴിച്ചുനോക്കി. മാറത്തെ സ്ഥാനം‌തെറ്റിയ നേര്യത് അലക്ഷ്യമായി നേരെയിട്ടു സ്ത്രീരൂപം ശൃംഗാരരൂപേണ കടാക്ഷിച്ചു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“എന്നെ മനസ്സിലായില്ലാ?”

തമ്പി നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി.

അരക്കെട്ട് മാദകമായി ഇളക്കി പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്ന രൂപം പാലച്ചുവട്ടിലെ ഓട്ടുവിളക്കിനുനേരെ മാന്ത്രികയെപ്പോലെ കൈവീശി. വലതുകയ്യിലെ ചൂണ്ടുവിരലില്‍നിന്നു ഉല്‍ഭവിച്ച ഒരു മിന്നല്‍‌പിണരില്‍ പാലച്ചുവട്ടിലെ എണ്ണവറ്റിയ നിലവിളക്ക് ദീപപ്രഭയാല്‍ അലം‌കൃതമായി. ചുവന്നപ്രകാശം വാരിവിതറി ഏഴുതിരികള്‍ എരിഞ്ഞു.

വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങള്‍ തോല്‍‌വി സമ്മതിച്ചു.

തമ്പിക്കു എല്ലാം വ്യക്തമായി.

“പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം!”

അനുഷ്ഠാനഭംഗം നടത്തിയിട്ടും ഭാവഭേദമില്ലാത്ത അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി തമ്പി അല്‍ഭുതസ്തംഭനായി നിന്നു. ക്രൌര്യമില്ലാതെ സുന്ദരമായ മുഖം. അച്ഛന്റേയും വെളിച്ചപ്പാടിന്റേയും സംഭാഷണങ്ങളില്‍ നിറയാറുള്ള സംഹാരരുദ്രയായ യക്ഷിയല്ല ഇത്. മറിച്ചു സൌന്ദര്യത്തിന്റെ, വശീകരണശക്തിയുടെ നിറകുടമായ ഏതോ യുവതി. എന്തുചെയ്യണമെന്നു ആലോചിച്ചു തമ്പി നില്‍ക്കെ സൌമ്യയായ യക്ഷി പൊട്ടക്കിണറിനുനേരെ നടന്നു. പാലച്ചുവട്ടിലെത്തി തമ്പിയെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. പിന്നെ ഏഴിലം‌പാലയില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ചു. പരദേവത ക്ഷേത്രപരിസരത്തുനിന്നു പാലപ്പൂമണം പതുക്കെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു.

നടന്നതെല്ലാം സത്യമോ മിഥ്യയോ?. തമ്പി കുഴങ്ങി നാലുപാടും ദൃഷ്ടിപായിച്ചു. മുന്നില്‍ അന്തര്‍ജ്ജനമില്ല. പാലച്ചുവട്ടില്‍ ഏഴുതിരിയിട്ട നിലവിളക്കുമില്ല. കനത്തഇരുട്ടും ഇടമുറിയാതെ‌പെയ്യുന്ന മഴയും മാത്രം. മനസ്സിലെ സംശയങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തി കാല്‍‌ച്ചുവട്ടില്‍ ഏതാനും പാലപ്പൂക്കള്‍ മഴനനഞ്ഞു അപ്പോഴും കിടന്നു.

‘പണിക്കരെ തല്ലിയ കണ്ണാമ്പലത്തുവീട്ടില്‍ പുരുഷു എന്ന പുരുഷോത്തമനെയല്ലാതെ മറ്റൊരാളെയും ആശിക്കാത്ത‘ അന്തര്‍ജ്ജനം തമ്പിയെ വെറുതെവിട്ടു. എല്ലാം സ്വപ്നമാണെന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു അദ്ദേഹം പടമാന്‍‌വളപ്പിനോടു വിടപറഞ്ഞു. ഗേറ്റുതുറന്നു മൂന്നുകൈവഴികളുള്ള കവലയിലെത്തി. പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലം‌പാലയെ തെല്ലുംഗൌനിക്കാതെ നടന്നുമറയുമ്പോള്‍ ഏഴിലം‌പാലയുടെ ചുവട്ടില്‍ തമ്പിയെ സാകൂതംനോക്കി നേര്യതുടുത്ത് ഒരു സ്ത്രീരൂപം അപ്പോഴും നിന്നിരുന്നു!

പിറ്റേദിവസം വൈകീട്ട് മര്യദാമുക്കിലെത്തിയ തമ്പിയെകണ്ടു വാസുട്ടന്‍ അമ്പരന്നു. നെറ്റിയില്‍ നീളത്തിലൊരു ചന്ദനക്കുറി. വലതുകൈയില്‍ മന്ത്രിച്ചൂതിയ ചുവന്ന ചരട്. ചെവികള്‍ക്കിടയില്‍ അമ്പലത്തിലെ പൂജാപുഷ്പങ്ങള്‍.

വാസുട്ടന്റെ കണ്‍‌ട്രോള്‍ പോയി. “തമ്പ്യേയ്... എന്തൂട്ടാ ഞാനീ കാണണെ?”

തമ്പി മൌനം പാലിച്ചു.

“എന്താടാ നിനക്ക് പറ്റ്യെ?”

വാസുട്ടനെ ഒരു മൂലയിലേക്കു നീക്കിനിര്‍ത്തി തമ്പി കാര്യങ്ങള്‍ ചുരുക്കത്തില്‍ അറിയിച്ചു. എല്ലാം ഗൌരവത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ച വാസുട്ടന്‍ അന്തര്‍ജ്ജനത്തെപ്പറ്റി കേട്ടതും അലറിച്ചിരിച്ചു. “ആഹഹഹഹഹ. പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം ഒരു മിത്താടാ തമ്പീ. സത്യത്തീ അങ്ങനൊരാളില്ല“

വാസുട്ടനെ അടിമുടി ചുഴിഞ്ഞുനോക്കി തമ്പി പുശ്ചത്തില്‍ ചിരിച്ചു. “ആശാന്‍ ഒന്നുപോയേ”

കൌമാരകാലത്തു യുക്തിചിന്തയുടെ ആശാന്‍‌മാരായിരുന്ന തമ്പിയും വാസുട്ടനും ഇന്നു സന്ദേഹികളായി എല്ലാ ‘ആക്ഷനു’കളില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു. എങ്കിലും ചില തിരുശേഷിപ്പുകള്‍ മനസ്സിന്റെ ആളൊഴിഞ്ഞകോണില്‍ വീണ്ടും ജ്വലിച്ചുയരാന്‍ അവസരംകാത്തു കനല്‍മൂടിക്കിടപ്പുണ്ട്.

കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ കളം‌മാറ്റിച്ചവിട്ടിയിട്ടും കാതിക്കുടത്ത് ഇന്നും എത്തീസ്റ്റ് എന്നതിന്റെ പര്യായം എം.സി.ഗോപി എന്നാണ്. കലയുടേയും ഡിസൈനുകളുടെയും തേരിലേറിയ ഗോപിയിന്നു കാതിക്കുടം എന്‍‌ജി‌ഐ‌എല്ലിനെതിരെ അക്ഷന്‍ കൌണ്‍‌സില്‍ നടത്തുന്ന സമരത്തിന്റെ മുന്നണിയില്‍ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്കു വശപ്പെടാതെ അചഞ്ചലനായി നില്‍ക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു എന്റെ അഭിവാദ്യങ്ങള്‍.

പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം - 2

2010-08-14T20:54:00.001+05:30

ശ്രദ്ധിക്കുക: മുന്‍പോസ്റ്റിന്റെ തുടര്‍ച്ചയാണിത്

കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങുകളോടെ നാട്ടുകാരെ ഇളക്കിമറിച്ചു കാമ്പയിന്‍ മുന്നേറി. അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലെ ശാന്തിക്കാരന്‍ ശ്രീധരന്‍പോറ്റി വരെ നിരീശ്വരവാദത്തിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടെക്കുമെന്ന നിലയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എത്തി. അപ്പോഴാണ്, തമ്പിയേയും വാസുട്ടനേയും ആകെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു ഓസീന്‍കമ്പനിക്കു അടുത്തുള്ള പടമാന്‍വീട്ടുകാരുടെ പരദേവതക്ഷേത്രത്തില്‍ ചെറിയതോതിലൊരു കളമെഴുത്തും പാട്ടും നടത്താന്‍ ക്ഷേത്രക്കമ്മറ്റി തീരുമാനിച്ചത്. കുറേക്കാലമായി പൂജകളൊന്നുമില്ലാതെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു കിടക്കുകയായിരുന്ന കൊച്ചുക്ഷേത്രമാണ്. സന്ധ്യാസമയത്തു ആരെങ്കിലും വിളക്കുവച്ചാലായി എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ നില. അങ്ങിനെയുള്ള ക്ഷേത്രം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത് നിരീശ്വരവാദ പ്രസ്ഥാനത്തിനു കനത്ത അടിയായിരിക്കുമെന്നത് നിസ്സംശയമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും അത്തരക്കാര്‍ സജീവമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കാലത്തും.

“എന്റെ കൊക്കിന് ജീവനൊള്ളപ്പോള്‍ ഇത് നടക്കില്ല”

മര്യാദാമുക്കില്‍ ലോകകാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന ‘മര്യാദക്കാരോടു’ തമ്പി കട്ടായംപറഞ്ഞു. പിള്ളേച്ചന്‍ ഉപദേശിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. “തമ്പീ നീ ആവശ്യല്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പോണ്ട. അവരുടെ സ്വന്തം അമ്പലത്തില്‍ പൂജ നടത്തുന്നതിന് നിനക്കെന്താ ചേതം“

“ഹ അനിച്ചേട്ടനെന്താ ഇങ്ങനെ പറേണെ. ഇമ്മാതിരി പ്രവൃത്തികള്‍ നാട്ടാരെ കൂടുതല്‍ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലേക്കാ നയിക്കാ”

“ഓ അന്ധവിശ്വാസം... ആ കാര്യന്നും പറയണ്ട. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു എത്തീസ്റ്റല്ലേ ലാസറ് ചേട്ടന്‍. എന്നട്ട് ആള്‍ടെ പുതിയവീട് വെഞ്ചരിച്ചത് നീയറിഞ്ഞില്ലേ”

“അതാ അത് ഭാര്യേടെ നിര്‍ബന്ധം. അല്ലാണ്ട്...”

തമ്പി പിള്ളേച്ചന്റെ വാദങ്ങളോടു പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ആ ശ്രമത്തില്‍ വിജയിച്ചില്ലെങ്കിലും പറഞ്ഞ വാക്കില്‍നിന്നു പിന്നോക്കം പോയില്ല. നിരീശ്വരവാദ കാമ്പയിനുകളില്‍ സജീവമായി പങ്കെടുത്തവരില്‍ പലരും കാലക്രമത്തില്‍ കാല്‍മാറ്റി ചവിട്ടിയപ്പോള്‍ തമ്പി അക്രമാസക്തനുമായി.

വൈകീട്ട് അമ്പലത്തിലേക്കു പോവുകയായിരുന്ന ശ്രീധരന്‍‌പോറ്റിയെ മര്യാദാമുക്കില്‍‌വച്ചു തമ്പി തടഞ്ഞു. കള്ളിമുണ്ട് കയറ്റിക്കുത്തി പോറ്റിയുടെ മുഖത്തോടു സ്വന്തം മുഖം അടുപ്പിച്ചു. “സാമി അപ്പോ എന്നോട് വാക്ക്‍പറഞ്ഞതൊക്കെ മറന്നൂല്ലേ?”

പോറ്റി എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അജ്ഞതനടിച്ചു. “എന്തിനെപ്പറ്റ്യാ തമ്പി നീ പറേണെ. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവണില്ലാ“

“മനസ്സിലാവണില്ലാലേ. മനസ്സിലാക്കിത്തരാം”

“സാമീ അമ്പലക്കുളത്തിന്റെ പടവില്‍വച്ചു ഞാന്‍ സാമിക്ക് കോവൂരണ്ണനേം യുക്തിവാദത്തെപ്പറ്റീം ക്ലാസ്സെട്ത്തത് ഓര്‍മയില്ലേ?”

പോറ്റി പരിഹസിച്ചു. “ഹഹഹ. കോവൂരാ അതാരപ്പാ!”

യാതൊരു മയവുമില്ലാത്ത നിഷേധം. തമ്പി മുരണ്ടു. പോറ്റിയതു ഗൌനിച്ചില്ല. “നാളെ ഭദ്രകാളിക്കു ഗുരുതിവഴിപാട്ണ്ടെന്നു അച്ഛനോട് പറഞ്ഞേക്ക്. കാലത്ത് ആറിന് തന്നെ അമ്പലത്തിലെത്തണം”

“ഊതണ്ട സാമ്യേയ്. ഊതണ്ട. എല്ലാത്തിനേം ഞാന്‍ കാണിച്ച് തരണ്ട്. കൊറച്ച്നാള് കൂട്യൊന്നു കഴിഞ്ഞോട്ടെ”

തമ്പിയുടെ മനസ്സുനിറയെ കാലുഷ്യമായിരുന്നു. ആരെതിര്‍ത്താലും ഉത്സവപരിപാടികള്‍ തടയുമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയമായിരുന്നു. ആദ്യം കാര്യങ്ങള്‍ നേരായ രീതിയില്‍തന്നെ നീക്കി. പക്ഷേ ഉത്സവാഘോഷങ്ങള്‍ സമ്പൂര്‍ണമായി പൊളിക്കാനുള്ള മുന്‍‌തീരുമാനം മാറ്റിവക്കാന്‍ തമ്പി നിര്‍ബന്ധിതനായ കുറച്ചു സംഭവങ്ങള്‍ പിന്നീട് അരങ്ങേറി. അതിനു വേദിയൊരുക്കിയതോ അമ്പലപരിസരവും!

സംഭവം നടന്നതു കര്‍ക്കടകത്തിലെ കറുത്തവാവ് ദിവസമാണ്. ശനിയുടെ വിളയാട്ടദിവസമായ കര്‍ക്കടകത്തിലെ കറുത്തവാവ്!

ദിവസം മുഴുവന്‍ തകര്‍ത്തുപെയ്ത മഴ ഇടവേള കൊടുത്ത, ഈറനും ഇരുട്ടും സാന്നിധ്യമറിയിച്ച സന്ധ്യാസമയത്തു പടമാന്‍വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് നാമജപത്തില്‍ മുഴുകിയിരുന്ന ഒരു അമ്മൂമ്മ പരദേവത ക്ഷേത്രത്തിനുനേരെ എത്തിവലിഞ്ഞു നോക്കി. കണ്ടത് സിശ്വസിക്കാനാകാതെ നാമംചൊല്ലല്‍ നിര്‍ത്തി. മുറ്റത്തിറങ്ങി തുളസിത്തറക്കു സമീപംചെന്നു പറമ്പിന്റെ വടക്കേമൂലയിലേക്കു വീണ്ടും നോട്ടമയച്ചു. പരദേവത ക്ഷേത്രത്തിനടുത്തെ ഏഴിലം‌പാലയുടെ ചുവട്ടില്‍ കനത്തഇരുട്ട് മാത്രം. കാറ്റും മഴയുമേല്‍ക്കാതെ എല്ലാ കറുത്തവാവിനും വിളക്കുവക്കാന്‍ കൊല്ലന്‍ പണിതുകൊടുത്ത ചെറിയ ഓട്ടുകമാനത്തിനു കീഴില്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ തരിപോലുമില്ല.

അമ്മൂമ്മ അങ്കലാപ്പിലായി. ഉമ്മറത്തിണ്ണയില്‍ കെമിസ്ട്രിബുക്കില്‍ തലപൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന കൊച്ചുമകളോടു അന്വേഷിച്ചു. “ദേവീ പാലച്ചോട്ടില് വെളക്കുവച്ചില്ലേ?”

ശ്രീദേവി ഓര്‍മകളില്‍ പരതി. പരദേവതക്കു മാത്രമേ വിളക്കുവച്ചുള്ളൂ. പാലച്ചുവട്ടിലേക്കു പോകാന്‍ മറന്നു. “അയ്യോ അതു മറന്നു. ഞാനിപ്പോ പോകാം”

ശ്രീദേവി വിളക്കെടുക്കാന്‍ അകത്തുകയറി. കത്തിച്ച വിളക്കുമായി വന്നപ്പോള്‍ അമ്മൂമ വിലക്കി. “ഇനീപ്പോ ഈ ഇരുട്ടത്ത് അങ്ങ്‌ട് പോണ്ട. വല്ല ഇഴജന്തുക്കളുംണ്ടാവും“

കൊല്ലങ്ങളായി തുടര്‍ന്നുവന്നിരുന്ന ഒരു അനുഷ്ഠാനം അവിടെ ലംഘിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വരുതിയില്‍ നില്‍ക്കാത്ത ചില ശക്തികള്‍ അസ്വസ്ഥരായി. കറുത്തവാവുകളില്‍ പാലച്ചുവട്ടില്‍ തിരിവച്ചില്ലെങ്കില്‍ ‘പൊട്ടക്കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ സമാധികൊള്ളുന്ന അന്തര്‍ജ്ജനം’ കോപിക്കുമെന്ന കണിയാന്‍ കൈമളിന്റെ താക്കീത് ശരിവച്ചുകൊണ്ടു, കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ ഒരു പിശറന്‍കാറ്റ് രൂപംകൊണ്ടു. ആ കാറ്റില്‍ കിണറിന്റെ വശങ്ങളില്‍ വേരുപടര്‍ത്തി ഭീമാകാരം രൂപം‌പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലംപാലയാകെ അടിമുടി പൂത്തുലഞ്ഞു. പരദേവത ക്ഷേത്രത്തില്‍ കത്തിച്ച വിളക്കുകള്‍ വീശിയടിച്ച കാറ്റില്‍ അണഞ്ഞു. തന്റെ വാക്കു സൃഷ്ടിച്ച പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഒന്നും അമ്മുമ്മ അറിഞ്ഞില്ല, അനുഭവിച്ചുമില്ല. അതിനുവേണ്ടി വിധി നീക്കിവച്ചത് കക്കാടിന്റെ തീരദേശംപാടത്തുള്ള അന്തപ്പന്റെ ഷാപ്പിലിരുന്നു കള്ളുമോന്തുന്ന ഒരുവനെയായിരുന്നു.

സമയം പിന്നേയും ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയവെളിച്ചത്തില്‍ അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ പുല്ലാനിത്തോട്ടിലെ കൈതപ്പൊന്തകളിലും തീരദേശം‌പാടത്തെ വരമ്പുകളിലും ഇരുട്ട് വേരുപിടിച്ചപ്പോള്‍, ‘ഹരിവരാസനം‘ പാടി അയ്യങ്കോവ്‌ക്ഷേത്രത്തിലെ ശ്രീകോവില്‍ അടച്ചപ്പോള്‍ പൊട്ടക്കിണറിന്റെ അഗാധതയില്‍ രൂപംകൊണ്ട പിശറന്‍കാറ്റ് സാവധാനം വന്യതയാര്‍ജ്ജിച്ചു വന്നു. തെങ്ങിന്‍‌തലപ്പുകളെ ആടിയുലച്ചും കുറ്റിക്കാടുകളെ പിഴുതെരിഞ്ഞും ഭീമാകാരം പൂണ്ട ആ കാറ്റില്‍ ഏഴിലം‌പാല മാത്രം നിശ്ചലമായി നിന്നു. പാലപ്പൂവിന്റെ മാദകഗന്ധം എങ്ങും ഒഴുകിപ്പരന്നു. ഓസീന്‍‌കമ്പനിയുടെ സെക്യൂരിറ്റി റൂമില്‍ രാത്രികാവലിരുന്ന പുനലൂരു‌കാരന്‍ രാജേന്ദ്രന്‍ പാലച്ചുവട്ടില്‍ നേര്യതുടുത്തു പാദസരമണിഞ്ഞ സ്ത്രീരൂപം ദര്‍ശിച്ച് ഞെട്ടിവിറച്ചു.

രാവ് പിന്നേയും കനത്തു. കാറ്റിനു അകമ്പടിയായി കനത്തമഴയും ആരംഭിച്ചതോടെ കക്കാട് ദേശമാകെ നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. എങ്ങും ഒച്ചയില്ല, അനക്കമില്ല. പക്ഷേ തീരദേശം ഷാപ്പിലപ്പോള്‍ തമ്പിയും തൈക്കൂട്ടത്തെ ദേവരാജനും ‘വീശല്‍‘ കഴിച്ചു ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. തൈക്കൂട്ടം സെന്ററിനടുത്തു താമസിക്കുന്ന, മരം‌വെട്ട് തൊഴിലാക്കിയ ദേവരാജന്‍ പലകാര്യങ്ങളിലും തമ്പിയുടെ ഗുരുവാണ്. കൊമ്പന്‍ മീശ തടവി അദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദേശം വച്ചു.

“തമ്പ്യേയ് മഴേന്ന് മാറൂന്ന് തോന്നണില്ല. നീയിന്ന് എന്റൂടെ തൈക്കൂട്ടത്തേക്ക് വാ. നമക്കവിടെ കൂടാം“ ക്ഷണിച്ചശേഷം ഒന്നുകൂടി ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. “എന്തായാലും ഈരാത്രി നീ തന്നെപ്പോണ്ട”

തമ്പി സമ്മതിക്കില്ലെന്നു തോന്നിയതിനാല്‍ അദ്ദേഹം താക്കീതു ചെയ്തു. “ഇന്ന് കറുത്തവാവാട്ടാ. പടമാന്‍വീട്ടാര്ടെ പറമ്പിന്റടുത്തെത്തുമ്പോ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണം”

തമ്പി ചോദ്യഭാവത്തില്‍ നോക്കി.

“അല്ലാ‍ അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെ കാര്യം അറിയാലോ? അന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത് ഭാഗ്യത്തിനാന്നാ പുരുഷു കഴിഞ്ഞാഴ്ചേങ്കൂടി എന്നോട് പറഞ്ഞെ”

എത്തീസ്റ്റായ തമ്പി തലയറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു. “ആ‍ഹഹഹഹഹഹ്. രാജന്‍ചേട്ടാ. ഞാനൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ പോവാ. ഉത്തരം പറയോ?”

“നീ ചോദിക്ക്”

തുപ്പലൊലിച്ച ചിറിതുടച്ചു തമ്പി പതിവു ചോദ്യംകാച്ചി. “ദൈവംണ്ടാ?”

മറുപടി പറയാതെ അദ്ദേഹം യാത്രപറഞ്ഞു. വായില്‍ വിളഞ്ഞ ഭരണിപ്പാട്ടുകള്‍ പാടി ഓസീന്‍‌കമ്പനിക്കരുകിലെ നീണ്ട വിജനമായ റോഡിലൂടെ തമ്പിയും സാവധാനം നടന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വിളി അസഹ്യമായപ്പോള്‍ റോഡ്‌സൈഡില്‍ കുന്തിച്ചിരുന്നു പാടത്തേക്കു മൂത്രമൊഴിച്ചു. പാടത്തു കള്ളിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം പരന്നു. കുടിച്ച തമ്പിക്കുപോലും അറപ്പുതോന്നി.

“എന്തൂട്ട് നാറ്റാ ഇത്. ഞാന്‍ കുടിച്ചത് ഇതന്ന്യാണാ?”

തുമ്പത്തുണ്ടായിരുന്ന അവസാനതുള്ളിയും തമ്പി അടിച്ചുതെറിപ്പിച്ചു. “ഹൌ! എന്തൊരു റിലാക്സ്. എന്തൊരു സാറ്റിസ്ഫാക്ഷന്‍“

മനസ്സില്‍ പ്രത്യേകിച്ചു കാരണമില്ലാതെ ഉത്തര്‍പ്രദേശിലുള്ള പ്രണയിനിയുടെ സ്മരണകള്‍ തലപൊക്കി. തമ്മില്‍ കണ്ടിട്ടു രണ്ടുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. അവളുടെ യൌവനം വെറുതെ പാഴായിപ്പോവുകയാണെന്നു ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല.

“മാനസേശ്വരി മാപ്പു തരൂ...”

“മറക്കാന്‍ നിനക്ക് മടിയാണെങ്കില്‍ മാപ്പ്തരൂ...”

പാടശേഖരത്തിനു നടുവിലൂടെ, ചെറിയ വളവുകളോടെ നീണ്ടുപോകുന്നതാണ് തൈക്കൂട്ടത്തേയും കക്കാടിനേയും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ടാര്‍‌റോഡ്. അതിന്റെ ഒരുവശത്തു തീരദേശംപാടമാണ്. മറുവശത്തു ഓസീന്‍ കമ്പനിയും. പകുതിയോളം വഴി പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ തമ്പി അവശനായി. അടുത്തുകണ്ട കലുങ്കിലിരുന്നു. കൂര്‍ത്ത കരിങ്കല്‍പീസുകള്‍ ഉന്തിനില്‍ക്കുന്ന ആ കലുങ്കും തമ്പിയുടെ മനസ്സില്‍ സ്മരണകള്‍ ഉണര്‍ത്തി.

രണ്ടുകൊല്ലം മുമ്പു ആശാനെ പാമ്പുകടിച്ചത് ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്. ചുണ്ടില്‍ പുച്ഛച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അറിയാതെ ചിലവാക്കുകള്‍ പുറത്തുചാടി. “എന്നട്ട് എന്തൂട്ട് കോപ്പാ ഇണ്ടായേ. ആശാന്റെ ഒരുനേരത്തെ ഭക്ഷണം മൊടങ്ങി. അത്രന്നെ. പോരാഞ്ഞ് നാട്ടിലാകെ ഫേമസുമായി“

തമ്പി കലുങ്കിനു താഴേക്കു തുറിച്ചുനോക്കി. ഏതെങ്കിലും പാമ്പ് അവിടെ പതുങ്ങിനില്‍ക്കുന്നുണ്ടോ. കളിമണ്ണ് കലര്‍ന്ന ചെളിവെള്ളം കുതിച്ചൊഴുകുന്നതു മാത്രമേ തമ്പി കണ്ടുള്ളൂ. അതിലേക്കു കാര്‍ക്കിച്ചുതുപ്പി പിറുപിറുത്തു. “ആശാന്റൊരു ടൈം... അല്ലാണ്ടെന്താ”

അഞ്ചുമിനിറ്റ് കലുങ്കില്‍ മഴനനഞ്ഞു, മലര്‍ന്നുകിടന്നു ക്ഷീണംമാറ്റിയ തമ്പി റോഡിന്റെ വീതിയളന്നു വീണ്ടും നടത്തം തുടര്‍ന്നു. പാമ്പ് ചിന്തകളില്‍നിന്നു മുക്തനാവാത്തതിനാല്‍ പാടാനും തുടങ്ങി.

“കൊണ്ട്രവടി… കൊണ്ട്രവടീ… “

“റോട്ടിലൊരു പാമ്പ്... (2)

“ചേരയല്ല മൂര്‍ഖനല്ല”

“ചേനത്തണ്ടന്‍ തന്നെ…” (2)

നടത്തം അര‌മണിക്കൂറിലും കൂടുതല്‍ നീണ്ടു. ഒടുവില്‍ ഓസീന്‍കമ്പനിക്കടുത്തു, മൂന്നുവഴികള്‍ സന്ധിക്കുന്ന കവലയിലെത്തിയപ്പോള്‍ സമയം പതിനൊന്നിനു അടുത്തു. ചുറ്റിലും ഒറ്റ വിളക്കില്ല, വെളിച്ചമില്ല. എങ്ങും കൂരിരുട്ട്.

തമ്പി ആരെയെന്നില്ലാതെ ചീത്ത വിളിച്ചു. “യെവനൊക്കെ കെടന്നൊറക്കായാ. കുംഭകര്‍ണന്മാര്”

സ്വന്തംവീട്ടിലേക്കു പോകാനുള്ള വഴിയിലേക്കു തിരിയുമ്പോള്‍ കമ്പനിയുടെ സെക്യൂരിറ്റി റൂമില്‍ രാജേന്ദ്രനുണ്ടാകുമെന്ന കാര്യം ഓര്‍ത്തു. ആള്‍ടെ കയ്യില്‍ ‘ഹോട്ട്‘ ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. തമ്പി അങ്ങോട്ടു നടന്നു.

കമ്പിളിപ്പുതപ്പുകൊണ്ടു ശരീരമാകെ മൂടി രാജേന്ദ്രന്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങുകയാണ്. മേശപ്പുറത്തു ഒരു പെട്രോമാക്സ് സഹജമായ “ശൂ‍ൂ‍ൂ” ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു മങ്ങിക്കത്തുന്നു. അതിനുചുറ്റും പറന്നുകളിക്കുന്ന ഏതാനും ഈയാം‌പാറ്റകള്‍.

തമ്പി ഒരു തെറി കാച്ചി. “ഡാ #%$^& മോനേ!”

രാജേന്ദ്രന്‍ എഴുന്നേറ്റു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കുനോക്കി. പെട്രോമാക്സിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ മഴനനഞ്ഞ മസില്‍ ശരീരംകണ്ടു ഞെട്ടി പിന്നോക്കം നടന്നു.

“ഞാനാടാ രാജേന്ദ്രാ, തമ്പി... നീയെന്തിനാ ചുരുണ്ട് കൂടീരിക്കണെ“

വാതില്‍ സാവധാനം തുറക്കപ്പെട്ടു. രാജേന്ദ്രന്‍ അവിശ്വസനീയതയോടെ തമ്പിയുടെ മുഖവും നട്ടെല്ലും കൈകൊണ്ടു തടവി. കൈകളുടെ വിറയല്‍ അറിഞ്ഞു ഹോട്ട് ചോദിക്കാന്‍ വന്നതാണെന്ന കാര്യം തമ്പി മറന്നു.

“നീയെന്താ വല്ലാതിരിക്കുന്നെ?”

രാജേന്ദ്രന്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന തമ്പിയെ സെക്യൂരിറ്റി റൂമിലേക്കു കയറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചു. “ഞാനില്ലടാ പോവാണ്. നേരം കൊറെയായി. പോരാഞ്ഞ് നശിച്ച മഴേം”

“തമ്പിയണ്ണാ... തമ്പിയണ്ണന്‍ ഇപ്പോ പോണ്ട. പോയാ ആകെ പ്രശ്നാവും”

തമ്പി നെറ്റിചുളിച്ചു. “എന്തൂ പ്രശ്നം?”

“അണ്ണാ ഇന്ന്... ഇന്ന് കറുത്ത വാവാണ്”

“അതിന് ഞാനെന്താടാ വേണ്ടെ?”

രാജേന്ദ്രന്‍ നിശ്വാസരൂപേണ തുടര്‍ന്നു. “അണ്ണാ... ഞാന്‍ കൊറച്ച്മുമ്പ് പാലച്ചോട്ടില് വെള്ളനേര്യതുടുത്ത് ആരോ നിക്കണകണ്ടു“

തമ്പി സംശയഭാവത്തില്‍ നോക്കി. രാജേന്ദ്രന്‍ ആണയിട്ടു. “സത്യാ അണ്ണാ സത്യാ. പാദസരത്തിന്റെ കിലുക്കോം ഇണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോ ഇവ്ടൊക്കെ പാലപ്പൂവിന്റെ ഭയങ്കര മണായിരുന്നു“

തമ്പിയിലെ യുക്തിവാദി ഉണര്‍ന്നു. “അതുപിന്നെ പാലപൂത്താലോ, കള്ള് കുടിച്ചാലോ മണമടിക്കും രാജേന്ദ്രാ. പിന്നെ നീകണ്ട പെണ്ണ് ദേവിയായിരിക്കും“

“അല്ലണ്ണ ദേവ്യല്ല. ഞാനിവിടെ ഫുള്‍ടൈമും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവിന്ന് കാവിലേക്ക് വന്നട്ടില്ല. വിളക്കും തെളീച്ചട്ടില്ല“

തമ്പി അലസോരം ഭാവിച്ചു. “ദേവി തന്ന്യായിരിക്ക്വൊള്ളൂ രാജേന്ദ്രാ. നീയത് വിട്ട്കള”

“ദേവ്യാ. നേര്യത് ഉടുക്കേ! അണ്ണന്‍ ന്തൂട്ടാ ഈ പറേണെ”

“എന്താടാ അവള്‍ക്ക് നേര്യത് ഉടുത്തൂടേ?”

“ഉടുക്കാന്‍ കൊഴപ്പൊന്നൂല്ല്യാ. പക്ഷേ...”

“എന്തോന്ന് പക്ഷേ...”

“ആ ഉടുക്കലില് ത്തിരി പ്രശ്നംണ്ടായിരുന്നു”

തമ്പിയില്‍ ആകാംക്ഷ മുളച്ചു. “തെളിച്ച് പറ രാജേന്ദ്രാ”

സാഹചര്യത്തിന്റെ ഗൌരവംമറന്നു രാജേന്ദ്രന്റെ മുഖത്തു നര്‍മ്മഭാവം പടര്‍ന്നു. “ഞാന്‍ കണ്ട പെണ്ണിന്റെ മേത്ത് നേര്യത് മാത്രാ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ. വേറെ തുണിയൊന്നൂല്യായിരുന്നു”

“ങ്ഹേ അതുവ്വോ?“

യാത്രപോലും പറയാതെ ആവേശഭരിതനായി മഴയിലേക്കു ഇറങ്ങിയ തമ്പിയെ രാജേന്ദ്രന്‍ വട്ടം‌പിടിച്ചു. “ഹ്ഹാ. ആ പെണ്ണ് പോയണ്ണാ. ഇപ്പോ അവടെ കാണാനില്ല”

തമ്പി ആശയിലായിരുന്നു. “ഏയ്. ഞാനൊന്ന് നോട്ടട്ടെന്ന്”

“ഇല്ലണ്ണാ അവള് പോയി. അണ്ണനിനി നേരം കളയണ്ട. അവടേം ഇവിടേം തങ്ങാതെ നേരെ വീട്ടീക്ക് വിട്ടോ”

രാജേന്ദ്രന്‍ ഒരു കാജബീഡിയെടുത്തു കത്തിച്ചുകൊടുത്തു. കൂടാതെ മഴ നനയാതിരിക്കാന്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറും.

രാജേന്ദ്രനോടു വിടപറഞ്ഞു നടപ്പുതുടങ്ങിയ തമ്പി വഴിയരികില്‍ കുന്തിച്ചിരുന്നു വീണ്ടും സാറ്റിസ്‌ഫാക്ഷന്‍ നേടി. പക്ഷേ സാറ്റിസ്ഫാക്ഷനു ഒടുവില്‍ അദ്ദേഹത്തെ മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞതു അന്തപ്പന്റെ ഷാപ്പില്‍നിന്നു കുടിച്ച കള്ളിന്റെ മണമല്ല, മറിച്ചു പാലപ്പൂവിന്റെ മദിപ്പിക്കുന്ന തീഷ്നഗന്ധമായിരുന്നു. ഒപ്പം മധുരമുള്ള വീണാവാദനത്തിന്റെ ഇമ്പമുള്ള അലയൊലികളും!

(തുടരും...)

പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനം - 1

2010-08-12T11:12:00.002+05:30

മേല്‍‌ക്കുറിപ്പ്: പണ്ടൊരിക്കല്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്ത പോസ്റ്റാണ്. അതിന്റെ റീവൈസ് ചെയ്ത രൂപം. ക്ലൈമാക്സ് മൊത്തം മാറിയിട്ടുണ്ട്.

“തമ്പ്യേയ്... നീ ദൈവത്തില് വിശ്വസിക്കണ്ണ്ടാ?”

മര്യാദാമുക്കിലെ മതിലില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു തമ്പി. കയ്യില്‍ അന്നമനടയില്‍നിന്നു വാങ്ങിയ ലഹരി കൂടിയ മുറുക്കാനും. ചോദ്യം കേട്ടതും അദ്ദേഹം ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.

“പിന്നല്ലാണ്ട്. ആശാനേ... ആശാന്‍ എന്തൂട്ടാ ഈ പറേണെ. ദൈവല്യാന്നാ!”

ആദ്യപ്രതികരണത്തിനു ശേഷം തമ്പിയുടെ മുഖത്തു ആശ്ചര്യം വിരിഞ്ഞു. ഇത്രനാള്‍ പരമഭക്തനായ വാസുട്ടന്‍ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നു തമ്പിക്കു പിടികിട്ടിയില്ല.

“ആശാനേ ആളോള് ആരൊക്കെ ഇല്ലാന്ന് പറഞ്ഞാലും എനിക്കൊന്നൂല്ല്യ. പക്ഷേ അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലെ ശാസ്താവ് ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാല്ണ്ടല്ലാ... ആ പറഞ്ഞവനെ ഞാനടിക്കും” ഒന്നുനിര്‍ത്തി അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമായി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. “ആശാനെയൊഴിച്ച്”

ദൈവത്തിന്റെ ആസ്തിത്വത്തെപ്പറ്റി ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുമ്പോള്‍ തമ്പി ഇങ്ങിനെയൊക്കെയേ പറയൂ എന്നു വാസുട്ടന് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്നും തെറ്റിയുമില്ല. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെയും വൈകീട്ടും അമ്പലക്കുളത്തിലാണ് തമ്പിയുടെ കുളി. ഈറനുടുത്തു നടക്കു നേരെനിന്നു അറിയാവുന്ന ശരണങ്ങളൊക്കെ വിളിക്കും. സാംഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത് കയ്യിലും നെറ്റിയിലും നീളത്തില്‍ ഭസ്മംപൂശി ഒരുനുള്ളു വാരി വായിലുമിടും. പൈങ്കുനി ഉത്രം‌വിളക്ക് ഉത്സവത്തിനും മണ്ഢലകാലത്തെ അയ്യപ്പന്‍‌വിളക്കിനും കക്കാട്ദേശമാകെ മുളങ്കാല്‍നാട്ടി തോരണം കെട്ടുക, സദ്യക്കുള്ള ഉരുപ്പടികള്‍ ചുമന്നു എത്തിക്കുക തുടങ്ങി അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലെ ഏതുപണിയും തമ്പി കാശുവാങ്ങാതെ ചെയ്യും. അമ്പലത്തിലെ ഉപപ്രതിഷ്ഠയായ ഭദ്രകാളിക്കു ഭക്തര്‍ നേരുന്ന പൂജകളുടെ ചുമതല കയ്യാളുന്നത് തമ്പിയുടെ അച്ഛനാണെന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന പ്രധാനഘടകമാണ്.

ഇത്രയും കടുത്തഭക്തനായ തമ്പിയെ സ്വാധീനിച്ച് നിരീശ്വരവാദിയാക്കാന്‍ കാതിക്കുടത്തു നിശീശ്വരവാദ ആശയത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലനായ എം.സി.ഗോപി പഠിച്ചപണി പതിനെട്ടും പയറ്റിയതാണ്. തമ്പി അതില്‍ വീണില്ലെന്നു മാത്രമല്ല കൂടുതല്‍ ഭക്തിയിലേക്കു തിരിയുകയും ചെയ്തു. ഗോപി വിചാരിച്ചാല്‍ സാധിക്കാത്തത് തനിക്കു പറ്റുമോയെന്നു പരീക്ഷിക്കാനുള്ള സര്‍വ്വസന്നാഹങ്ങളോടും കൂടിയായിരുന്നു അന്നു വൈകീട്ട് കക്കാട് മര്യാദാമുക്കിലേക്കു തമ്പിയുടെ ആത്മസുഹൃത്തായ വാസുട്ടന്‍ എത്തിയത്.

തമ്പിയുടെ അടുത്തസുഹൃത്തായ വാസുട്ടനും ഒരുകാലത്ത് കറകളഞ്ഞ സ്വാമിഭക്തനായിരുന്നു. ഭക്തിയുടെ കാര്യത്തില്‍ തമ്പിക്കുള്ള സകലവിശേഷണങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനും യോജിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടുമാസം മുമ്പു അതെല്ലാം തകിടം‌മറിച്ച ഒരുസംഭവം കാതിക്കുടം പനമ്പിള്ളി സ്മാരകവായനശാലയില്‍ അരങ്ങേറി.

വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ അന്നമനട പഞ്ചായത്തു ബസ്‌സ്റ്റാന്റിനടുത്തെ ഗ്രൌണ്ടിലെ വോളിബോള്‍ കളിക്കുക വാസുട്ടന്റെ പതിവാണ്. കളിയില്‍ വിദഗ്ദനുമാണ്. ആറരവരെ നീളുന്ന കളിക്കുശേഷം അദ്ദേഹം കുളിച്ചു ഫ്രഷായി വായനശാലയിലെത്തും. അരിവാളുകാരുടെ സൈദ്ധാന്തികചര്‍ച്ചകള്‍ക്കും എം.സി.ഗോപിയുടെ പഞ്ചവാദ്യം സാമ്പിളിനും ചെവികൊടുത്തു അവിടെയുള്ള ആനുകാലികങ്ങള്‍ ഒന്നൊഴിയാതെ വായിക്കും. ബാക്കിയുള്ള സമയം വമ്പന്‍ ഷെല്‍ഫുകള്‍ക്കിടയില്‍ അലഞ്ഞുനടന്നു വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങള്‍ രജിസ്റ്ററില്‍ എഴുതി വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോരും. ഇങ്ങിനെയാണ് പതിവ്.

രണ്ടുമാസം മുമ്പു ഷെല്‍ഫുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ പതിവുതിരച്ചില്‍ നടത്തുമ്പോള്‍ വാസുട്ടന് ഒരു പുതിയപുസ്തകം കിട്ടി.

“യുക്തിവാദം: എ.ടി.കോവൂര്‍”

വായിച്ചിട്ടില്ലെന്നു തലയില്‍ മിന്നിയതും രജിസ്റ്ററില്‍ ഒപ്പിട്ട് പുസ്തകമെടുത്തു. വീട്ടിലെത്തി അത്താഴം കഴിച്ചു വായന തുടങ്ങി. ജലപാനം പോലുമില്ലാതെ നാലുമണിക്കൂര്‍ നീണ്ട ഏകാഗ്രവായന. അതിനൊടുവില്‍ വാസുട്ടന് ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു.

ദൈവവിശ്വാസം ക്രമാതീതം കുറഞ്ഞു.

എന്തിലും ഏതിലും യുക്തി തിരയാന്‍ തുടങ്ങി!

കേവലം രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ടു വാസുട്ടന്‍ കടുത്ത നിരീശ്വരവാദിയായി. അടുത്തസുഹൃത്തായ തമ്പിയെയും എത്തിസത്തിലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചു. മര്യാദാമുക്കില്‍വച്ചു നടക്കാറുള്ള ആശയസംവാദങ്ങള്‍ കടുത്ത സ്വാമിഭക്തനായ തമ്പിയേയും സാവധാനം ഇളക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“തമ്പീ. നീ ദൈവത്തിനെ നേരില്‍ കണ്ടണ്ടാ?”

തമ്പി തുറന്നു സമ്മതിച്ചു. “ഇല്ലാശാനേ”

വാസുട്ടന്‍ ആവേശഭരിതനായി. കള്ളികള്‍ വെളിച്ചത്ത്തയില്ലേ. “പിന്നെ എന്തൂട്ടിനാടാ നീ ദൈവംണ്ട്ന്ന് വിശ്വസിക്കണേ. തമ്പീ ദേ ഞാന്‍ പറേണ്, നമ്മടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളോണ്ട് സെന്‍സ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നിലും വിശ്വസിക്കര്ത്“

തമ്പി സന്ദേഹിച്ചു. “ആശാന്‍ ഇങ്ങ്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാലോ”

ഇത്രനാള്‍ ശീലിച്ചുവന്ന ചെയ്തികള്‍ക്കെതിരെ പെട്ടെന്നൊരു ആക്രമണം വന്നപ്പോള്‍ അതിനെ എങ്ങിനെ അഭിമുഖീകരിക്കണമെന്നറിയാതെ തമ്പി കുഴങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലെ വിമുഖതകള്‍ വാസുട്ടനും മനസ്സിലാക്കി. അരികിലേക്കു നീങ്ങിയിരുന്നു കാര്യങ്ങള്‍ നയത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

“എടാ യുക്തിക്ക് സ്ഥാനമില്ലാത്ത ഒരുതരം വികാരമാണെടാ വിശ്വാസം. അറിയ്‌വോ?. ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ. നീ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചതൊക്കെ നിനക്ക് എന്നെങ്കിലും കിട്ടീണ്ടാ”

“ചെലപ്പോ കിട്ടീണ്ട്. പക്ഷേ മിക്കപ്പഴും ഒന്നും നടക്കാറില്ല. ഇന്നലെത്തന്നെ ഒരു പെങ്കൊച്ചിന് എന്നോട് പ്രേമം തോന്നണേന്ന് ഒരുപാട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചതാ. ഒരു കോപ്പും നടന്നില്ല”

വാസുട്ടന്‍ കൈഞൊട്ടി. “അതന്നേടാ ഞാന്‍ പറേണെ. പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണതൊക്കെ വെറ്തെയാണെന്ന്”

തമ്പി തര്‍ക്കിച്ചു. “പക്ഷേ ആശാനെ ചെലപ്പോ ആ പെങ്കൊച്ചും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചണ്ടാവും, എന്നോട് പ്രേമം തോന്നരുതേന്ന്. യേത്”

വാസുട്ടന്‍ തമ്പിയുടെ വാദങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും തള്ളിക്കളഞ്ഞു. “തമ്പി അങ്ങനൊന്നൂല്ല്യാ. നിനക്ക് കിട്ടീതൊക്കെ നിന്റെ പ്രയത്നംകൊണ്ടാ. അല്ലാണ്ട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചതോണ്ടൊന്ന്വല്ല. നിന്റെ വലത്തെകയ്യില്‍ ഒര് വെരലൂടെ മൊളക്കാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് നോക്ക്. നടക്കുമോന്ന് നമുക്ക് കാണാല്ലോ!”

തമ്പി അതിനു മറുപടി പറയാതെ സംഭാഷണം നിര്‍ത്തി. അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നില്‍ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് വാസുട്ടനും ഉറപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ...

പക്ഷേ ഒരാഴ്ച ശേഷം സന്ധ്യക്കു മര്യാദാമുക്കിലെ മതിലില്‍ സുഖമായി കിടക്കുകയായിരുന്ന വാസുട്ടനെ, തമ്പിയുടെ ഗ്യാങ്ങിലെ പ്രമുഖനായ കുഞ്ഞുട്ടന്‍ ഷിബു, ആ നടുക്കുന്ന വാര്‍ത്ത അറിയിച്ചു.

“ആശാനേയ്... ആശാനേ വേഗം വാ. നമ്മടെ തമ്പി ആശൂത്രീലാ“

വാസുട്ടന്‍ ഞെട്ടി. “ങ്ഹേ. ആശൂത്രീലോ!”

“അതേന്ന്. അച്ഛന്‍ തല്ലിന്നാ കേട്ടെ. കൂടുതലൊന്നും അറീല്ലാ. ആശാന്‍ വാ നമക്കൊന്ന് കണ്ടൂണ്ട് വരാം”

കൊരട്ടി വിത്സന്റെ ആശൂപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റായിരുന്ന തമ്പി ആകെ അവശനായിരുന്നു. വലതുകൈ മൊത്തം ബാന്‍ഡേജില്‍. കാലിലും ഇടതുകൈയിലും സാമാന്യം നീരും കരുവാളിപ്പും.

“എന്തിനാടാ അച്ഛന്‍ തല്ലിയേ?“

വാസുട്ടന്റെ അന്വേഷണത്തിനല്ല തമ്പി മറുപടി പറഞ്ഞത്. “ആശാനേ... ആശാന്‍ വേഗം വീട്ടിപ്പൊക്കോ. എന്റെ അച്ചനെങ്ങാനും ആശാനെ കണ്ടാ ആകെ പ്രശ്നാവും”

പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത മറുപടി. വാസുട്ടന്‍ അമ്പരന്നു. അപ്പോള്‍ വാസുട്ടന്റെ ചെവിയിലേക്കു ചുണ്ടുകള്‍ അടുപ്പിച്ചു തമ്പി രഹസ്യമായി മന്ത്രിച്ചു. “ആശാനേ... ആശാനേ ഞാനും എത്തീസ്റ്റായി!”

വാസുട്ടന്‍ അല്‍ഭുതപരതന്ത്രനായി. “തമ്പീ ഇത് സത്യാ”

നിരീശ്വരവാദിയായ തമ്പി ഉടന്‍ സത്യംചെയ്തു. “അയ്യങ്കോവ് ശാസ്താവാണെ, വന്‍പുഴക്കാവ് ഭഗവതിയാണെ സത്യം ഞാനിപ്പോ എത്തീസ്റ്റാ ആശാനെ”

തുടര്‍ന്നു തമ്പി വിവരിച്ചു. “ആശാനറിയാലോ എന്റെ വീടിരിക്കണ പറമ്പിന്റെ കിഴക്കേമൂലയില്‍ രക്ഷസ്സിന്റെ ഒരു കാവും കാര്‍ന്നോന്മാരെ കുടീര്ത്തിരിക്കണ തറയുമുള്ള കാര്യം”

പലതവണ നേരില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. വാസുട്ടന്‍ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.

“ആശാനേ… ആശാന്‍ പറഞ്ഞപോലെ എത്തീസ്റ്റായാ അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കെതിരെ എന്തെങ്കിലും ആക്ഷനുകള്‍ നടത്തണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാനൊരു കോടാലിയെടുത്ത് കാവ് തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു”

നിരീശ്വരവാദത്തോടു തമ്പിക്കുള്ള പ്രതിബന്ധത അറിഞ്ഞ വാസുട്ടന്റെ മനസ്സില്‍ കുളിര്‌കോരി. “അപ്പഴാണ് ആശാനെ എന്റച്ഛന്‍ പടികടന്നു വന്നെ. ഞാന്‍ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ പോയില്ല. പക്ഷേ കാര്‍ന്നോന്മാരുടെ പ്രതിമകള്‍ടെ നേരെ കോടാലിയോങ്ങിയതും അച്ഛന്‍ ഒരൊറ്റ അലര്‍ച്ച”

“എന്നട്ട്”

“ആശാനേ...” ബാക്കി പറയാനാകാതെ തമ്പി വിക്കി. “ആശാനേ അച്ഛന്റെ അപ്പോഴത്തെ ആ ഭാവം. അത് ഭയങ്കരമായിരുന്നൂന്നേ. കാര്യം അച്ഛനത്ര വല്യ സൈസൊന്ന്വല്ല്ല. പക്ഷേ അപ്പ അച്ഛന്റെ ശരീരങ്ങട് വലിഞ്ഞ്‌മുറുകി. കണ്ണൊക്കെ വല്ലാണ്ട് ചൊവന്നു. അത് കണ്ടപ്പത്തന്നെ എന്റെ പക്‍തി പ്രാണന്‍ പോയി. ഞാന്‍ കോടാലി താഴെട്ട് മനുച്ചേട്ടന്റെ വീടിന്റെ വേലിചാടി ഓടി. പക്ഷേ നല്ലോണം വയസ്സായ അച്ഛന്‍ എന്നട്ടും ഓടിച്ചിട്ടു പിടിച്ചു. കൊന്നപ്പത്തലോണ്ട് പൊതിരെ തല്ലി. കയ്യില്‍ വെട്ടുകത്തിണ്ടായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് വീശിയില്ല. അപ്പഴേക്കും അമ്മേം വേറെ ആള്‍ക്കാരും വന്ന് അച്ഛനെ വട്ടംപിടിച്ചു”

സ്വന്തം വീട്ടുപറമ്പിലെ കിഴക്കുവശത്തുള്ള രക്തരക്ഷസിന്റെ പ്രതിഷ്ഠക്കെതിരെ ചെറുവിരല്‍പൊലും അനക്കിയിട്ടില്ലാത്ത എത്തീസ്റ്റായ വാസുട്ടന്‍ അപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടൊ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു. “ശാസ്താവേ നീ കാത്തു”

പിന്നാലേ തമ്പിയെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. “തമ്പീ.ഇതോണ്ടൊന്നും നീ പതറരുത്. നമക്ക് ഇത് ഫേസ് ചെയ്യണം. ഞാനുണ്ട് നിന്റെകൂടെ. കേട്ടല്ലാ”

തമ്പി അംഗീകരിച്ചു. “ആശാന്‍ പറഞ്ഞാ പിന്നെ അപ്പീലില്ല”

എല്ലാം പറഞ്ഞു കിടക്കയില്‍ അനങ്ങിക്കിടന്ന തമ്പി മറ്റൊരു കാര്യമോര്‍ത്തു. താക്കീതിന്റെ ധ്വനിയില്‍ സൂചിപ്പിച്ചു. “പിന്നെ എന്റെ അച്ഛന്‍ ആശാനെ അന്വേഷിച്ച് നടക്കണ്ണ്ട്. എന്നെ എത്തീസ്റ്റ് ആക്കിയത് ആശാനാനും ഞാന്‍ കാവ് തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ പോയത് ആശാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാന്നും ആരോ അച്ഛന് ഓതികൊടുത്തു. അതോണ്ട് ആശാനൊന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണം“

തമ്പിയുടെ അച്ഛന്റെ തനിസ്വഭാവം അറിയാവുന്ന വാസുട്ടന്‍ താക്കീതില്‍ വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. “തമ്പ്യേ അത് വേണ്ടായിരുന്നു. പൊല്ലാപ്പാവും”

തമ്പി ധൈര്യം പകര്‍ന്നു. “ആശാന്‍ പേടിക്കണ്ടന്നേയ്. ഒരാഴ്ച ഇവിടന്ന് മാറിനിന്നാ മതി. പിന്നൊക്കെ ഞാന്‍ നോക്കിക്കോളാം”

അരയില്‍ ധരിക്കുന്ന അഞ്ച് ഇഞ്ചുവീതിയുള്ള ബെല്‍ട്ടില്‍ ആനപാപ്പാന്മാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന തരം കത്തികൊണ്ടു നടക്കുന്ന ആളാണ് തമ്പിയുടെ അച്ഛന്‍ പണിക്കവീട്ടില്‍ പൊക്കന്‍. അനിഷ്ടകരമായി ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ കത്തിയൂരുക അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശീലവുമാണ്. വസ്തുതകള്‍ ഇങ്ങിനെയായിരിക്കെ തമ്പിയുടെ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കാന്‍ വാസുട്ടന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. അച്ഛന്റെ വീടായ മാമ്പ്രയില്‍ ഒരാഴ്ചക്കു പകരം രണ്ടാഴ്ച വനവാസത്തില്‍ കഴിഞ്ഞു. തിരിച്ചെത്തിയശേഷം തമ്പിയോടു ചേര്‍ന്നു കക്കാടില്‍ അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കെതിരെ വ്യാപകമായ പ്രചാരണം നടത്തി. താന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ആശയസംഹിതകള്‍ അനുസരിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന തമ്പിയേയും വാസുട്ടനേയും കാതിക്കുടം ഇടമറുക് എം.സി.ഗോപി കൈമെയ്‌മറന്നു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

പനമ്പിള്ളി സ്മാരകവായനശാലഹാളില്‍ പത്രങ്ങളും ആനുകാലികങ്ങളും നിരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന മേശയില്‍ പഞ്ചവാദ്യം സാമ്പിള്‍‌കൊട്ടി എം.സി.ഗോപി തമ്പിയോടു അടുത്ത പ്ലാന്‍ പറഞ്ഞു. “നമുക്കൊരു സമ്മേളനം നടത്തണം തമ്പി“

“എന്ന്വച്ചാ”

“എന്ന്‌വെച്ചാ കേരളത്തിലെ പ്രശസ്തരായ യുക്തിവാദികളെ കൊണ്ട്‌വന്ന് ഒരു യോഗം”

തമ്പി പൂര്‍ണമായും അനുകൂലിച്ചു. “അതും ആവാം. പക്ഷേ ആരൊക്കെ പ്രസംഗിക്കാന്‍ വന്നാലും ഗോപിയേട്ടന്‍ തന്നെ അധ്യക്ഷനാകണം. അല്ലെങ്കീ ഒരു പരിപാടിക്കും ഞാല്യ”

തമ്പിയുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയറിഞ്ഞ ഗോപി സന്തോഷിച്ചു. തന്റെ കാലശേഷം തമ്പിയുടെ കയ്യിലാണ് യുക്തിവാദത്തിന്റെ ഭാവിയെന്ന കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു സംശയമില്ലായിരുന്നു.

കൃത്യമായ പ്ലാനിങ്ങുകളോടെ നാട്ടുകാരെ ഇളക്കിമറിച്ചു കാമ്പയിന്‍ മുന്നേറി. അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലെ ശാന്തിക്കാരന്‍ ശ്രീധരന്‍പോറ്റി വരെ നിരീശ്വരവാദത്തിലേക്കു ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടെക്കുമെന്ന നിലയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എത്തി. അപ്പോഴാണ്, തമ്പിയേയും വാസുട്ടനേയും ആകെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു ഓസീന്‍കമ്പനിക്കു അടുത്തുള്ള പടമാന്‍വീട്ടുകാരുടെ പരദേവതക്ഷേത്രത്തില്‍ ചെറിയതോതിലൊരു കളമെഴുത്തും പാട്ടും നടത്താന്‍ ക്ഷേത്രക്കമ്മറ്റി തീരുമാനിച്ചത്. കുറേക്കാലമായി പൂജകളൊന്നുമില്ലാതെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു കിടക്കുകയായിരുന്ന കൊച്ചുക്ഷേത്രമാണ്. സന്ധ്യാസമയത്തു ആരെങ്കിലും വിളക്കുവച്ചാലായി എന്നതായിരുന്നു നില. അങ്ങിനെയുള്ള ക്ഷേത്രം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത് നിരീശ്വരവാദ പ്രസ്ഥാനത്തിനു കനത്ത അടിയായിരിക്കുമെന്നത് നിസ്സംശയമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും അത്തരക്കാര്‍ സജീവമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന കാലത്തും.

(തുടരും...)

അടിക്കുറിപ്പ്: അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന്റെ ബാക്ക്‍ഗ്രൌണ്ട് അറിയണമെന്നുള്ളവര്‍ “പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ അന്തര്‍ജ്ജനവും കണ്ണാമ്പലത്ത് പുരുഷുവും” എന്ന പോസ്റ്റ് വായിക്കുക.

ബ്ലോഗനയിലെ അസ്സൂറി

2010-06-23T13:17:00.007+05:30

കക്കാടിന്റെ പുരാവൃത്തങ്ങള്‍ എന്ന ബ്ലോഗില്‍ പബ്ലിഷ് ചെയ്ത "ആനന്ദന്‍ എന്ന അസ്സൂറി" പോസ്റ്റ് ചെറിയ എഡിറ്റിങ്ങ് സഹിതം മാതൃഭൂമി വാരികയുടെ (21 - 28 ജൂണ്‍ 2010) ബ്ലോഗന പംക്തിയില്‍ വന്നിരിക്കുന്നു.

(ചിത്രത്തില്‍ ക്ലിക്കിയാല്‍ വലുതായി കാണാം, വായിക്കാം)

എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി

കാത്തിരിപ്പ്

2010-05-24T12:20:00.003+05:30

ആളും ആരവങ്ങളും ഒടുങ്ങി
ആനകളും അമ്പാരിയും മടങ്ങി
ലക്ഷദീപങ്ങളില്‍ ഒന്നായി വിളങ്ങി
ഏഴുതിരിനാളങ്ങളാല്‍ തിളങ്ങി
ഇനി കാത്തിരിപ്പ്,
നീണ്ട വിരഹമായ കാത്തിരിപ്പ്.
അറയ്ക്കകത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക്,
ഊളിയിടാനായി ഇത്തിരി നേരം കാത്തിരിപ്പ്.

ജീവിതം ഒരു ഗുഡ്‌സ് ട്രെയിന്‍ ??

2010-05-10T20:22:00.000+05:30

ഗുഡ്സ് ട്രെയിനുകള്‍ വളരെ നീളമുള്ളവയാണ്.

അവക്കു താണ്ടാനുള്ളത് അനന്തമായി നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പാതകളാണ്.

നിരങ്ങിയും മൂളിയും ഏന്തിവലിഞ്ഞ് മൈലുകള്‍ താണ്ടുന്ന യാത്രകളാകട്ടെ വിരസവും.

ജീവിതവും ഗുഡ്‌സ് ട്രെയിനും തമ്മില്‍ എന്തു സാമ്യം.

ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു.

ഒരു പോത്തായിരുന്നെങ്കില്‍

2010-04-03T19:45:00.000+05:30

എനിക്ക് പുഴയും കുളവും കാവുമൊക്കെ നിറയെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ബാല്യമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്പലക്കുളത്തില്‍ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ എല്ലാദിവസവും കുളിച്ച് ശിവനെ തൊഴാറുള്ള ബാല്യം. പിലോപ്പിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വിസര്ജ്ജി ച്ച് പച്ചനിറമായ കുളം എന്നില്‍ അധികം കൌതുകമുണര്ത്തിഞയിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍‌തന്നെ നീന്തല്‍ പഠിക്കാന്‍ വിധി തിരഞ്ഞെടുത്തത് പുഴയാണ്.

തൈക്കൂട്ടം പനമ്പിള്ളിക്കടവില്‍ വേനല്‍‌ക്കാലത്തു പുഴ ചേലവലിച്ചെറിഞ്ഞ് മധ്യഭാഗം അനാവരണമാക്കുമായിരുന്നു. യുവതികളുടെ വയറുപോലെ തെളിമയാര്ന്നവ മണല്പ്പഭരപ്പ്. പുഴയില്‍ പണ്ടാരോ ഒഴുക്കിവിട്ട കൂറ്റന്‍ തടികളുടെ അഗ്രങ്ങള്‍ മഞ്ഞുമലകള്ക്കുല സമാനം വെള്ളത്തില്‍ ഉയര്ന്നു നില്ക്കു ന്നുണ്ടാവും. ഇവയൊക്കെ സാവധാനം പരിചയമായി, ഒപ്പം പുഴയും അതിന്റെ ഭാവങ്ങളും. പുഴ മുറിച്ചുനീന്തി അക്കരെയെത്തി വല്ലവരുടേയും മാവിലെറിയുന്നതില്‍ ധീരതയുണ്ടെന്നായിരുന്നു അക്കാലത്തെ മറ്റൊരു വിശ്വാസം. മാങ്ങയേറില്‍ പ്രഗത്ഭനായ കുഞ്ഞിസനുവാണ് ഏറ്റവും വലിയ ധീരന്!

അത്തരം ധാരണകളെ കാലം മനസ്സില്നിയന്നു പുറന്തള്ളി. പക്ഷേ പുഴയും മണല്പ്പ രപ്പും അപ്പോഴും ബാക്കിനിന്നു.

നട്ടുച്ചക്ക് പുഴവെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങികിടക്കാറുള്ള നാളുകളെ ഓര്ത്തകപ്പോള്‍ മനസ്സിനു ചാപല്യം. വിമലിനെ വിളിച്ച് ഇറങ്ങി. പണ്ട് തെളിമയോടെ ഒഴുകിയിരുന്ന പനമ്പിള്ളിക്കടവ് ഇന്ന് ഒഴുക്കില്ലാതെ ഓസീന്‍ കമ്പനി പുറം‌തള്ളുന്ന മാലിന്യങ്ങളില്‍ വീര്പ്പു മുട്ടി മരിക്കുന്നു.

പുഴയോരത്തെ പച്ചപ്പുല്ലില്‍ എരുമയെ തീറ്റുന്ന മദ്ധ്യവയസ്കന്‍ മുന്നറിയിപ്പ് നല്കിത.

“ഇറങ്ങണ്ട. മണല് വാര്യ കുഴീണ്ടാവും”

പറയാതെ തന്നെ തീരുമാനിച്ചതാണ്.കാല്പാദം കൊണ്ടു മാടി കട്ടിപ്പുല്ലിന്റെ നിബിഢത പരിശോധിച്ചു. കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരെ അക്കരക്കടവില്‍ കുറച്ചു സ്ത്രീകള്‍ തുണിയലക്കുന്നു. പണ്ട് എല്ലാവരേയും കൊതിപ്പിച്ചിരുന്ന ചപ്പികുടിയന്‍ മാവ് ഇന്ന് അതിന്റെ സ്ഥാനത്തില്ല. ആര്ക്കു് വേണ്ടിയോ ചാരമായിട്ടുണ്ടാകണം. അല്ലെങ്കില്‍ ആരുടെയോ ഗൃഹം മോടി പിടിപ്പിച്ച്… അങ്ങിനെയങ്ങിനെ.

മദ്ധ്യവയസ്കന്‍ മേച്ചിരുന്ന ഏരുമക്കൂട്ടങ്ങളില്നി‍ന്നു ഒരു പോത്ത് കണ്ണുതെറ്റിച്ച് സാവധാനം ആറിലേക്കിറങ്ങി. അദ്ദേഹമതിന്റെ ഒരു കുറ്റിയില്‍ കെട്ടിയിട്ടു. വെള്ളത്തില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അനങ്ങിനീങ്ങിയ പോത്തിന്റെ വലിയ കണ്ണുകളില്‍ സന്തോഷം തിരതല്ലുന്നത് ഞാന്‍ വീര്പ്പതടക്കി കണ്ടു. മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു.

ഒരു പോത്തായിരുന്നെങ്കില്...

ഫോട്ടോസ് സോണിയുടെ C510 മൊബൈല്‍ കൊണ്ടു എടുത്തതാണ്. ചിത്രത്തില്‍ ക്ലിക്കിയാല്‍ വലുതായി കാണാം.

കാലം തോല്‍ക്കുന്ന ഇതിഹാസങ്ങള്‍

2010-03-29T17:33:00.000+05:30

കാലത്തെ അതിജീവിക്കുക എന്നത് ഒരുതരം രാസപ്രവര്‍ത്തനമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍‌നിന്നായിരിക്കണം ആല്‍ക്കെമിസ്റ്റുകള്‍ അമരത്വം നേടാന്‍ രസതന്ത്രത്തില്‍ പുത്തന്‍ സമവാക്യങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞത്. ടെസ്റ്റ്യൂബില്‍ വ്യത്യസ്തമൂലകങ്ങള്‍ ആട്ടിക്കുലുക്കി മുന്നേറിയ ആ വംശം കുറ്റിയറ്റുപോകാന്‍ അധികം നാളുകള്‍ എടുത്തില്ല. അമരത്വം ഒരു മരീചികയായി അവശേഷിച്ചു.

സാഹിത്യരംഗത്തും ആല്‍ക്കെമിസ്റ്റുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. വായനക്കാരുടെ വ്യത്യസ്താഭിരുചികള്‍ ഏറ്റുമുട്ടിയ രാസപക്രിയയില്‍ സ്വയമൊരു മൂലകമായി ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നോ അല്ലാതെയോ ‘കുലുക്കാന്‍’ വിമര്‍ശകരും അണിനിരന്നിരുന്നു. അങ്ങിനെ പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ നീണ്ട ‘കുലുക്കലി’ലൂടെ പല സാഹിത്യ ആല്‍ക്കെമിസ്റ്റുകളും അമരത്വം നേടി. പക്ഷേ അവരുടെ കൃതികള്‍ക്ക് ആ മഹത്വം നേടാനാകാതെ പോയി. സൃഷ്ടാവിന്റെ അടിത്തറ ഉറപ്പിക്കാനായി മാത്രം രാസപ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ പങ്കാളികളായ അവര്‍ അവതാരദൌത്യത്തിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണത്തോടെ സൃഷ്ടാവിന്റെ നാമത്തിന്റെ നിഴലിലൊളിച്ചു.
ഫലം സ്ഥാപനവല്‍ക്കരണം വ്യക്തികളിലായി!!

പക്ഷേ അപവാദങ്ങള്‍ ഏതൊരു മേഖലയിലും സാധിതവും സാധാരണവുമാണെന്ന പല്ലവിയെ അന്വര്‍ത്ഥമാക്കി മലയാളത്തിലും ‘ഒന്ന്’ ഉണ്ടായി. കാലത്തെ അതിജീവിക്കുകയെന്ന രാസപക്രിയയില്‍ ജയിച്ച, സൃഷ്ടാവിന്റെ നിഴലില്‍ ഒതുങ്ങാതെനിന്ന "ഇതിഹാസങ്ങള്‍" ബാക്കിയായിട്ട് നാളെ അഞ്ചുവര്‍ഷം തികയുകയാണ്.

മലയാളിമനസ്സില്‍നിന്നും മലയാളക്കരയില്‍‌നിന്നും ഇതിഹാസം ഇനിയും യാത്രയായിട്ടില്ല. യാത്രയാവുകയുമില്ല, ‘മറ്റൊരു ഇതിഹാസം‘ ജനിക്കാതെ.

ഫോട്ടോസ് : റിച്ചി പണിക്കര്‍ / ബ്ലോഗര്‍ ജൂനിയര്‍.

പൈങ്കുനി ഉത്രം‌വിളക്ക് മഹോത്സവം

2010-03-22T09:36:00.000+05:30

വീണ്ടുമൊരു ഉത്സവക്കാലം.
താളമേളങ്ങള്‍ അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്ന പുണ്യകാലം.

കക്കാട് അയ്യങ്കോവ് ശ്രീധര്‍മ്മശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൈങ്കുനി ഉത്രം‌വിളക്ക് മഹോത്സവം മാര്‍ച്ച് 28, 29 തീയതികളില്‍ സമുചിതമായി നടത്തപ്പെടുന്നു. കാര്യപരിപാടികള്‍ ഇനി പറയും വിധം.

മാര്‍ച്ച് 28 ഞായര്‍

വൈകീട്ട് 06.30 ദീപക്കാഴ്ച
07.00 ദീപാരാധന.
07.30 ഭദ്രകാളിക്ക് താലിവരവ്, പറ നിറക്കല്‍.
തുടര്‍ന്ന് മുടിയാട്ടം, കൊട്ടും പാട്ടും.

മാര്‍ച്ച് 29 തിങ്കള്‍

രാവിലെ 05.30 മുതല്‍ ക്ഷേത്രചടങ്ങുകള്‍
10.00 ശിവേലി.
12.00 അന്നദാനം.
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് 03.00 കാഴ്ചശിവേലി
06.30 ദീപാരാധന.
07.30 തായമ്പക (അത്താലൂര്‍ ശിവന്‍)
10.00 പഞ്ചവാദ്യം.

പഞ്ചവാദ്യം കലാകാരന്മ്മാര്‍

തിമില ; വൈക്കം ചന്ദ്രന്‍ ആന്‍ഡ് പാര്‍ട്ടി.
മദ്ദളം : ചാലക്കുടി നാരായണന്‍ നമ്പീശന്‍ ആന്‍ഡ് പാര്‍ട്ടി.
കൊമ്പ് : ഓടക്കാലി മുരളി ആന്‍ഡ് പാര്‍ട്ടി.
താളം : ചാല്ലക്കുടി രവി ആന്‍ഡ് പാര്‍ട്ടി.
ഇടക്ക : കുഴൂര്‍ വിജയന്‍.

മേളം കലാകാരന്മാര്‍:-

ചെണ്ട : ചേന്ദമംഗലം ഉണ്ണികൃഷ്ണമാരാര്‍ മുതല്‍‌പേര്‍.
വലം‌തല : ചാലക്കുടി ദിവാകരന്‍ മുതല്‍‌പേര്‍.
കുഴല്‍ : കൊടകര ശിവാരാമന്‍ മുതല്‍‌പേര്‍.
കൊമ്പ് : ഓടക്കാലി മുരളി മുതല്‍‌പേര്‍.

തായമ്പക : അത്താലൂര്‍ ശിവന്‍.

അണിനിരക്കുന്ന ഗജവീരന്മാര്‍:-

തായങ്കാവ് മണികണ്ഠന്‍
വലിയവീട്ടില്‍ ഗണപതി
പുതുപ്പള്ളി അര്‍ജ്ജുനന്‍
ചേറായി ശ്രീപരമേശ്വരന്‍
ചെമ്പക്കര ശ്രീരാമന്‍

ഉത്സവം ഗംഭീരമാകട്ടെ എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കുമൊപ്പം ഞാനും ആശംസിക്കുന്നു.

സ്വാമി ശരണം.
അയ്യപ്പ ശരണം...

ആദരിക്കപ്പെടുന്ന റെക്കോര്‍ഡുകള്‍

2010-02-24T19:50:00.000+05:30

റെക്കോര്‍ഡുകള്‍ അലങ്കാരമാകുന്നത് അര്‍ഹിക്കപ്പെടുന്നവരിലാണ്. അലങ്കാരങ്ങളുടെ മൂല്യവും അതുവഴി ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള പരസ്പരപൂരകത്വത്തെ അട്ടിമറിക്കുന്ന ‘പ്രതിഭാത്വം’ ചിലപ്പോള്‍ ചില സാധാരണ പ്രതിഭകള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഏറെ കാലം നീണ്ടുനില്‍ക്കാത്ത, മിന്നലാട്ടങ്ങളിലൊതുങ്ങുന്ന അത്തരം പ്രകടനങ്ങള്‍ വഴി റെക്കോര്‍ഡുകള്‍ അവമതി നേരിടുന്നു.

മൂല്യമറിഞ്ഞുള്ള വിന്യാസം എപ്പോഴും സാധിതമാകുന്നതല്ല എന്ന സാമാന്യതത്ത്വം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ക്രിക്കറ്റ് എന്ന കളിയെ, കുറച്ചുകൂടി സൂക്ഷ്മമായി ബാറ്റിങ്ങ് എന്ന കലയെ അത്തരം തത്വങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം ഞാന്‍ (ഒരു പരിധിവരെ) ഒഴിച്ചു നിര്‍ത്തുകയാണ്. കാരണം പ്രസ്തുതമേഖലയില്‍ ‘സച്ചിന്‍ രമേഷ് തെന്‍ഡുല്‍ക്കര്‍’ എന്ന വ്യക്തിയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്.

അര്‍ഹിക്കപ്പെട്ട ശിരസ്സില്‍ ചാര്‍ത്തിയതുവഴി റെക്കോര്‍ഡുകള്‍ ആദരിക്കപ്പെട്ട ബാറ്റിങ്ങ് മേഖലയില്‍ പരസ്പരപൂരകത്വം വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. അത്തരത്തിലൊരു പൂരകത്വമാണ് അല്പസമയം മുമ്പ് ഗ്വാളിയര്‍ ക്രിക്കറ്റ് ഗ്രൌണ്ടില്‍ അരങ്ങേറിയത്.

ഏകദിനചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ ഡബിള്‍ സെഞ്ചുറി ഇന്ത്യയുടെ മാസ്റ്റര്‍ ബ്ലാസ്റ്റര്‍ സച്ചിന്‍ രമേഷ് ടെന്‍ഡുല്‍ക്കറിന്!!

അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ തെന്‍ഡില്യാ...

അടിക്കുറിപ്പ്:

പണ്ടൊരിക്കല്‍ രാജുമോനാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്നോടു ചോദിച്ചു.

“ഒരു ഒഴിവു ദിവസം വെറുതെ കിട്ടിയാല്‍ അന്നു നീ എന്ത് ചെയ്യുമെടാ?”

അഞ്ചുനിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ഇക്കാലത്തും, ഇന്നും എനിക്ക് ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ‘വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ കാതലില്‍‘ ഒന്നുകൂടി കൈത്തലം അമര്‍ത്തി വച്ചാണ്.

“എനിക്ക് സച്ചിന്‍ കളിക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ മതി രാജൂ...”

സുകുമാരക്കുറുപ്പും ഞാനും

2010-02-21T20:23:00.000+05:30

ആയകാലത്തു കേരളത്തിലെ മികച്ച ഫോറസ്റ്റ് റേഞ്ചര്‍മാരിലൊരാളായിരുന്ന എം.ജി.പി പിള്ളയില്‍നിന്നാണ് സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യം കേള്‍ക്കുന്നത്.

പൂമുഖത്ത് നിരത്തിവിരിച്ച പത്രപ്പേജുകളില്‍ കമിഴ്ന്നുകിടന്നു വായിക്കുകയായിരുന്ന എന്നെ അദ്ദേഹം ചാരുകസേരയുടെ പടിയില്‍ കൈത്തലമടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി വിളിച്ചു. കയ്യില്‍ മനോരമയുടെ ഫ്രന്റ് പേജ്. അതു പൂമുഖത്തെ തിണ്ണയില്‍വച്ചു പതിവുപോലെ ഉച്ചത്തില്‍ കാര്‍ക്കിച്ചു

“ആക്രാഷ്…..”

തുപ്പല്‍ തുളസിത്തറക്ക് അരുകിലെ ഒട്ടുമാവിന്റെ കടക്കല്‍ തുപ്പി.

“…. ഫ്‌തൂം”

മിഡില്‍ പേജ് എനിക്കുനേരെ നീട്ടി കാര്യത്തിലേക്കു കടന്നു.

“ഇത് നോക്കടാ. പാറ്റേ‌ഴ്‌സന്‍ മൂന്നു വിക്കറ്റെടുത്ത് വെസ്റ്റിന്‍ഡീസിനെ ജയിപ്പിച്ചെന്ന്”

പിള്ള വലിയ ക്രിക്കറ്റ് ഫാനാണ്. പ്രായമായതിന്റെ അവശതകളുണ്ടെങ്കിലും ന്യൂസിലാന്റില്‍ നടക്കുന്ന കളികള്‍‌വരെ വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ് ചായമൊത്തി ഇരുന്നുകാണും. ഇന്ത്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇഷ്ട ടീം കരീബീയന്‍‌കാരാണ്. പാട്രിക് പാറ്റേഴ്‌സനും അബ്രോസും കണ്‍‌കണ്ട ദൈവങ്ങള്‍!!

പിള്ള വിളിച്ചത് ഞാന്‍ ഗൌനിച്ചില്ല. കാരണം ശ്രദ്ധ ഒരു കൊലപാതക കേസിന്റെ വിവരണത്തിലായിരുന്നു. അതൊരു പ്രമാദമായ കേസാണെന്നു തോന്നി വിശദീകരണം ആരാഞ്ഞു.

“ആരാ നായരേ ഈ സുകുമാരക്കുറുപ്പ്??”

പ്രതികരണം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. വേലുപ്പിള്ളി അമ്പലത്തിലെ വെടിക്കെട്ടിന്റെ കൂട്ടിക്കലാശം കേട്ടാല്പോലും കുലുങ്ങാത്ത റേഞ്ചര്‍ പിള്ള ചാരുകസേരയിലില്‍‌നിന്നു ഞെട്ടി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. ഇടതുകൈ പിന്നിലോട്ടു നീട്ടി കുഞ്ചിക്കഴുത്തില്‍ ഉഴിഞ്ഞു (അവിടെയാണ് സുകുമാരക്കുറുപ്പ് തോക്ക് മുട്ടിച്ചു ‘തട്ടു’മെന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു)

“കുറുപ്പ് പണ്ട്...” എന്തോ പറയാന്‍ വന്നത് പിള്ള പെട്ടെന്നു നിര്‍ത്തി. “എന്താടാ ഇപ്പോ ഇത് ചോദിക്കാന്‍?”

“ദേ പത്രത്തീ ന്യൂസുണ്ട്. കുറുപ്പിനെ ആരോ കാശീല് കണ്ടൂന്ന്!”

അദ്ദേഹം വലിയ വായില്‍ ചിരിച്ചു.

“ഹഹഹഹഹഹഹ”

ഏറെനേരം നീണ്ട ആര്‍ത്തുചിരി. അതിനവസാനം വീണ്ടും കാര്‍ക്കിച്ചുതുപ്പി.

“ആക്രാഷ്... ഫ്‌തൂം”

താടിയിലേക്കു തൂങ്ങിയ രണ്ടു തുപ്പല്‍‌നൂലുകള്‍ സന്തത സഹചാരിയായ ചുവന്നതോര്‍ത്തുകൊണ്ടു തുടച്ചു.

“അത് ശരി. അപ്പോ അവന്‍ കാശിക്ക് പോയിരുന്നല്ലേ…“

എന്നിലെ സന്ദേഹി ഉണര്‍ന്നു. പിള്ളയുടെ സംഭാഷണത്തിലെ നാടകീയതയുണ്ട്. അതിനര്‍ത്ഥം ഇനിയങ്ങോട്ട് കുറുപ്പിനെപ്പറ്റിയുള്ള പുരാവൃത്തങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാമെന്നാണ്. എന്റെ ചടഞ്ഞുകൂടലില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഊഹിച്ചു തോര്‍ത്തുകൊണ്ടു മേലാകെവീശി അദ്ദേഹം ഫയറിങ്ങ് തുടങ്ങി.

“എടാ നിനക്കറിയോ... സുകുമാരനാ സ്വതന്ത്രഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ ഇന്‍‌ഷുറന്‍സ് തട്ടിപ്പുകേസില്‍ പ്രതി .. .. .. .. .. .. .. .. “
പിള്ള സംഭാഷണത്തില്‍ സാവധാനം മുറുകി വന്നു. മുറ്റത്തേക്കുള്ള തുപ്പലുകളും തുടര്‍ച്ചയായി നടന്നു. എല്ലാത്തിനുമൊടുവില്‍ കുറുപ്പിന്റെ ക്രൌര്യമാര്‍ന്ന മുഖം എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. കുറുപ്പിന്റെ ജീവിതകാലം മുന്നില്‍ പരന്നുകിടന്നു.

“നായര്‍ക്ക് കുറുപ്പായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ലിങ്ക്ണ്ടാ?” ഞാനൊന്നു താങ്ങിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ മറുപടി ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.

“അവനെ ഞാന്‍ വയനാടന്‍ കാട്ടിലെ സര്‍വ്വീസിനെടക്ക് പിടിച്ചതായിര്ന്നെടാ. പക്ഷേ നിന്റെ നാട്ടാര് പറേം അവന്‍ എന്നെ പിടിച്ചൂന്ന്. അവര്ക്ക് വല്ല വെവരോണ്ടോ?”

ഞാന്‍ മെയിന്‍‌സ്ട്രീമിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. “എന്നട്ട് നായര് കുറുപ്പിനെ എന്തോ ചെയ്തു. പോലീസിനു കൊടുത്തോ”

“ഹേയ് എന്തിന്. കുറുപ്പിന്റെ തലക്ക് അന്ന് അഞ്ചുലക്ഷായിരുന്നു തലവരി. ആര്‍ക്കു വേണടാ ആ നക്കാപ്പിച്ച. ടാക്സടച്ചാ പിന്നെ അതില് എന്തോ ബാക്കീണ്ട്. അല്ല നീ പറ….. എന്തോ ബാക്കീണ്ട്?”

ഞാന്‍ “ഒന്നുമില്ല” എന്നാഗ്യം കാണിച്ചു. പിള്ള തുടര്‍ന്നു.

“ഒരു തേക്കു കടത്തണേന് നമ്മടെ രാഘവന്‍ എനിക്ക് ഏഴു തര്വോയിര്ന്നു. ഇതിപ്പോ ചായക്കാശ് പോലൂല്ല്യ. അതോണ്ട്... അതോണ്ട് ഞാന്‍ കുറുപ്പിനെ വെറ്തെ വിട്ടു. അന്ന് ഞാനവനെ വെരട്ടീര്ന്നു. ഇനി ഈ കാട്ടീ കെടന്ന് കളിച്ചാ കാച്ചിക്കളയൂന്ന്. കാശിക്ക് പോവാനൊള്ള കാശ് എന്റെ പോക്കറ്റീന്ന് ഞാനാ എണ്ണിക്കൊടുത്തെ”

എന്റെ കണ്ണു പുറത്തേക്കുതള്ളി.

“എന്നട്ടും നമ്മടെ പോലീസുകാര്‍ക്ക് ഇപ്പോഴാ അവന്‍ കാശീലൊള്ള വെവരം കിട്ടിയൊള്ളൂ. ഹഹഹഹ”

തോര്‍ത്തുകൊണ്ടു ശരീരമാകെ വീശി പിള്ള കസേരയില്‍ ചാഞ്ഞു. ഞാന്‍ പത്രത്തിലേക്കും.

റേഞ്ചര്‍ പിള്ള ഓര്‍മയായി. ഇപ്പോള്‍ സുകുമാരക്കുറുപ്പുമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ ‘കണക്ഷന്‍’ ഉള്ളതു ഈ ലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കാണ്???

എനിക്കുമാത്രം!
അതും പിള്ളയുടെ പറച്ചില്‍ വഴി.

അടിക്കുറിപ്പ് : റേഞ്ചര്‍ പിള്ളയും സുകുമാരക്കുറുപ്പും തമ്മിലുള്ള റിലേഷന്‍ അറിയാന്‍ ശിക്കാരി വായിക്കുക.

കടത്തുവഞ്ചിയും കാത്ത്

2010-02-15T20:12:00.000+05:30

വിമല്‍ ഇവിടെ ഇപ്പോള്‍ കടത്തില്ലേ?

മനുഷ്യപാദം പതിയാതെ പച്ചപ്പുല്ല് തഴച്ചുവളര്‍ന്ന കടവും അതിന്റെ ഒരു ഓരത്തു ഏകനായി, മൂകമായി നില്‍ക്കുന്ന മുളങ്കോലും കണ്ട് ഞാന്‍ സന്ദേഹിച്ചു. ഈ മുളങ്കോലിലാണ് കടത്തുകാരന്‍ വഞ്ചി അടുപ്പിക്കാറ്. പണ്ട് ഒരിക്കല്‍ മാത്രം ഇതുവഴി വൈന്തലയില്‍ പോയിട്ടുമുണ്ട്. ഇപ്പോളത്തെ അവസ്ഥ കണ്ടിട്ട് ആളുകളുടെ കുറവുമൂലം കടത്തുനിര്‍ത്തിയെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.

പക്ഷേ വിമലിന്റെ മറുപടി ഞെട്ടിച്ചു.

“കടത്തുകാരന്‍ മരിച്ചു...”

മനസ്സില്‍ അമ്പരപ്പ്. ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങള്‍.

“എങ്ങിനെ?”

അവന്‍ മുളങ്കുറ്റിക്കു കുറച്ചപ്പുറത്തേക്കു കൈചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

“അവിടെയാണ് ശവം പൊന്തിയത്. ആത്മഹത്യയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ശരിക്കറിയില്ല”

ദശകങ്ങളായി പരിചയമുള്ള പുഴയില്‍ ഒരു കടത്തുകാരന്‍ മുങ്ങിമരിച്ചെങ്കില്‍ അത് സ്വച്ഛേയാല്‍ സംഭവിച്ചതല്ലാതെ മറ്റെന്ത്?

കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അമ്പതുവയസ്സുള്ള ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കന്‍ മനസ്സിന്റെ കോണിലിരുന്നു വഞ്ചിക്കോല്‍ ഉയര്‍ത്തി ഉച്ചത്തില്‍ കൂക്കി.

“കൂവ്... കൂവ്...”

ബസുദാ

2010-01-18T21:04:00.000+05:30

ദേശത്തിന്റെ ചരിത്രരചനയില്‍ ക്രിയാത്മകമായി ഇടപെടുകയും അതില്‍ ഭാഗഭാക്കാകുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഒരു വ്യക്തിക്കു ലഭിക്കാവുന്ന പരമമായ ബഹുമതികളില്‍ ഒന്നാണ്. ലക്ഷ്യബോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വീക്ഷണത്തില്‍ അര്‍ത്ഥശങ്കയില്ലാത്തവിധം ആശയദൃഢത കൈമുതലായുള്ള ഇത്തരം അതികായരുടെ വിടവാങ്ങല്‍ പകരം വക്കാനില്ലാത്തവരുടെ അഭാവത്തില്‍ ജനതയുടെ രൂപപ്പെടലിനു വിലങ്ങുതടിയായേക്കാം.

വംഗദേശത്തെ രാഷ്ട്രീയമണ്ഢലത്തിന്റെ ഇനിയങ്ങോട്ടുള്ള പ്രയാണം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ച് വിലയിരുത്തേണ്ട ഒന്നാണ്.

‘ബസുദാ’ക്ക് ആദരവോടെ അജ്ഞലികള്‍...

സാറാ ജോസഫ്, ഉപാസന പിന്നെ ഒരു കയ്യൊപ്പും

2010-01-11T20:50:00.000+05:30

ഡിസംബര്‍ ഇരുപത്താറാം തിയതി രാവില്‍ എറണാകുളത്തേക്കു പോകാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ബാബുച്ചേട്ടന്‍ സൂചിപ്പിച്ചു.

“സുന്യേയ്... വൈകീട്ട് കമ്പനിപ്പടിക്കല്‍ ഒരു സമ്മേളനം ഉണ്ട്. സാറ ജോസഫൊക്കെ വരണ്ണ്ട്. നീയെത്തണം”

ആനി എന്ന സാറ ടീച്ചര്‍ വരുമെങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാനെത്താതിരിക്കുമോ? ബാബുച്ചേട്ടന് ഉറപ്പുകൊടുത്തു. വൈകീട്ട് സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു തിരിച്ചു നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ മൈക്കിലൂടെ ആരുടേയോ പ്രഭാഷണം മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അയ്യങ്കോവ് ക്ഷേത്രത്തിലെ പതിവു ദര്‍ശനം മുടക്കാന്‍ മനസ്സുതോന്നിയില്ല. അമ്പലത്തില്‍നിന്നു സമ്മേളനസ്ഥലത്തേക്കു പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ശബരിമല മണ്ഢലപൂജയായതിനാല്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ചുറ്റുവിളക്കും നിറമാലയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ തൈക്കൂട്ടം സുബ്രമണ്യന്‍ & പാര്‍ട്ടിയുടെ ചെറിയതോതിലുള്ള ചിന്തുപാട്ടും. എണ്ണയൊഴിച്ചു കത്തിക്കാന്‍ നൂറുകണക്കിന് ചെരാതുകള്‍. ചെരാതുകള്‍ക്കിടയിലും പടികളിലും കര്‍പ്പൂരം. ഇവയെല്ലാം തിരികൊളുത്താന്‍ ആളുകള്‍ കുറവും. എല്ലായിടത്തും ഓടിനടന്നു കത്തിച്ചു. അവില്‍ പ്രസാദവിതരണത്തിനും സഹായിച്ചു.

തിരക്ക് അടങ്ങിപ്പോള്‍ നടക്കലെത്തി. സുബ്രമണ്യന്‍ചേട്ടന്റേയും തമ്പിയുടേയും പാട്ടുകള്‍ ആസ്വദിച്ചു കേട്ടു. ബാല്യകാലത്ത് ചിന്തുപാട്ട് ഹരമായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ നാട്ടില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ശാസ്താം‌പാട്ടുകാരന്‍ ആയിരുന്നു. ആകാശവാണിയില്‍ അടക്കം പലയിടത്തും പാടിയിട്ടുണ്ട്.. അദ്ദേഹം പകര്‍ന്നുതന്നത് ശാസ്താംപാട്ട് ആണെങ്കിലും എനിക്കു കൂടുതല്‍ കമ്പം നിറപ്പകിട്ടുള്ള ചിന്തില്‍ ആയിരുന്നു (കാലം കുറേ കടന്നുപോയി. ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ശാസ്താംപാട്ടു തന്നെയാണ് കാരണവര്‍). കേട്ടിട്ടുള്ള നല്ലപാട്ടുകളില്‍ മനസ്സില്‍ കൂടുതല്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നത് തൈക്കൂട്ടത്തെ തിലകന്‍ ആശാന്റേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ട്രൂപ്പില്‍ അംഗമായ തമ്പിയുടേയുമാണ്. നല്ല ഗംഭീരന്‍ സൌണ്ട്.

നിറമാലക്ക് പതിവുആളുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ചിന്ത് കേള്‍ക്കാന്‍ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. അമ്പലക്കമ്മറ്റിയിലെ പലരും പരിസ്ഥിതി സമ്മേളനത്തിന് ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നവരാണ്. അവര്‍ അവിടെ ബിസി.

കാതിക്കുടം ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന നിറ്റ ജലാറ്റിന്‍ എന്ന ജപ്പാന്‍ കമ്പനിയുടെ വായു, ജലമലിനീകരണത്തിനെതിരെ തദ്ദേശവാസികളില്‍ നല്ലശതമാനം സമരത്തിലാണ്. മലിനീകരണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ ഏതാണ്ടെല്ലാ പത്രങ്ങളും ചാനലുകളും പ്രതിപാദിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ സാംസ്കാരികനായകന്മാരെ അണിനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുള്ള പ്രക്ഷോഭഘട്ടമാണ്. സാറാ ജോസഫും പ്രമുഖമാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്‍. മാധവന്‍ കുട്ടിയുമാണ് ഈ സമ്മേളനത്തിലെ മുഖ്യാതിഥികള്‍. ഒരുമാസം മുമ്പ് സമരത്തോട് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് വന്നിരുന്നു. തീപ്പൊരി പ്രസംഗവും നടത്തി. പനമ്പിള്ളി ഫാനായ അഴീക്കോട് പനമ്പിള്ളിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ കമ്പനി ഇങ്ങിനെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ലെന്നു കാച്ചി.

അമ്പലത്തില്‍നിന്ന് സമ്മേളനസ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ കുറച്ചുവൈകി. എങ്കിലും സാറടീച്ചര്‍, മാധവന്‍‌കുട്ടി എന്നിവരുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ ആദ്യംമുതല്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എല്ലാം പരാമര്‍ശനവിധേയമായ പ്രഭാഷണങ്ങളില്‍ ഒരുനല്ല പങ്കും ശാരീരികന്യൂനതമൂലം എനിക്ക് മിസായി, വേദിയിലിരുന്ന ചിലരുടെ പേരുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ!

പ്രധാന സംഭവം അരങ്ങേറാനിരിക്കുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സൌദിയില്‍‌നിന്ന് അവധിക്കുവന്ന ബിനു എന്നസുഹൃത്ത് ഞങ്ങള്‍ മുന്‍‌കൂട്ടി ഫിക്സ് ചെയ്ത കാര്യത്തെപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചു.

“അന്നമനടേ പോണോടാ. കപ്പയടിക്കാന്‍?”

ടീച്ചര്‍ വേദിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍...
അതുവേണ്ട എന്നു ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. തീരുമാനത്തോട് അവനും യോജിച്ചു. വായന അധികമില്ലെങ്കിലും ബഹുമാനിക്കേണ്ടവരെ ആദരിക്കാന്‍ അവനറിയാം. മനസ്സിലൊരു പുതിയചിന്ത ഉയര്‍ന്നതും ആ നിമിഷം തന്നെ.

“എന്തുകൊണ്ടു ടീച്ചറില്‍‌നിന്ന് ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് വാങ്ങിച്ചുകൂടാ”

ദേശത്തെപ്പറ്റിയുള്ള കഥനങ്ങളില്‍ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നാണ് “ആലാഹയുടെ പെണ്മക്കള്‍”. സ്വന്തം പുസ്തകശേഖത്തില്‍ അതുമുണ്ട് വിലപിടിച്ച ഒന്നായി. പിന്നെന്തുകൊണ്ട് അതില്‍ കയ്യൊപ്പ് വാങ്ങിക്കൂടാ. കൂടുതല്‍ അലോചിക്കാന്‍ പോയില്ല.

അഞ്ചുമിനിറ്റിനുള്ളില്‍ പുസ്തകം വീട്ടില്‍‌നിന്ന് എത്തിച്ചു. പുറം‌ചട്ട മറിച്ചെത്തുന്ന ആദ്യപേജില്‍ “SUNIL UPASANA” എന്ന പേരില്‍ ഉപാസനയുടെ കീഴെ “ബ്ലോഗര്‍” എന്നെഴുതി വേദിക്കരുകിലെത്തി. ടീച്ചര്‍ക്കു നേരെനീട്ടി. ശരീരമാകെ ചൂടായിരുനു. എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഞാനും ശരിക്കുകേട്ടു. ടീച്ചര്‍ കയ്യെത്തിച്ച് പുസ്തകം വാങ്ങി. ഞാന്‍ വേദിയുടെ ഒരരുകിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു. ഒരുമിനിറ്റുനേരത്തെ ആലോചനക്കുശേഷം തൂവെള്ളനിറമുള്ള കൈകള്‍ പുസ്തകത്തില്‍ എന്തോ കോറിവരഞ്ഞു, കോറലിന്റെ പോറല്‍ എന്റെ മനസ്സിലും വീണു.

നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പുസ്തകം നീട്ടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ടീച്ചറുടെ വെള്ളാരങ്കല്ലുപോലത്തെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി (വെള്ളാരങ്കല്ലുപോലാണോ എന്ന് ഉറപ്പില്ല. അപ്പോളങ്ങിനെ തോന്നിയെന്നുമാത്രം അറിയാം). കേരളക്കര മുഴുവന്‍ അറിയുന ആനിയാണ് എന്നെനോക്കി ചിരിക്കുന്നത്. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. സാവധാനം തിരിഞ്ഞുനടന്നു.

പടമാന്‍‌വീട്ടുകാരുടെ പരദേവതക്ഷേത്രത്തിന് അരുകിലിട്ടിരുന്ന കസേരകളിലൊന്നില്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. പുറംചട്ട മറിച്ചുനോക്കി.

“സുനിലിന്…

ഈ അമരപ്പന്തലിന്റെ തണല്‍ നേരുന്നു”

സ്നേഹം…
സാറാ ജോസഫ്

ഞാന്‍ ഒരു ആക്ടിവിസ്റ്റാണെന്ന് ടീച്ചര്‍ ധരിച്ചിരിക്കുമോ എന്തോ. എന്റെ ആക്ടിവിസം ബ്ലോഗില്‍ മാത്രമാണെന്നു അവസരം കിട്ടിയാല്‍ പറയാമായിരുന്നു.

സമ്മേളനത്തിനൊടുവില്‍ സിവിക് ചന്ദ്രന്റെ ഏകാം‌ഗ നാടകം “പന്തമേറിയ പെണ്ണുങ്ങള്‍” ഒരു ആക്ടിവിസ്റ്റ് അവതരിപ്പിച്ചു. ഹൃദ്യം മനോഹരം.

അങ്ങിനെ ആദ്യമായി കേരളത്തിലെ ഒരു മുന്‍‌നിര എഴുത്തുകാരി എനിക്ക് ഓട്ടോഗ്രാഫ് തന്നിരിക്കുന്നു! വളരെ സന്തോഷമായി.

പാവം ക്രൂരന്‍

2010-01-06T20:43:00.000+05:30

അടിസ്ഥാനപരമായി ഏതൊരു എഴുത്തുകാരനിലും / കലാകാരനിലും (കഥാകാരന്‍, നോവലിസ്റ്റ്, കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ്) ഒരു ക്രൂരന്‍ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ഒരു പാവം ക്രൂരന്‍ (സോറി ടി.ജി.രവിയല്ല).

അവനുചുറ്റില്‍, പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്കിടയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന ദുഃഖകരമായ സംഭവങ്ങള്‍, പാളിപ്പോയ ബന്ധങ്ങള്‍, ആക്ഷേപകരമായ ശീലങ്ങള്‍ എന്നിവ അവനിലും സഹതാപം ഉണ്ടാക്കും. പലപ്പോഴും സഹതാപനിര്‍മാണത്തില്‍ മാത്രം ഇവയുടെ ആഘാതപരിധി ഒതുങ്ങിനില്‍ക്കണമെന്നുമില്ല. പ്രസ്തുതസംഭവത്തില്‍ ഒരു സുന്ദരസൃഷ്ടിക്കുള്ള ബീജം അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ എഴുത്തുകാരന്റെ (എഴുതാനുള്ള) സര്‍ഗ്ഗാത്മക ചോദനയെ പിടിച്ചുലച്ചേക്കാവുന്ന രാസപരിണാമങ്ങളും അണിയറയില്‍ ഒരുക്കം തുടങ്ങും.

അതോടെ അവനിലെ സന്ദേഹി ഉണരുകയായി.
സുഹൃത്തുക്കളോടു നീതിപുലര്‍ത്തണോ കലയോടു നീതിപുലര്‍ത്തണോ??

ഉത്തരം കിട്ടാതെ അവന്‍ ഉഴറും. ഉഴറിയുഴറി തന്റെ സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയോട് / കലയോടു നീതിപുലര്‍ത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അവനിലെ ക്രൂരന്‍ അവനറിയാതെ പുറത്തുവരും. അവനില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ക്രൌര്യം അവനറിയാതെ പുറത്തുവരും.

അപ്പോള്‍ കലാകാരന്‍ / എഴുത്തുകാരന്‍ ഒരു ക്രൂരനാവുകയായി.
ഒരു പാവം ക്രൂരന്‍.

കാര്‍ത്തികേ വിശുദ്ധനായ പാപി!!

2009-12-22T11:34:00.000+05:30

ക്രിക്കറ്റ് എന്ന ഗെയി‍മിലെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷകമായ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ രണ്ടാമത്തെതാണ് (എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം) സിക്സറുകള്‍. ഒന്നാമത് ബൈല്‍‌സ്‍ വായുവില്‍ പറക്കുന്ന കാഴ്ചതന്നെ. ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സിക്സ് ഇംഗ്ലണ്ട് ലോകകപ്പില്‍ ആന്‍ഡ്രൂ കാഡിക്കിനെതിരെ സച്ചിന്‍ അടിച്ചതാണ്. പിന്നെ സുളുവിന്റെ (ലാന്‍‌സ് ക്ലൂസ്‌നര്‍) പാദമനക്കാതെയുള്ള ഒത്തിരി സിക്സുകളും.

എന്തുതന്നെയായാലും മൈതാനമധ്യത്തുനിന്ന് ബാറ്റ്സ്‌മാന്‍ പറത്തുന്ന ഓരോ സിക്സും സ്റ്റേഡിയത്തിലും കാണികളിലും തിരമാലകള്‍ തീര്‍ക്കാന്‍ പര്യാപ്തമാണ്. എക്കാലത്തും അതങ്ങിനെ തന്നെയുമായിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ഒരു സിക്സ് ഒഴിച്ച്!

ഇന്ത്യാ ശ്രീലങ്ക മത്സരത്തില്‍ 41/42 ഓവര്‍ എറിഞ്ഞ റാന്‍ഡിവിന്റെ അഞ്ചാം ബോള്‍ ദിനേശ് കാര്‍ത്തിക് സാഹസികമായ ഷോട്ടിലൂടെ നിലം‌തൊടാതെ അതിര്‍ത്തി കടത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ തിരമാലകള്‍ ഉണ്ടായില്ല, കൂടാതെ മാതൃഭൂമി ഓണപ്പതിപ്പില്‍ (സ്വവര്‍ഗ)പ്രണയത്തെക്കൂറിച്ച് ഉണ്ണി.ആര്‍ എഴുതിയ ലേഖനത്തിന്റെ തലക്കെട്ട് ഒന്നുകൂടെ ഓര്‍ത്തു. ചെറിയ ഭേദഗതിയോടെ ആ വാക്കുകള്‍ ഞാന്‍ ഉരുവിട്ടു.

കാര്‍ത്തികേ വിശുദ്ധനായ പാപി!!

അങ്ങിനെ എന്നെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചത് നോണ്‍ സ്ട്രൈക്കര്‍ എന്‍ഡില്‍ തൊണ്ണൂറ് റണ്ണിലധികം അടിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന മാസ്റ്റര്‍ ബ്ലാസ്റ്റര്‍ ആയിരിക്കാം. കാര്‍ത്തിക് ഇറങ്ങിയ ഉടന്‍ മൂന്നുഫോര്‍ തുടരെ അടിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സ് ആഹ്ലാദിച്ചു. റണ്‍റേറ്റ്അമിതമായി ഉയരാതിരിക്കാന്‍ ടീമിനപ്പോള് കുറച്ചുറണ്‍സ് അനിവാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ സിക്സ് പായിച്ച സമയത്ത്, ടീം താല്പര്യത്തേക്കാളുപരിയായി, അമിത ആവേശപ്രകടനമായിരുന്നു കണ്ടത്. ഫലം സ്വന്തം പാളയത്തുനിന്നുതന്നെ ചരിത്രനിര്‍മാണത്തിന് മനപ്പൂര്‍വ്വമല്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ പ്രതിബന്ധം.

സച്ചിന്‍ നിരാശനായിരിക്കില്ല. ഒരു പക്ഷേ ആരാധകരും. പക്ഷേ ഞാന്‍...

ഫോട്ടോ സോഴ്‌സ് : ഗൂഗിള്‍ ഇമേജസ്

ടെസ്റ്റ് Vs ട്വന്റി : ചില ആകുലചിന്തകള്‍

2009-12-02T09:23:00.000+05:30

പലരംഗത്തും പുരോഗതി, വളര്‍ച്ച തുടങ്ങിയവ ക്രമാനുഗതമായി ആര്‍ജ്ജിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. മറിച്ചുള്ള ഉദാഹരണങ്ങള്‍ അപൂര്‍വ്വമായി കാണാമെങ്കിലും വ്യവസ്ഥാപിതരീതി ദൈര്‍ഘ്യമുള്ളതുതന്നെയാണ്. കാരണം കാലങ്ങളെ വെല്ലാനുള്ള (കാതല്‍ വരത്തക്കവിധം) ഒരു അടിത്തറനിര്‍മാണം അവിടെ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. അതാകട്ടെ സമയബന്ധിതവും.

ഇത്തരത്തില്‍ പുരോഗതിക്ക് ഈടുറ്റ ഒരു അടിത്തറയൊരുക്കാന്‍ സന്നദ്ധമായി ഒരു വ്യക്തി അല്ലെങ്കില്‍ ‘കൂട്ടം’ സദാജാഗരൂകമായിരിക്കും. ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തെ പരസ്പരം സഹായിക്കുന്ന, ചിന്തകളില്‍ സമാനത പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരു ‘കൂട്ടം’. വളര്‍ച്ചയുടെ പടവുകള്‍ താണ്ടുമ്പോള്‍ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന താല്‍ക്കാലികവ്യതിയാനങ്ങളുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന (അനഭിലഷണീയ?) ജനകീയതയില്‍ അഭിരമിക്കാത്തവിധം ആശയദൃഢതയുള്ളവരായിരിക്കും ഇക്കൂട്ടര്‍. ലക്ഷ്യത്തെപ്പറ്റി വ്യക്തമായ വീക്ഷണമുള്ളവര്‍. വ്യതിയാനങ്ങളുടെ ധവളിമയില്‍ ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടു വളര്‍ച്ചപക്രിയയില്‍ ഭാഗഭാക്കുന്നവരേക്കാള്‍ പുരോഗതിയുടെ ചാലകശക്തിയായി (Back bone ആയി) പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതും ഇവര്‍‌തന്നെ.

ഈ ‘കൂട്ടം’ നിരന്തരപരിശ്രമങ്ങളിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഭൂമികയിലും അടിത്തറയിലുമാണ് പാതിവഴിയില്‍ അണിചേര്‍ന്ന, കൂടുതല്‍ സാഹസികരായ പുതുതലമുറ അവരുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും രൂപം കൊടുക്കുന്നത്. ഇത്തരക്കാരുടെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്കും അനിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കും നിറം പകരാന്‍ വാണിജ്യ, കച്ചവടതാല്‍‌പര്യങ്ങളാല്‍ അവരെ ഉന്നം‌വക്കുന്നവര്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നതോടെ അതുവരെ നേടിയ പുരോഗതിക്ക് ഹേതുവായ അടിത്തറ തന്നെ ഭീഷണിയിലായേക്കാം. അത്തരമൊരു സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് ക്രിക്കറ്റ് എന്ന ഗെയിമിന്റെ ക്ലാസിക് രൂപമായ ‘ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റ്’ ഇന്ന് നേരിടുന്നത്.

ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റിന്റെ പുരോഗതിയും വളര്‍ച്ചയും ക്രമാനുഗതമായിരുന്നു. വിരസം, നിര്‍ജീവം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പതിവ് പഴഞ്ചന്‍ ആരോപണങ്ങളുടെ നടുവിലും, ഏതൊരു ബാറ്റ്സ്‌മാന്റേയും ബൌളറുടേയും യഥാര്‍ത്ഥകഴിവ് അളക്കുന്ന, ടെസ്റ്റിനൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ എന്നുമൊരു ‘കൂട്ടം’ ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘പ്രതിരോധത്തില്‍ പോലും കല ദര്‍ശിക്കുന്ന‘ അവര്‍ക്ക് ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റ് തരിമ്പും അരോചകവും വിരസവുമല്ലതന്നെ.

വാസ്തവത്തില്‍ ട്വന്റി സൃഷ്ടിച്ചത്, ഇപ്പോള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും നൈമിഷിക ആസ്വാദനത്തില്‍ സായൂജ്യം കണ്ടെത്തുന്നവരെയാണ്. തുടര്‍ച്ചയായ നിരീക്ഷണത്തിന് സന്നദ്ധരാകാത്ത ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക് പലകാരണങ്ങളാലും ദീര്‍ഘആസ്വാദനത്തിന് പരിമിതിയുണ്ടായിരിക്കും. വൈരുദ്ധ്യമാണ് സൌന്ദര്യമെന്നതിനാല്‍ ആസ്വാദനലെവലില്‍ വ്യതിരിക്തത പുലര്‍ത്തുന്നത് കുറ്റകരമല്ല. പക്ഷേ വ്യതിരിക്തതയില്‍‌നിന്ന് ഉയിര്‍‌കൊള്ളുന്ന അവകാശവാദങ്ങളെ, അവ ഉന്നയിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ ബാഹുല്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി വിലയിരുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. ബാഹുല്യം പലപ്പോഴും ജനകീയതയുടെ ലക്ഷണമായിരിക്കാമെങ്കിലും അത് എപ്പോഴും യുക്തിഭദ്രതയിലൂന്നിയുള്ള കൂടിച്ചേരല്‍ ആകണമെന്നില്ല. അപകടകരമായി വ്യതിചലിച്ചേക്കാവുന്ന ഒന്നാണ് അത്തരം ജനകീയത.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ട്വന്റിയുടെ ജനകീയത ക്രിക്കറ്റിന്റെ ജനകീയതയല്ല. രണ്ടും വലിയ പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്തതാണ്. രണ്ടുഭാഗത്തും അണിനിരന്നിരിക്കുന്നവര്‍ വ്യത്യസ്ത അഭിരുചികളുള്ളവരാണ്. ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരുടെ കഴിവുകള്‍ക്ക് തരിമ്പും പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത ട്വന്റി അധികം ക്രിക്കറ്റ് പരിജ്ഞാനമില്ലാത്ത, താരതമ്യേന പുതിയ(ക്രിക്കറ്റ്)തലമുറയിലാണ് കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ മറുഭാഗത്ത് ക്രിക്കറ്റിന് അടിത്തറ പണിത പരമ്പരാഗത കളിക്കമ്പക്കാരാണ്. ക്രിക്കറ്റ് ചരിത്രത്തില്‍ ഇന്നലെമാത്രം ഭാഗഭാക്കായ ട്വന്റിയുടെ ആസ്വാദനലെവല്‍ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നും ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റില്‍ മാറ്റം വരുത്തേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടതും ട്വന്റിയാല്‍ ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ട് ക്രിക്കറ്റിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ പുത്തന്‍‌തലമുറയല്ല, മറിച്ച് ക്രിക്കറ്റ് എന്ന ഗെയിമിനെ അറിഞ്ഞനാള്‍ മുതല്‍ നെഞ്ചിലേറ്റിനടക്കുന്ന, അതിനെ ഇന്നത്തെ രൂപത്തില്‍ എത്തിച്ച പരമ്പരാഗത കളിക്കമ്പക്കാരാണ്. അവരുടെ മാനറിസങ്ങള്‍ വായിക്കാതെ ടെസ്റ്റിനു മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താനുള്ള ഏതൊരു നീക്കവും എതിര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

ഒരിക്കല്‍ അനവധി അവസരങ്ങള്‍‌നല്‍കി, പരീക്ഷിച്ചു ഒഴിവാക്കിയ നെഹ്ര ഐ‌പി‌എല്ലിലെ പ്രകടനമികവുകൊണ്ടുമാത്രം ഏകദിനടീമില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ എളുപ്പവഴികള്‍ പലതുണ്ടെന്ന് മറ്റുമനസ്സുകളിലും രൂഢമൂലമാവുകയാണ്. ആഭ്യന്തരടൂര്‍ണമെന്റുകളില്‍ ഒഴുക്കിയ വിയര്‍പ്പ് വൃഥാവിലാകുന്നതുകണ്ട് ക്ലാസ് ബാറ്റ്സ്‌മാസ്മാര്‍ പോലും പകച്ചുനില്‍ക്കുന്നു. അവരെമറികടന്ന് ട്വന്റി സൃഷ്ടിച്ച ‘കോം‌പ്ലാന്‍ ബോയ്സ്’ എളുപ്പവഴിയിലൂടെ വേലിചാടി ടീമിലെത്തുന്നു. നഷ്ടം ടീമിനുമാത്രമല്ല ക്രിക്കറ്റിനും കൂടിയാണ്.

ന്യൂസിലാന്റ് തുറന്നുവിട്ട ട്വന്റി ക്രിക്കറ്റ് ഭൂതം പരമ്പരാഗത ക്രിക്കറ്റ്‌പ്രേമികളുടെ അഭിരുചികളെ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടില്ല. മറിച്ച് ക്രിക്കറ്റിന്റെ അടിത്തറ കെട്ടിപ്പടുത്ത ‘കൂട്ട’ത്തിന്റെ വിശ്വാസസംഹിതകളെ പരിഹാസത്തോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന, അവ അപരിചിതമായ ഒരു പുത്തന്‍ തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അതിന്റെ പരിണതികള്‍ ഇനിയും അറിയാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.

അടിക്കുറിപ്പ് – 1 : ആല്‍ബി മോര്‍ക്കല്‍ ഒഴികെ ഏകദിന/ടെസ്റ്റ് മത്സരങ്ങള്‍ കളിക്കാന്‍ മാത്രം ടാലന്റുള്ള ഏതെങ്കിലും നല്ല കളിക്കാരനെ ട്വന്റി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ മറ്റാരും വരുന്നില്ല.

Photo Source : Google Images

കക്കാട് ദേശവിളക്ക്

2009-11-20T10:49:00.000+05:30

വീണ്ടുമൊരു മണ്ഢലകാലം...
ശരണമന്ത്രണങ്ങളാല്‍ നാട് മുഖരിതമാകുന്ന പുണ്യകാലം.

കക്കാടും സമീപപ്രദേശങ്ങളും ഉണരുകയാണ്. പ്രധാനമായും രണ്ട് അയ്യപ്പന്‍വിളക്കുകളാണ് ഇക്കാലത്ത് നാട്ടില്‍ പതിവായി നടത്തുക.

എല്ലാ കൊല്ലവും വൃശ്ചികം ഒന്നിനുശേഷമുള്ള ആദ്യശനിയാഴ്ച കക്കാട്‌വാഴുന്ന അയ്യങ്കോവ് ശ്രീധര്‍മ്മശാസ്താവിന്റെ അമ്പലവിളക്കാണ്. അതിനുശേഷം 41 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി നിറമാല. മകരവിളക്കിന് ചെറിയതോതിലുള്ള കരിമരുന്ന് പ്രയോഗം, ചിന്തുപാട്ട്... എന്നിവ.

അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലെ വിളക്കിനുശേഷം വരുന്ന ശനിയാഴ്ചയായിരിക്കും പൊലിമകൂടുതലുള്ള കക്കാട് ദേശവിളക്ക്. എസ്‌എന്‍‌ഡി‌പി സെന്ററിലെ ടാര്‍‌റോഡില്‍ മരക്കുറ്റിയില്‍ വാഴപ്പിണ്ടിയുറപ്പിച്ച്, വാഴപ്പോളകൊണ്ട് അമ്പലമുണ്ടാക്കും. കുരുത്തോല അലങ്കാരം സാധാരണയാണ്. വൈകീട്ട് അഞ്ചുമണിയോടെ കക്കാട് സെന്ററില്‍ നിന്ന് താലമെടുക്കാനുള്ളവരും കാവടിയും അയ്യങ്കോവ് അമ്പലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെടും. അമ്പലത്തിലെ അന്നത്തെ നിറമാല ദേശക്കാരുടെ വക. നിറമാലക്ക് ശേഷം 101 താലങ്ങള്‍ ചെണ്ടമേളം, കാവടി, ചിന്തുപാട്ട് എന്നിവയുടെ അകമ്പടിയോടെ കക്കാട് എസ്‌എന്‍‌ഡി‌പി സെന്ററിലേക്ക്. ആവേശോജ്ജ്വലമായിരിക്കും രണ്ടുകിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുള്ള ആ യാത്ര. ഓസിന്‍‌കമ്പനി പടിക്കലും മര്യാദാമുക്കിലും ഇരുപതുമിനിറ്റ് തങ്ങി ചെണ്ടക്കാരും കാവടി ആടുന്നവരും കളം‌നിറഞ്ഞു കളിക്കും.

ശേഷം നിറമാല, സ്വാമിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമുള്ള ശാസ്താംപാട്ട്...
ഒരുമണിയോടെ മര്യാദാമുക്കില്‍‌നിന്ന് എസ്‌എന്‍‌ഡി‌പി സെന്ററിലെ ‘അമ്പല’ത്തിലേക്ക് എതിരേല്‍പ്പ് ആരംഭിക്കും. കടുത്ത മഞ്ഞിനെ വകവക്കാതെ കാവടിക്കാര്‍ ഇത്തവണയും കളം‌വാഴും. ഭക്തിയുടെ നിറവില്‍ കക്കാടിന്റെ കാരണവന്മാരും ഇളം‌തരികളും കഴുത്തിലും കവിളിലും വേല്‍ കയറ്റും. നന്നായി തുള്ളുന്നവര്‍ക്കേ അരമണിയും വാളും കൊടുക്കൂ.

എല്ലാത്തിനുമൊടുവില്‍ പ്രതീകാത്മകമായി അയ്യപ്പനും വാവരും ഏറ്റുമുടി 'അമ്പലം' തകര്‍ത്തു തരിപ്പണമാക്കും...

വെളുപ്പിന് അഞ്ചുമണിയോടെ ‘കെട്ട്’ നിറച്ചവര്‍ ശബരീശനെ ദര്‍ശിക്കാന്‍ ശരണം‌വിളികളോടെ യാത്രയാകും. അതോടെ ഒരു ദേശവിളക്കുകൂടി കൊടിയിറങ്ങുകയായി.

മണ്ഢകാലം ആരംഭിക്കുന്നതിന് ഒരുദിവസം മുമ്പ് യാദൃശ്ചികമായി നാട്ടിലെത്തി. സന്ധ്യക്ക് പതിവുള്ള ക്ഷേത്രസന്ദര്‍ശനം മുടക്കിയില്ല. ചുറ്റമ്പലത്തിനുവെളിയില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഭൈരവനും ഭക്രകാളിക്കും വിളക്കുവച്ച് വന്ന ശാന്തി പുഞ്ചിരിച്ചു. തലയാട്ടി പരിചയം ഭാവിച്ചു. പിന്നെ ദീപങ്ങളാല്‍ അലം‌കൃതമായ ദീപസ്തംഭത്തെ സാക്ഷിയാക്കി ശാസ്താവിനുമുന്നില്‍ സകലപാപങ്ങളും ഏറ്റുപറഞ്ഞു. ആ സന്ദര്‍ഭത്തെ മറക്കാതിരിക്കാന്‍ രണ്ടുമൂന്ന് ദൃശ്യങ്ങളും എടുത്തു.

സ്വാമി ശരണം.

സച്ചിന്‍ : തെറ്റും ശരിയും

2009-11-12T09:32:00.000+05:30

ജീവിതത്തില്‍ നമുക്ക് സംഭവിക്കുന്ന തെറ്റുകള്‍ പലവിധത്തിലുള്ളതാണ്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ തികഞ്ഞ വ്യത്യസ്തയാണ് ദര്‍ശിക്കാന്‍ സാധിക്കുക. പ്രത്യാഘാതശേഷി കുറവായ കൊച്ചുകൊച്ചുതെറ്റുകള്‍ തുടങ്ങി ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ അലസോരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന വലിയതെറ്റുകള്‍വരെ അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

തെറ്റുകളുടെ കര്‍ത്താവും അവ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വ്യഥകള്‍, തിരിച്ചടികള്‍ എന്നിവയുടെ അനുഭവസ്ഥനും ഒരാളായിരിക്കുമ്പോള്‍ അത്തരം തെറ്റുകളുടെ പരിണതി നീതിബോധത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമാണ്. വ്യവഹാരത്തില്‍ പങ്കാളിത്തമില്ലാത്തവരെ ബാധിക്കാത്ത ഇവ തികച്ചും വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ സമൂഹമധ്യത്തില്‍ പരിമിതവും.

നേരെമറിച്ച്, തെറ്റുകളുടെ കര്‍ത്താവിനൊപ്പം തന്നെ (അതില്‍ നേരിട്ട് പങ്കാളികളല്ലാത്ത) ചെറുതല്ലാത്ത സമൂഹവും അതിന്റെ മാനസികവ്യഥകള്‍ അനുഭവിക്കുമ്പോഴോ? അത് തെറ്റുചെയ്തേക്കാവുന്ന വ്യക്തിയില്‍ അദ്ദേഹം ആ നിര്‍ണായകപ്രവൃത്തിയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുമ്പോളെല്ലാം വളരെ മാനസികസമ്മര്‍ദ്ദം ഉളവാക്കും, പ്രത്യേകിച്ചും അദ്ദേഹം ആദര്‍ശശുദ്ധിയും ചെയ്യുന്ന ജോലിയോട് പ്രതിബദ്ധതയുമുള്ളവനാണെങ്കില്‍.

ഇത്തരം തടസ്സങ്ങളെ തരണംചെയ്തു അവന്‍ വിജയതീരമണഞ്ഞാല്‍ ചുറ്റിലും ആളുകള്‍ കൂടുമെന്നത് നിശ്ചയം. അത് നീതികരിക്കാവുന്നതുമാണ്. വിഗ്രഹപരിവേഷത്താല്‍ തുടര്‍ന്ന് പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് (അശ്രദ്ധമൂലം) സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന തെറ്റുകളെ “മനുഷ്യന്‍ പൂര്‍ണനല്ല” എന്നൊക്കെയുള്ള ‘തട്ടുപൊളിപ്പന്‍‘ വാദത്തിലൂടെ ആരാധകര്‍ പ്രതിരോധിക്കുന്നു (സത്യത്തില്‍ പൂര്‍ണനാകണമെന്നില്ല പ്രവൃത്തികളുടെ പൂര്‍ത്തീകരണത്തിന്. മിക്കവാറും സ്വാഭാവിക രീതി/ശൈലി തന്നെ ധാരാളമായിരിക്കും). ചില കരടുകള്‍ തങ്ങളുടെ മനസ്സിലും ബാക്കിനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം തെറ്റുകളുടെ കര്‍ത്താവിന്റെ ‘മുന്‍കാലശരി’കളിലൂന്നി ഇത്തരക്കാര്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം വിസ്മരിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു വിസ്മരിക്കലാണ് ഇന്ത്യ – ആസ്ട്രേലിയ അഞ്ചാം ഏകദിനത്തിനുശേഷം മനോരമ സ്പോര്‍ട്സ് പേജില്‍ ‘സച്ചിന്റെ അവിസ്മരണീയ ഇന്നിങ്സിന്‘ അനുസ്മരനം എഴുതിയ ലേഖകന്‍ (പേര് ഓര്‍ക്കുന്നില്ല) നടത്തിയത്.

മിന്നുന്ന ഫോമില്‍ 175 റണ്‍സടിച്ച് ടീമിനെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്ന മാസ്റ്റര്‍ ‌ബ്ലാസ്റ്റര്‍ ഓസീസിന്റെ പുതുമുഖബൌളര്‍ മക്കായിയെ (അഭ്യന്തര ട്ടൂര്‍ണമെന്റില്‍ പരിചയസമ്പന്നനാണ് ഇദ്ദേഹം) ഒരു T20 സ്റ്റൈല്‍ ഷോട്ട് കളിക്കാന്‍ മുതിര്‍ന്ന് പുറത്തായ അക്ഷന്തവ്യമായ തെറ്റിനെ ലേഖകന്‍ സച്ചിന്റെ പൂര്‍വകാലം മുന്നോട്ടുവച്ച് വിസ്മരിക്കുന്നു. 18 ബോളില്‍ നിന്ന് 19 റണ്‍സ് വേണ്ടിയിരുന്ന ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അത്തരമൊരു നിരുത്തരവാദഷൊട്ട് കളിക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്തായിരുന്നു പ്രിയസച്ചിന്‍...
സ്വാഭാവിക ശൈലിയിലുള്ള മുന്നേറ്റം‌തന്നെ ധാരാളമായിരുന്നല്ലോ അപ്പോള്‍?!

താങ്കളുടെ ആ പിഴവില്‍ വേദനിച്ചത് താങ്കളും ടീമും മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയൊട്ടാകെയായിരുന്നു. താങ്കള്‍ പലപ്പൊഴും തെറ്റുകള്‍ വരുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അക്ഷന്തവ്യമായ തെറ്റുകള്‍ വിരളമാണ് എന്റെ വീക്ഷണത്തില്‍. ആ ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി...

നിരാശയുണ്ട്. എങ്കിലും ഇനിയും തുടരുക ഈ വഴിയിലൂടെ, ഇന്ത്യന്‍ ക്രിക്കറ്റിന്റെ പര്യായമായി.

അടിക്കുറിപ്പ് : കറകളഞ്ഞ സച്ചിന്‍ ഫാനാണ് ഈ കുറിപ്പെഴുതുന്ന വ്യക്തി.

ഭ്രമരം ബ്ലെസ്സി പിന്നെ... പിന്നെ മോഹന്‍‌ലാലും

2009-09-14T12:12:00.000+05:30

വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ട വസ്തുതകളുടെ തമസ്കരണം പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുക പുതിയ ലാവണങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാനും അവ(ര്‍) മുന്നോട്ടുവക്കുന്ന ആശയങ്ങളെ സ്വാംശീകരിക്കാന്‍ മടിയുമുള്ള അവികസിത മനസ്സുകളിലാണ്. ചിലപ്പോള്‍ ഇത്തരം തമസ്കരണങ്ങള്‍ വിഭാഗീയചിന്തകള്‍ക്ക് ഉപരിയായി അബോധപൂര്‍വ്വമായിരിക്കും, മറ്റു അവസരങ്ങളില്‍ പലവിധ അന്ധതകളാല്‍ നയിക്കപ്പെട്ട് ബോധപൂര്‍വ്വവും. രണ്ടുകൂട്ടരും മെയിന്‍‌സ്ട്രീമിനെ സ്പര്‍ശിക്കാതെ ഉപരിതസ്പര്‍ശിയായ കാര്യങ്ങളെ കൊണ്ടാടി വസ്തുതകളുടെ ആഴത്തിലുള്ള വിശകലനം അസാദ്ധ്യാമാക്കുന്ന. അത്തരമൊരു കൊണ്ടാടല്‍ അടുത്തകാലത്തു ദര്‍ശിച്ചു.

പദ്മരാജശിഷ്യനായ ബ്ലസ്സിയുടെ “ഭ്രമരം” കണ്ടുവന്ന സുഹൃത്തിനോട് സന്ദര്‍ഭവശാല്‍ ആരായേണ്ടിവന്നു. എന്റെ പിഴ!

“എങ്ങനെയുണ്ടളിയാ പടം?”

മറുപടി ഉടനെയെത്തി.

“നല്ല പടാടാ. മോഹന്‍‌ലാല് സൂപ്പര്‍”

പ്രസ്തുതപടം കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും സുഹൃത്തുക്കളുമായി നടത്തിയ ആശയവിനിമയങ്ങളില്‍ നിന്ന് നല്ല‌അഭിപ്രായമാണ് ലഭിച്ചത്.
മോഹന്‍ലാലിന്റെ അഭിനയത്തെ പലരും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അത്തരം പ്രശംസകള്‍ക്കുപിന്നില്‍
“വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ട വസ്തുതകളുടെ തമസ്കരണം” ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ഫോട്ടോഗ്രാഫറും അത്യാവശ്യം ഗ്ലാമറുമുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിന് ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേകശീലമുണ്ടായിരുന്നു. പുള്ളിയേക്കാള്‍ ഗ്ലാമറായ വ്യക്തികളുടെ കൂടെ അദ്ദേഹം കഴിവതും പോസ് ചെയ്യില്ല. അതിന് അവന്‍ പറയാറുള്ള സ്ഥിരം മറുപടി ‘നിഴല്‍‌വല്‍ക്കരണം’ ആണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ഗ്ലാമറിന്റെ നിഴലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ താല്പര്യമില്ലത്രെ. അവന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തില്‍ അവന് ആ ശീലം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടുപോകാന്‍ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അല്പസ്വല്പം സിനിമാകമ്പമുള്ള അവനോട് എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, ‘സിനിമയിലിറങ്ങണമെങ്കില്‍ ഇത്തരം പിടിവാശികള്‍ മുളയിലേ നുള്ളണമെന്ന്, അവിടെ നിഴല്‍‌വല്‍ക്കരണം ഒരു സാധാരനപക്രിയയാണെന്ന്’.

സുഹൃത്തിന്റെ സിനിമാ ആസ്വാദനകമന്റ് ശ്രവിച്ചപ്പോള്‍ ബ്ലെസ്സിക്ക് സംഭവിച്ചതും “നിഴല്‍‌വല്‍ക്കരണം” അല്ലേയെന്ന് മനസ്സില്‍ ചോദ്യമുയര്‍ന്നു. സ്വാമി തോറ്റിടത്താണ് ബ്ലെസ്സി വെന്നിക്കൊടി പാറിച്ചിരിക്കുന്നത്! വസ്തുതകള്‍ തമസ്കരിച്ച് ശീലമുള്ളവര്‍ക്ക് ‘ലാലേട്ടന്‍ സൂപ്പര്‍’ എന്ന് പറഞ്ഞുവെക്കാം. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കോ...

മോഹന്‍‌ലാല്‍ ബ്ലെസ്സിയെ തുണച്ചതോ..?
അതോ മോഹന്‍ലാലിനെ ബ്ലെസ്സി തുണച്ചതോ..?

അടിക്കുറിപ്പ് :

അല്പസ്വല്പം വായനാശീലമുള്ള മറ്റൊരു സുഹൃത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് വ്യതിരിക്തതയുണ്ടായിരുന്നു.

“ആശാനേ ആ പടത്തിന് ഒരു ‘താഴ്‌വാരം’ കട്ട് ഉണ്ട്. ബ്ലെസ്സിക്ക് ഫുള്‍‌മാര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ പറ്റില്ല!”

എന്തരോ എന്തോ എന്റെ മനസ്സിലപ്പോള്‍ ഉത്രാളിക്കാവ് ഉത്സവത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ആ സുന്ദരഗാനമായിരുന്നു. ആ പാട്ട്‌മൂളി ഞാന്‍ സായൂജ്യമടഞ്ഞു.

“കണ്ണെത്താദൂരെ മറുതീരം...”
“മറുതീരത്തെ കോണില്‍ സംക്രമം...”

ഗുഡ് ബൈ ഫ്രഡ്ഡി

2009-08-21T19:52:00.000+05:30

എതിരാളിയില്‍ ഭയം ജനിപ്പിക്കുക എന്നത് കളിക്കളത്തില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സാധിതമാകാത്ത ഒരുതരം കഴിവാണ്. പ്രകടനപരതയില്ലാത്തപ്പോഴും സാന്നിധ്യം ഒന്നുകൊണ്ടുമാത്രം അത് സാധിക്കുന്നവരാകട്ടെ അതിവിരളവും. അത്തരക്കാര്‍ അവര്‍ അംഗമായിരിക്കുന്ന ‘കൂട്ട‘ത്തിന് പകര്‍ന്ന്‌നല്‍കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം, കെട്ടുറപ്പ് എന്നിവ അവരുടെ അസാന്നിധ്യത്തില്‍ ‘കൂട്ട’ത്തിന് കൈമോശം വരുന്നു. ആഗ്രഹിച്ച മാറ്റങ്ങള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാകുന്നതോടെ എതിരാളികള്‍ ഭീരുത്വതയുടെ അംശം‌പേറുന്ന ആശ്വാസ(?)ത്തില്‍ മുങ്ങിത്താഴുന്നു.

ക്രിക്കറ്റ്‌പിച്ചില്‍ ഇനിമുതല്‍ അത്തരമൊരു ആശ്വാസം ഇംഗ്ലീഷ്‌ടീമിന്റെ എതിരാളികള്‍ക്കും അനുഭവിക്കാം.
കാരണം ഫ്രഡ്ഡി പടിയിറങ്ങുകയാണ്...

പരാജയങ്ങളുടെ പടുകുഴിയില്‍ മുങ്ങിത്താഴ്ന്ന് ‘ചാര‘മായ ഇംഗ്ലണ്ട് ടീമിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ പിറന്ന മിശിഹയെന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമങ്ങള്‍ ഒരുകാലത്ത് വാഴ്ത്തിയ ഫ്രഡ്ഡി എന്ന ആന്‍‌ഡ്രൂ ഫ്ലിന്റോഫ് ക്രിക്കറ്റിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥരൂപമായ ടെസ്റ്റ്ക്രിക്കറ്റില്‍‌നിന്ന് വിടവാങ്ങുന്നു.

1999 കളില്‍ ക്രിക്കറ്റ് മൈതാനത്ത് ബാറ്റ്‌കൊണ്ടും ബോള്‍‌കൊണ്ടും എതിരാളികളെ വിറപ്പിച്ച് അരങ്ങേറിയ “ഫാറ്റ് ലാഡ്“ കളിമികവിലും കളിക്കളത്തിലെ ശരീരഭാഷയിലും എന്നും മുന്നിലായിരുന്നു. റഗ്‌ബി കളിക്കാര്‍ക്ക് സമാനം തടിമിടുക്കുള്ള ആ ഇംഗ്ലീഷുകാരന്റെ കയ്യൂക്കിനോട് കിടപിടിക്കാനാകുന്നവര്‍ ലോകക്രിക്കറ്റില്‍ വിരളം. ഓസ്ട്രേലിയയുടെ മാത്യൂ ഹെയ്‌ഡന്‍, സിബാബ്‌വെയുടെ ഹീത്ത് സ്‌ട്രീക്ക് തുടങ്ങിയവരെപ്പോലെ ശരീരവലിപ്പത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ക്രിക്കറ്റ് ലോകത്തെ മറ്റൊരു അതികായന്‍.

പരുക്കിനോട് മല്ലടിച്ച് ടെസ്റ്റ്ക്രിക്കറ്റിനോട് വിടപറയുന്ന ഫ്രഡ്ഡിയുടെ പോരാട്ടവീര്യം ഏകദിനങ്ങളില്‍ നമുക്ക് തുടര്‍ന്നും കാണാനാകും. അതൊരു ആശ്വാസം‌തന്നെ.

ഗുഡ് ബൈ ഫ്രഡ്ഡി.

ക്രിക്കര്‍‌പ്രേമികളോട് ഒരു കുസൃതിച്ചോദ്യം:

ലോകകപ്പില്‍ സ്വന്തം ടീമിന്റെ ഓപ്പണിങ്ങ് ബാറ്റ്സ്മാനും ഓപ്പണിങ്ങ് ബൌളറുമായി കളിച്ച ഒരു കളിക്കാരന്റെ പേര് പറയാമോ? (1995 ശേഷം) ലോര്‍ഡ്സില്‍ സെഞ്ചുറി അടിച്ചിട്ടുണ്ട് അദ്ദേഹം. ആസ്ട്രേലിയക്കെതിരെ കുറച്ച് മത്സരങ്ങളേ കളിച്ചിട്ടുള്ളൂവെങ്കിലും എന്നും ബ്രില്ല്യന്റ് ആയിരുന്നു.

ഫോട്ടോ സോഴ്സ്: വിക്കിപ്പീഡിയ

മലയാളത്തിന്റെ മഹാനടന്‍

2009-08-06T22:54:00.000+05:30

അന്യം‌നിന്നുപോവുക എന്നത് ഒരുതരം ആഘാതമാണ്. ജനത/വ്യവസ്ഥിതി/സമൂഹം എന്നിവക്കുമേല്‍ ഏല്‍ക്കുന്ന പ്രഹരമാണ്. സമീപകാലത്ത് മലയാളസിനിമാരംഗം കടന്ന് പോകുന്നതും ഇത്തരമൊരു സ്ഥിതിവിശേഷത്തിലൂടെയാണ്.

ലോഹിതദാസ്, രാജന്‍.പി.ദേവ്... ഒടുക്കം ലങ്കാലക്ഷ്മിയിലെ രാവണനും.

നടനമെന്നത് സിനിമയില്‍ മാത്രമല്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത്‌കൊണ്ട് എന്റെ ഫേവറൈറ്റ് നാടകത്തില്‍‌നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന് വന്നവര്‍ ആയിരുന്നു. എന്‍.എന്‍.പിള്ള, തിലകന്‍, മുരളി... അങ്ങിനെപോകുന്നു ആ പ്രഗല്‍ഭരുടെ നിര.

അന്യം‌നില്‍ക്കാന്‍ പോവുകയാണ്...
മലയാളസിനിമയില്‍ മഹാനടന്‍‌മാര്‍ അന്യം‌നിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...

മുരളിയുടെ സ്മരണകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ആദരവോടെ ഒരുപിടി അര്‍ച്ചനകള്‍.

ഫോട്ടോ : ഗൂഗിള്‍ ഇമേജ്.

കൂട്ടായ്മകളുടെ രസതന്ത്രം

2009-06-29T20:48:00.000+05:30

ആശയങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുക, അവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കുക തുടങ്ങിയ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യങ്ങളോടെ ഒരുപറ്റം വ്യക്തികള്‍ കൂടിച്ചേര്‍ന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനെയാണ് ‘കൂട്ടായ്മ’ എന്നത്‌കൊണ്ട് ഞാന്‍ അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്തരം കൂടിച്ചേരലുകള്‍ക്കെല്ലാം സംഘടിതമായ തലമുണ്ട്. കാലങ്ങള്‍, സാഹചര്യങ്ങള്‍, ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ എന്നിവ തഴക്കം വപ്പിക്കുന്ന ഒരുതരം കാഠിന്യം (Rigidity) (ഉദാഹരണമായി അന്യദേശത്ത് കണ്ടുമുട്ടുന്ന മലയാളികള്‍ “ഭാഷ”യെന്ന ചാലകശക്തിയാല്‍ ബന്ധിതരാണെങ്കില്‍ സമൂഹത്തിലെ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടവര്‍ പീഢിതരെന്ന ലേബലില്‍ ഒത്ത്‌ചേരുന്നു.)

മേല്പറഞ്ഞപോലുള്ള ആശയവ്യക്തതയും ലക്ഷ്യബോധവുമുള്ള കൂടിച്ചേരലുകളെപ്പറ്റിയല്ല മറിച്ച് ക്ഷണികവും സാന്ദര്‍ഭികവുമായി മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന മറ്റ്‌ചില കൂട്ടായ്മകളെപ്പറ്റിയും അവയില്‍ അംഗങ്ങളാകുന്ന വ്യക്തികളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രസതന്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും ആലോചിച്ചാണ് ഞാനിപ്പോള്‍ അല്‍ഭുതം കൂറുന്നത്. സാന്ദര്‍ഭികമായി സംഭവിക്കാറുള്ള ഇത്തരം നൈമിഷികകൂടിച്ചേരലുകള്‍ തുലോം പരിമിതമാണെങ്കിലും അത്തരത്തിലുള്ള ഒന്ന് നേരിട്ട് ദര്‍ശിക്കാന്‍ അടുത്തകാലത്ത് എനിക്ക് അവസരം കിട്ടി. അതിന് വേദിയൊരുങ്ങിയത് റോഡ്‌മുറിച്ച് കടക്കുന്ന സന്ധ്യാസമയത്താണ്!!

ബാംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശമായ കെ‌ആര്‍പുരം റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷന് സമീപത്തുള്ള ഒരു പ്രധാനബസ്‌സ്റ്റോപ്പാണ് ടിന്‍‌ഫാക്ടറി ജംങ്ഷന്‍. പെയിന്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിലെ ഒരു പ്രധാനഘടകമായ ടിന്‍ എന്ന മെറ്റല്‍ ഇവിടെ സംസ്കരിച്ച് എടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തൊന്നുന്നു (ഉറപ്പില്ല). കെആര്‍പുരം റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷന് മുകളിലൂടെ പോകുന്ന തൂക്കുപാലത്തിന്റെ ആരംഭം ടിന്‍‌ഫാക്ടറി ജാംങ്ഷനിലാണ്. രണ്ട് പ്രധാനപാതകള്‍ വേറെയും കൂടിച്ചേരുന്നതിനാല്‍ കാല്‍നടക്കാര്‍ക്ക് ഒരു ഭാഗത്ത്‌നിന്ന് അപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കണമെങ്കില്‍ നല്ല തിരക്കുള്ള നാല് റോഡുകള്‍ മുറിച്ച്കടക്കണം.

കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വരുന്നനേരം. റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്യാനുള്ള അസംഖ്യം പേര്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനും നിന്നു. കിട്ടിയ അവസരത്തില്‍ മറ്റുള്ളവരോടൊത്ത് സാമര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ ‘ജമ്പ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും പിന്നില്‍ നടന്ന വ്യക്തിയുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ഇത്തിരി പിശകി. ഫലം ഓവര്‍സ്പീഡില്‍ പാഞ്ഞ്‌വന്ന ഒരു ബൈക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയില്‍ ചെറുതായിതട്ടി ഒന്ന്പാളി. ബൈക്ക്‌യാത്രികരായ രണ്ട് പിള്ളേര്‍ക്ക് (ഊക്കന്‍ സൈസുകള്‍) പെട്ടെന്ന്തന്നെ ബാലന്‍സ് കിട്ടിയെങ്കിലും അവര്‍ പ്രകോപിതരായി, കുറ്റം തങ്ങളുടെ ഭാഗത്താണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും രണ്ട്‌പേരും വണ്ടിയില്‍ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ആ കാല്‍‌നടക്കാരനെ ഒന്ന് പെരുമാറാന്‍ ആഞ്ഞു. രണ്ടെണ്ണം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അവര്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നാണ് പിന്നീടവിടെ നടന്നത്.

റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് തിരക്കിട്ട് പോവുകയായിരുന്നവരെല്ലാം ഒറ്റ നിമിഷത്തില്‍ തിരിഞ്ഞ്‌നിന്നു. പിന്നെ തിരിച്ച്‌വന്നു. അപ്പോള്‍ ആ നിമിഷത്തില്‍, അവര്‍ക്കിടയില്‍ ക്ഷണികമായ ഒരു (അ)സംഘടിതകൂട്ടായ്മ രൂപം‌കൊള്ളുന്നത് ഞാന്‍ അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. ആ കൂട്ടായ്മയുടെ എഫക്ട് പതിച്ചത് ബൈക്ക് യാത്രികരിലാണ്. പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത് കിര്‍മ്മീരവധം ആട്ടക്കഥ!

എല്ലാം നോക്കിക്കണ്ട് തിരിഞ്ഞ്‌നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ചോദ്യമുദിച്ചു.

എന്ത് രസതന്ത്രമാണ് ഈ ക്ഷണനേരത്തേക്കുള്ള കൂട്ടായ്മക്ക് പിന്നില്‍ ഉല്പ്രേരകായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്???

ഏറെ ആലോചിച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.
വായനക്കാരെ... നിങ്ങള്‍ക്കോ?

എന്നും പ്രിയങ്കരനായ രാജുമോന്

2009-05-22T11:38:00.000+05:30

ബേക്കറി ജംങ്ഷനിലൂടെ ചീറിപ്പായുന്ന വണ്ടികളെ ഒഴിവാക്കി ഞാന്‍ റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്തു. റൂമിലെത്തി വിയര്‍പ്പ് നനഞ്ഞ ഷര്‍ട്ട് അഴയില്‍ തൂക്കി കിടക്കകൈയില്‍ തലയിണവച്ച് ഞാന്‍ അതിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. റൂമിലെ കനത്ത നിശബ്ദതക്ക് ഭംഗം വരുത്തി, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് പിടിതരാതെ ഖേതാന്റെ ചിറകുകള്‍ വേഗത്തില്‍ കറങ്ങി.പക്ഷേ ആ കുളിര്‍കാറ്റിലും മനസ്സിലെ ഗഹനങ്ങളായ നിരവധി ചിന്തകള്‍ നിമിത്തം നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പ്ചാലുകള്‍ മുളച്ചു.

അവയുടെ പാരമ്യത്തില്‍ ഞാന്‍ പൊടുന്നനെ അടുത്തബെഡില്‍ കിടക്കുന്ന വ്യക്തിയോട് ആരാഞ്ഞു.

“രാജുമോനേ ഞാനൊരു കഥാകൃത്താണെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”

നേരിയ മയക്കത്തിലായിരുന്ന രാജു ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു.

“കഥാകൃത്തോ! അറിയാടാ... അറിയാം. നീ സമാധാനിക്ക്“

എന്റെ അവകാശവാദം അവന്‍ അംഗീകരിച്ചതോടെ ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു.

“എന്റെ സാഹിത്യസപര്യക്ക് അടുത്ത മാസം രണ്ട് വര്‍ഷം തികയുകയാണ് രാജൂ, സോ ഞാന്‍ എന്റെ കൃതികളെല്ലാം ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാന്‍ പോകുന്നു. ഓകെ?”

വിരലിന്റെ നഖം കടിച്ച് എന്നെ പാളി നോക്കി, മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി അവന്‍ വായില്‍ കമിഴ്ത്തി. എന്നെ അപമാനിക്കാനുള്ള നഗ്നമായ ശ്രമം.

പക്ഷെ അവന്റെ പ്രവൃത്തിയില്‍ ഞാന്‍ പ്രകോപിതനായില്ല. തല തിരിച്ച് ഷാനുവിനെ നോക്കി. കയ്യും കാലും ആഭാസകരമായ പോസില്‍ വച്ച് അവന്‍ ലാര്‍ജിന്റെ ലഹരിയില്‍ മയങ്ങുകയാണ്. അരയിലെ മുണ്ട് സ്ഥാനം തെറ്റികിടക്കുന്നു.

ഒരു മിനിറ്റിന് ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും രാജുവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.

അല്‍ഭുതം, അതിശയം.
കാരണം...
അവനെന്തോ വായിക്കുകയാണ്!

സാ‍ലറി സ്ലിപ് പോലും വയിക്കാത്ത രാജുമോന്‍ പുസ്തകം വായിക്കുന്നു!
എന്താ കഥ.

“കാരമസോവ് സഹോദരന്‍‌മാര്‍ “ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. ഇന്നലെ വൈകീട്ട് പാളയം പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയിലെ പൊടിപിടിച്ച ഷെല്‍ഫുകള്ക്കിടയില്‍ നിന്ന് ഞാനത് തപ്പിയെടുത്തിരുന്നു.

അവന് നല്ല ബുദ്ധി തോന്നിച്ചതിന് ഞാന്‍ ദൈവങ്ങളോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.

“രാജു എങ്ങിനെയുണ്ട് പുസ്തകം“

എനിക്ക് മറുപടിയായി അവന്‍ ഒരു പ്രത്യേക താളത്തില്‍ നെഞ്ച് കുലുക്കി.
എന്ന്‌വച്ചാല്‍ ഒന്നാന്തരമെന്ന്!

എനിക്ക് പതിവില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി.
അവന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടോളും.

പക്ഷെ മടുപ്പ്, അസഹ്യമായ മടുപ്പ്...
അവയെന്നെ ആകെ പൊറുതിമുട്ടിച്ചപ്പോള്‍ എനിയ്ക്ക് വീണ്ടും മിണ്ടാതിരിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

“രാജുമോനേ നമ്മളെന്തിനാ ജീവിക്കുന്നെ?”

തികച്ചും ചിന്തോദ്ധീപനവും തത്ത്വചിന്താപരവുമായ ഒരു ചോദ്യം. പക്ഷെ വായനക്ക് ഭംഗം വന്നതില്‍ കോപാകുലനായി, എന്നെ തീഷ്ണമായി നോക്കിയതല്ലാതെ അവന്‍ മറുപടിയൊന്നും തന്നില്ല.

എങ്കില്‍ പ്രകോപിപ്പിക്കുക തന്നെ. ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു.

“പറയൂ സുഹൃത്തെ നിനക്കേ ഇതിന് വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഒരു മറുപടി തരാന്‍ സാധിക്കൂ”

ഞാനവനെ പൊക്കി. പക്ഷെ ഫലിച്ചില്ല. പതിവ് പോലെ അവന്‍ ഫ്രഞ്ചില്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു. വേഗം ചെവി പൊത്തിയിട്ടും ചിലത് കാതില്‍ വന്ന്‌വീണ് മുഴങ്ങി.

“ഞാനന്നേ പറഞ്ഞതാ ഷാനൂ ഈ കുരിപ്പിനെ റൂമില്‍ താമസിപ്പിക്കരുതെന്ന്. ഇവിടെ ബിസി ആയിരിക്കുമ്പോഴാ അവന്റെ ഒരു മറ്റോടത്തെ ചോദ്യം“

പറഞ്ഞതില്‍ തൃപ്തനാകാതെ അവനെന്നെ ചീത്തപറഞ്ഞു.

“ഒന്ന് പോയേടാ അവിടന്ന്”

അപമാനിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ഞാന്‍. മനസ്സില്‍ പ്രതിഷേധം ഇരമ്പിയപ്പോള്‍ കിടക്കയില്‍‌നിന്ന് ഞാന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ആയോധനകലയുടെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തന്ന ബഗി സെന്‍സെയിയെ ക്ഷണനേരത്തേക്ക് അജ്ഞലീബന്ധനായി സ്മരിച്ചു. പിന്നെ ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ട് ക്രമാതീതം ഉയര്‍ത്തി മടക്കിക്കുത്തി, തുടയിലെ നിബിഡമായ രോമരാജികള്‍ തടവി ഞാനവന്റെ മുന്നില്‍ പോരിനായി ചെന്നു നിന്നു.
“ഷികുഡാച്ചി“ പൊസിഷനില്‍!!

എന്റെ അക്രമാസക്തമായ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ കണ്ട് വളരെയധികം ഭയന്ന രാജുമോന്‍ ആദ്യംതന്നെ ഉദ്യമിച്ചത് വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പുസ്തകം ഒളിപ്പിക്കാ‍നാണ്. അത് എന്നില്‍ സംശയത്തിന്റെ ഓളങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തി. അവന്റെ ദുര്‍ബലമായ പ്രതിഷേധം വകവയ്ക്കാതെ പുസ്തകം ബലമായി പിടിച്ച്‌വാങ്ങി ഹെഡിങ്ങിലേക്ക് നോട്ടമയച്ച എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആ പുസ്തകം “കാരമസോവ് സഹോദരന്‍‌മാര്‍“ അല്ലായിരുന്നു. പകരം ഇരുന്നൂറോളം രൂപ വിലയുള്ള നാലപ്പാടന്റെ ക്ലാസ്സിക് സൃഷ്ടി.

ഞാന്‍ തലക്കു കൈ കൊടുത്തു. എന്റെ പ്രതീക്ഷകളൊക്കെ അവന്‍ കെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ എന്റെ നിരാശാഭാവം അവനില്‍ ആഹ്ലാദം നിറക്കുകയാണുണ്ടായത്. ക്ഷണനേരത്തിനുള്ളില്‍ ചമ്മല്‍ മാറ്റി വളരെയധികം ആവേശഭരിതനായി അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“നീയീ കണ്ണില്‍ കണ്ടതെല്ലാം വായിക്കാതെ ഇത് വായിക്ക്. അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാകും നമ്മളെന്തിനാ ജീവിക്കണെന്ന്?”

“ഇനി നിനക്ക് മടിയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ച് തരാം. വെയിറ്റ്...”

എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ തന്നെ അവന്‍ വായിക്കാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു. കുറച്ച് വിക്സ് ഡ്രാഗണ്‍ ഉള്ളം കയ്യില്‍ പുരട്ടി മുലക്കണ്ണ് കശക്കുന്ന പോലെ നാലഞ്ച്‌തവണ ശക്തമായി കശക്കി. പിന്നെ ആസ്മാരോഗികളെപോലെ ശ്വാസം ആഞ്ഞ് വലിച്ച് കണ്ണുകള്‍ പൂട്ടി ഏതോ നിര്‍വൃതിയില്‍ അമര്‍ന്നു.

“ശരി തുടങ്ങാടാ. നീ ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടോണം.”

അവന്‍ കാമുകിയോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ കാതരമായ ശബ്ദത്തില്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങി.

“Kamasutra, the art of sexual techniques...”

അസഹനീയമായ വാക്കുകള്‍...
അവ കേട്ട് ഞാന്‍ രണ്ട്ചെവിയും പൊത്തി. പക്ഷേ എന്റെ പ്രവൃത്തി അവനെ വളരെ ചൂടാക്കി. ചെവികളില്‍ നിന്ന് എന്റെ കൈവിടുവിച്ച് അവന്‍ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

“എടാ ഇത് വാത്സ്യായന്റെ ക്വോട്ടാണ്. പുസ്തകമാണെങ്കില്‍ നല്ല ഒറിജിനല്‍ സാധനം. നമ്മടെ പുതൂര്‍ വെറും സീറോ”

ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
മിണ്ടിയിട്ട് കാര്യവുമില്ല.

എങ്കിലും പുതൂരിനെപറ്റിയുള്ള അവന്റെ പരാമര്‍ശം എനിക്കൊട്ടും പിടിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പുസ്തകമൊന്നും വായിക്കുന്ന ശീലമില്ലാതിരുന്ന അവനെ വായനക്കാരനാക്കാന്‍ ഞാനെടുത്ത പത്തൊന്‍പതാമത്തെ അടവാണ് കുറിയേടത്ത് താത്രിയെപ്പറ്റിയുള്ള പുതൂരിന്റെ മാസ്റ്റര്‍ പീസ് ‘അമൃതമഥനം‘.

അവനത് വായിച്ചു. രാവ് പകലാക്കി വായിച്ചു.
ഡിസംബര്‍ മാസത്തിലെ കുളിരുള്ള പ്രഭാതങ്ങളില്‍ എട്ടരവരെ മൂടിപ്പുതച്ച് ഉറങ്ങാറുള്ള രാജുമോന്‍ രാവിലെ ആറരക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ‘അമൃതമഥനം‘ വായിച്ച് വെട്ടിവിയര്‍ത്തു. ഒടുക്കം അവന്റെ ഫ്യൂസ് പോയി. പക്ഷെ അതിന്‍ശേഷം അവന്‍ തിരിഞ്ഞത് പ്രയോജനപ്രദമായ, ഗൌരവപൂര്‍ണമായ വായനയിലേക്കല്ല മറിച്ച് പൈങ്കിളി സാഹിത്യത്തിലേക്കായിരുന്നു.

എന്റെ പിഴ, എന്റെ വലിയ പിഴ!
ഞാനതിന് പഴവങ്ങാടി ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയി നാളികേരമുടച്ച് പ്രായഛിത്തം ചെയ്തു.

പക്ഷെ ഗണേശന്‍ പൊറുത്തില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.
കാരണം രാജു ‘മ’വാരികകളില്‍ മേയുന്നത് പൂര്‍വ്വാധികം സജീവമായി തുടര്‍ന്നു.

എന്റെ വിലക്കുകള്‍...
ഹും..! അവക്കെല്ലാം അവനെന്നും പുല്ലുവിലയാണ് കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്. എന്റെ വിലപ്പെട്ട ഉപദേശങ്ങളെ അവന്‍ അവഗണിക്കുന്നത് പതിവായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ പരിപാടി നിര്‍ത്തി. പക്ഷെ അവയുടെ അഭാവം അവനില്‍ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങള്‍ വളരെയായിരുന്നു.

പഴയകാല പ്രേമഗാനങ്ങള്‍ പാടുക പ്രത്യേകിച്ചും “മകരമാസക്കുളിരില്‍ അവളുടെ നിറഞ്ഞ മാറിന്‍ ചൂടില്‍“ എന്ന ഗാനം, ഉറക്കത്തില്‍ ആരോടെന്നില്ലതെ അഞ്ജാതമായ ഭാഷയില്‍ പേശുക,
പിന്നെ തിരുവനന്തപുരം സെന്‍‌ട്രലിലെ കുളിരുകോരുന്ന സെക്കന്റ് ഷോകള്‍ കണ്ട് അവയെക്കുറിച്ച് ഷാനുവിനോട് ത്രില്ലടിച്ചു സംസാരിക്കുക.
അങ്ങിനെ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങള്‍..!

ആ ഇടക്ക് തന്നെയാണ് അവന്‍ അവന്റെ സൌന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായി ദിവസവും മുഖം ഷേവു ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയത്. എന്തിനാണങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നതെന്നു അന്വേഷിച്ച ഷാനുവിനെ അവന്‍ ‘താടി തടവി’ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഒടുക്കം രാജുവില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാകാതെ ഷാനു സ്മാളടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, പിന്നെ ലാര്‍ജ്ജും.

ഞാന്‍ അതിനെല്ലാം മൂകസാക്ഷിയായിരുന്നു.

“നീയെന്താടാ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നെ. ഞാനിത് വായിക്കണോ വേണ്ടയോ?“

എന്റെ പതിവില്ലാത്ത മൌനംകണ്ട് അവന്‍ ആരാഞ്ഞു.

ഞാന്‍ വേണ്ടെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചുമല്‍ അനക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വീണ്ടും വായനയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ഞാനോര്‍ക്കുകയാണ്.
ഒരു ഡിസംബര്‍ മാസത്തിലെ കുളിരുള്ള പ്രഭാതത്തില്‍ അവന്‍ എന്നെത്തേടി വന്നത്, എം.മുകുന്ദനോടൊത്ത്.

തെറ്റിദ്ധരിക്കേണ്ട മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ കഥാകാരനല്ല.
ഇത് രാജുവിന്റെ അച്ഛന്‍. ആറളം ഫാം വെടിപ്പാക്കിയ അക്കൌണ്ടന്റ്.

അന്നവന്‍ ഒരു റൂമിന് വേണ്ടി എന്റെ കാല്‌പിടിച്ചു.
ഞാന്‍ കൈ മലര്‍ത്തി.

പക്ഷെ...
അവസാനം അവന്‍ എന്റെടുത്ത് ഏന്നത്തേയും പോലെ ചില നമ്പറുകള്‍ ഇറക്കി. അതില്‍ ചിലത് ഇവയായിരുന്നു.

ആഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ ബേക്കറി ജംഗ്ഷനിലെ ത്രീ സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടല്‍ ‘ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയില്‍‘ നിന്നൊരു വിഭവസ‌മൃദ്ധമായ ഡിന്നര്‍, സ്പെന്‍സര്‍ ജംങ്ഷനിലെ KIOSK ല്‍ നിന്ന് ഡെയിലി ഫ്രീ ഇന്റര്‍നെറ്റ് ബ്രൌസിങ്ങ്...

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ വീണു. അവനെന്നെ വീഴ്ത്തി.
ഞാന്‍ എന്റെ റൂം പങ്കിടാന്‍ അവനെ അനുവദിച്ചു, കൂടെ ഷാനുവും.

അന്ന് തുടങ്ങിയ ഒരു സൌഹൃദം അതിന്റെ എല്ലാ നല്ല അര്‍ത്ഥത്തിലും മുന്നേറി. ഈസ്റ്റ്ഫോര്‍ട്ടിലെ ജനസഞ്ചയത്തിലും ശ്രീപദ്മനാഭക്ഷേത്രത്തിലെ കല്പടവുകളിലും എനിക്ക് കൂട്ടായി അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചകളില്‍ അരപ്പട്ടിണിയുടെ ആലസ്യത്തില്‍ റമ്മികളിക്കാനും രാത്രികളില്‍ എം‌എല്‍‌എ ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സ് കാന്റീനിലെ ചൂടുകഞ്ഞി കുടിക്കാനും അവനായിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ട്.

ഇതിനിടയില്‍ അരങ്ങ് മാറി. നാട്ടില്‍‌നിന്ന് എന്നെ ബാംഗ്ലൂരിലെത്തിച്ചതിനുള്ള ക്രഡിറ്റും ഒരു ചുമടനെപ്പോലെ അവന്‍ പേറിനടന്നു. തിരുവനന്തപുരത്ത്‌വച്ച് കൊക്കിന് ജീവനുണ്ടെങ്കില്‍ ‘വെള്ളം’ കുടിക്കില്ല എന്ന് ആണയിട്ട രാജുമോന്‍ ബാംഗ്ലൂരിലെത്തിയ ശേഷം ‘ഒരുകൊല്ലം വെറുതെ കളഞ്ഞു’ എന്ന് വിലപിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അമ്പരന്നില്ല. കാരണം അവന്റെ കാല്‌മാറ്റങ്ങള്‍ എനിക്കെന്നും പരിചിതമായിരുന്നു.

ഒടുക്കം അഞ്ച് വര്‍ഷത്തെ സൌഹൃദത്തിന് ശേഷം അറബി നാട്ടിലേക്ക് പൊന്ന് തേടി രാജുമോനും യാത്രയായി, കഴിഞ്ഞ തിങ്കളാഴ്ച. പ്രിയസുഹൃത്തിന് എല്ലാം ഭാവുകങ്ങളും.

പൈങ്കുനി ഉത്രംവിളക്ക് മഹോത്സവം 2009

2009-04-21T11:05:00.000+05:30

വിഷുവിന് നാട്ടില്‍ പോയിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രോഗ്രാംസ് ഒന്നുമില്ലാതെ മര്യാദാമുക്കില്‍ അരച്ചാക്ക് ലാത്തിരി, പൂത്തിരി, കമ്പിത്തിരി, മത്താപ്പൂ, ആനപ്പടക്കം, ചില്ലിപ്പടക്കം, ചീനപ്പടക്കം, ചിന്ന വിരിയാമൊട്ട് എന്നിവ പൊട്ടിച്ചു. പക്ഷേ നാടിനെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചത് അമ്പതോളം ഗുണ്ടുകളാണ്. എല്ലാം ആര്‍ക്കും പരുക്ക്പറ്റാതെ സമാധാനപരമായി പര്യവസാനിച്ചു. ഒന്നും ക്യാമറയിലാക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.

പക്ഷേ അയ്യങ്കോവ് ശാസ്താവിന്റെ പൈങ്കുനി ഉത്രംവിളക്കിന്റെ ഫോട്ടോസ് ഒരു സ്നേഹിതനില്‍ നിന്ന് മാണി സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

1. ഉണ്ണിപ്പിള്ള നാരായണന്‍കുട്ടി എന്ന കൊമ്പനാനക്ക് കക്കാട് കല്ലുമടക്കാര്‍ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്ത സ്വീകരണം മര്യാദാമുക്കിലേക്ക് അടുക്കുന്നു.

2. നാരായണങ്കുട്ടി മര്യാദാമുക്കില്‍. മര്യാദാമുക്കിലെ മതില്‍മഞ്ചവും കണ്ണാമ്പലത്ത് സതിടീച്ചറുടെ വീടും (കിംഗ് മാക്രി) ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ടില്‍.

3. ഉണ്ണിപ്പിള്ള പുല്ലാനിത്തോടിനടുത്തുള്ള ഹെയര്‍‌പിന്‍ വളവില്‍.

4. ഉണ്ണിപ്പിള്ള നാരായണങ്കുട്ടിയുടെ മസ്തകം, സോറി ബാക്ക്സൈഡ്.

5. പുരുഷുച്ചേട്ടന്റെ വീടിന് മുന്നില്‍.‍

6. പ്രകൃതി വിളിച്ചാന്‍ നാരായണങ്കുട്ടിക്കും തടുക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ നിമിഷം!

7. കാതിക്കുടം നിവാസികള്‍ മംഗലാംകുന്ന് അയ്യപ്പന് (ഉറപ്പില്ല, പൊറുക്കുക) കാതിക്കുടം ഭാഗത്ത് നല്‍കിയ സ്വീകരണം.

8. ആനയുടെ മുന്നില്‍ രണ്ടാമത് നില്‍ക്കുന്ന കുറ്റിത്തലമുടിക്കാരന്‍ എന്റെ ചേച്ചിയുടെ കൊച്ചനാ. അവനോട് ആനയുടെ അടുത്ത് പോകരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാ വീട്ടില്‍ നിന്ന് വിട്ടത്. എന്താ കാര്യം. കൊച്ചിലേതന്നെ അനുസരണയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഞാനും ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു.

9. ഓടരുത് നാരായണാ. ഓടി എനിക്ക് പണിയുണ്ടാക്കരുത്. (കഴിഞ്ഞ കൊല്ലത്തെ ഉത്സവത്തിന് ഇത്തിക്കാനം ഗുരുവായൂരപ്പന്‍, നാലഞ്ച് റൌണ്ട് ‘വെറുതെ‘ ഓടി, കൂടെ നാട്ടുകാരും. പക്ഷേ പിള്ളേച്ചന്‍ പുഷ്പം പോലെ പിടിച്ച് തളച്ചു. ഇത്തവണയാണെങ്കില്‍ പിള്ളേച്ചന്‍ മസ്കറ്റിലാണ്. അത്കൊണ്ട് ഓടിയാല്‍ നാട്മുഴുവന്‍ മുടിയും)

10. ശിവേലിക്ക് ആനകളെ മതില്‍കെട്ടിനകത്ത് കയറ്റി ഒരുക്കുന്നു.

11. അന്നനാട് വേലുപ്പിള്ളി ബാലശാസ്താവിന്റെ തിടമ്പ് ഈരാറ്റുപേട്ട അയ്യപ്പന്‍ ഏറ്റിയിരിക്കുന്നു.

12. ശിവേലി തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നതിന് മുമ്പത്ത് ചെറിയ ഇടവേള.

13. അമ്പലക്കുളത്തിന് ഇക്കരെ നിന്നൊരു ഷോട്ട്!

14. ശിവേലിയുടെ തുടക്കം.

15. മുറുകുന്നു.

16. ദീപക്കാഴ്ച

17. സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ.

അടിക്കുറിപ്പ്: ഫോട്ടോകള്‍ക്ക് കടപ്പാട് രജ്ഞിത്ത് (കണ്ണന്‍), കക്കാട്.

ഈ ബ്ലോഗ്ഗറെ അറിയുമോ..?

2009-04-19T11:21:00.000+05:30

ആവി പൊങ്ങുന്ന ഒരു കുറ്റി പുട്ടിന് മുന്നില്‍ ഫുള്‍കൈ തെറുത്ത് കയറ്റി ഇരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അച്ചായനോട് “ന്യൂസ് പേപ്പറെട് ദേവസ്യേ” എന്ന മട്ടില്‍ ആഗ്യം കാണിച്ചു. ഫ്രന്റ് പേജില്ലാതെയാണെങ്കിലും ബാംഗ്ലൂര്‍ പ്രാദേശിക വാര്‍ത്തകള്‍ ഉള്ള പേജ് കിട്ടി. ഫ്രന്റ് പേജ് വേറൊരുത്തന്‍ വെട്ടി വിഴുങ്ങാണ്. അന്നേരം അവന്റെ ആ ഇരിപ്പ് എനിയ്ക്കൊട്ടും രസിച്ചില്ല. പത്രം വായിക്കാന്‍ ഭയങ്കര ആക്രാന്തം പോലെ.

പുട്ടിന്റെ ചൂട് കുറക്കാനായി മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി ഭാഗിച്ച് അതിന്റെ നടുഭാഗം ജരാസന്ധന്റെ ബോഡിയെ ഭിമന്‍ പിളര്‍ത്തിയ പോലെ രണ്ടാക്കിവെച്ചു. ചൂടുള്ള പുട്ടായതിനാല്‍ നല്ല മാര്‍ദ്ദവം. ഇടയില്‍ വയ്ക്കാറുള്ള തേങ്ങാപ്പീര തപ്പി നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ അച്ചയനെ കൈയാട്ടി വിളിച്ചു. കൂടെ സഹധര്‍മ്മിണിയും അടുത്തെയ്ക്ക് വന്നു.

“അച്ചായനാണല്ലേ ഇന്ന് പുട്ട്ണ്ടാക്ക്യെ..?

പുള്ളി അല്‍ഭുതപരതന്ത്രയായി.
വൈഫിനെ കൈ ചൂണ്ടിയിട്ട് കാച്ചി.

“അതാ. ഇവള് പുട്ട്ണ്ടാക്ക്യാ ഒരു വക്യാ. തേങ്ങൊന്നും കാര്യായി ഇടില്ലാ.”

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് മുന്നിലെ പ്ലേറ്റിലെ പുട്ടിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി.

“പരദൈവങ്ങളെ എന്നിട്ട് എവിടെ തേങ്ങപ്പീര..? ഞാന്‍ ഒരു പകലന്ധനും കൂടി ആയോ”

ഒരു പിടി പുട്ട് വാരി വായിലിട്ട് പ്രാദേശിക കോളത്തിലേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ച ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് ജാകരൂകനായി.
ബാംഗ്ലൂര്‍ ബുക്ക് ഫെസ്റ്റിവല്‍..!

കഴിഞ്ഞ രണ്ട് കൊല്ലവും പോയി പുസ്തകം വാങ്ങി മുടിഞ്ഞത് ആരുടെയോ കയ്യീന്ന് കടം വാങ്ങിയ കാശു കൊണ്ടാണ്. അത് കൊണ്ട് ഇത്തവണ ഈ പരിപാടിയങ്ങ് വിട്ട് കളയാമെന്ന് പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷേ ഉച്ചയായപ്പോള്‍ എന്തോ മനം മാറ്റം. അടുത്ത ഫെസ്റ്റിവലിന് നമ്മളിവിടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് ആരറിഞ്ഞു. അത് കൊണ്ട് ഫെസ്റ്റിവലിന് പോകണ്ട എന്ന മുന്‍തീ‍രുമാനം പെട്ടെന്ന് തിരുത്തി. ‘വെറുതെ ഒന്ന് പോയി ചുറ്റിക്കറങ്ങാമെന്നും വാങ്ങിക്കേണ്ടി വന്നാല്‍ മാക്സിമം ഒരു എഴുപത്തഞ്ച് രൂപയില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും വാങ്ങണ്ട എന്ന തീരുമാനത്തില്‍മേല്‍ വൈകീട്ട് നാല് മണിയോടെ ഞാന്‍ ഫെസ്റ്റിവലിന് ഇറങ്ങി.

ശിവാജി നഗറീന്ന് നേരെ മേക്രി സര്‍ക്കിളിലേയ്ക്ക് പോയ ഞാന്‍ ബസ് ഇറങ്ങീത് യശ്വന്തപുരത്തിനടുത്ത്. എന്താ കഥ..!

തിരിച്ച് ടിക്കറ്റ് എടുക്കാതെ മേക്രി സര്‍ക്കിള്‍ വരെ കള്ളവണ്ടി (പാവം വണ്ടി) കയറി.

ഇരുപത് രൂപ അടച്ച് ഫെസ്റ്റിവല്‍ ഹാളില്‍ കയറി. ബാഗ് കയ്യിലുണ്ടെങ്കില്‍ കോളേജ് ചെക്കനാന്ന് പറയാമായിരുന്നെങ്കിലും ചെക്കപ്പ് ചെയ്താല്‍ കുടുങ്ങുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് ആ റിസ്കിന് പോയില്ല.

ഡി‌സി ബുക്ക്സിന്റെ സ്റ്റാളിന് അടിത്തെത്തിയപ്പോള്‍ പൊട്ടിക്കാനായി ഇനിയും ബുക്ക് കെട്ടുകള്‍ കിടക്കുകയാണ്. കണ്ണട വെച്ച ഒരുത്തനെ കരിമ്പനാല്‍ ബില്‍ഡിങ്ങിലോ ചിറ്റൂര്‍ റോഡിലോ കണ്ട ഒരോര്‍മ്മ.

എന്റെ കച്ചറ വേഷം കണ്ടത് കൊണ്ടാ‍കണം സ്റ്റാളിലെ സ്റ്റാഫുകള്‍ മൈന്‍ഡ് ചെയ്തതേയില്ല. ഇടയ്ക്ക് “കൊടകരപുരാണം“ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അത് വന്നിട്ടില്ല എന്ന് മറുപടിയും കിട്ടി.

പാറപ്പുറത്തിന്റെ “അര നാഴിക നേരം“ കണ്ടപ്പോള്‍ കുഞ്ഞോനാച്ചനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. മനസ്സിനൊരു ചാഞ്ചാട്ടം. പണ്ട് വായിച്ചതാണെങ്കിലും ഒക്കെ മറന്ന് പോയി. അതിന്റെ വില നോക്കിയപ്പോള്‍ എഴുപത്തഞ്ച് എന്നുള്ള ക്വോട്ടാ ഞാന്‍ ഇത്തിരി കൂട്ടി നൂറ്റിപ്പത്ത് ആക്കി. “മാറ്റാത്തി“ കണ്ടപ്പോള്‍ അത് പിന്നേയും കൂടി. ഒരു വടക്കന്‍ വിരഗാഥയുടെ തിരക്കഥ കൂടി ആയപ്പോള്‍ എല്ലാം പൂര്‍ത്തിയായി. ചേട്ടന്റെ കൊച്ചിന്റെ പേരിടലിന് പോകാനായി സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ച കാശു കൊണ്ട് പുസ്തകം വാങ്ങി മുടിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാജുമോന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കാശ് വാങ്ങി വീട്ടിപ്പോയി.

മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം തിരിച്ചെത്തി ഹോട്ടലില്‍ പൂരിയ്ക്ക് വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്ന വേളയില്‍ ദേവസ്സി അച്ചായന്‍ പേപ്പറിന്റെ ഒരു പേജ് മാത്രം അലക്ഷ്യമായി മുന്നിലേക്കിട്ടു.
ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം!

അതാ പത്രത്തില്‍ പരിചിതമായ ഒരു മുഖം!
ക്യാമറയും കൊണ്ട് വന്നവരോട് “നോ പ്രസ്സ്! നോ പ്രസ്സ്!” എന്ന് പറഞ്ഞ് കര്‍ശനമായി വിലക്കിയതാണ്. എവിടെ കേള്‍ക്കാന്‍?. നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനരീതി മാറ്റേണ്ട സമയമായെന്ന് ബ്ലോഗുകളില്‍ മുറവിളി ഉയരുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ടെന്ന് ഞാനും അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കി.

പത്രത്തിലെ ഫോട്ടോയില്‍ ഏത് ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ആണെന്ന് ഊഹിക്കാനായി ഒന്ന് രണ്ട് ക്ലൂസ് തരാം.

1. എസ്.എസ്.എല്‍.സി ബുക്കില്‍ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അടയാളമായി എഴുതിച്ചേര്‍ത്ത “ഇറക്കി വെട്ടിയ, വീതുളി പോലത്തെ ചെന്നി“ (ആരും തര്‍ക്കിക്കാന്‍ വരരുത്!!! പിള്ളേച്ചന്‍ സര്‍ട്ടിഫൈ ചെയ്തതാണ്. അതില്‍ കൂടിയ അംഗീകാരമൊന്നും നിലവില്‍ ഇല്ല)

2. ഒമ്പത് വര്‍ഷത്തെ സ്തുതര്‍ഹ്യ സേവനത്തിനുടമായ ‘സൊണാട വാച്ച്‘ (ഇനിയൊരു ഒമ്പത് കൊല്ലം കൂടി ഉപയോഗിക്കാനുള്ളതാണ്. ആരും കണ്ണ് വക്കരുത്).

3. പേഴ്സ് തുറക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ കാണാന്‍ പറ്റുന്ന ശബരീശന്റെ ഫോട്ടോ.

ഇനി പറയൂ. ആരാണീ ബ്ലോഗ്ഗര്‍..?
ഉത്തരം പറയുന്നവരുടെ പേരുകള്‍ നറുക്കിട്ടെടുത്ത് അതിലെ വിജയിക്ക് ഒരു ജോടി ‘കമ്മലു‘കള്‍ കൈത്തണ്ടയില്‍ തരുന്നതായിരിയ്ക്കും, നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കി മാത്രം..

ജോണ്‍ പോള്‍ : പാളം തെറ്റുന്ന 'പാളങ്ങള്‍'

2009-03-12T16:29:00.000+05:30

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ എന്നത് പുകഴ്ത്തലുകളുടെ സമാഹരമാണോ എന്ന ശങ്കയോടെയാണ് ഈ പോസ്റ്റ് എഴുതുന്നത്.

മാതൃഭൂമിയുടെ പതിവ് വായനക്കാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ മലയാളസിനിമയിലെ പ്രമുഖതിരക്കഥാകൃത്തുകളില്‍ ഒരാളായ ജോണ്‍ പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ മാതൃഭൂമിയുടെ താളുകളിലൂടെ വായനക്കാരുമായി പങ്ക് വയ്ക്കാന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു. സിനിമാവൃത്തങ്ങളിലെ പ്രശസ്തരുമായി അടുത്ത് ഇഴപഴകിയിട്ടുള്ള അദ്ദേഹം അര്‍ത്ഥപൂര്‍ണമായ വാചകങ്ങളാല്‍ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്റെ താളുകളെ സമ്പന്നമാക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു ആ സന്തോഷത്തിന്റെ മൂലകാരണം.

ബാലു മഹേന്ദ്രയില്‍ തുടങ്ങിയ എഴുത്ത് ആദ്യഭാഗങ്ങളില്‍ മനോഹരമായിരുന്നു. പിന്നീട് മോഹനെയും പുള്ളിക്കുണ്ടെന്ന് ജോണ്‍ പോള്‍ സമ്മതിക്കുന്ന മാടമ്പിത്തരവും ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിന്റെ താളുകള്‍ വഴി ആഘോഷിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. പദ്മരാജനോളമോ അതില്‍ കൂടുതലോ പ്രാധാന്യം മോഹന് കൊടുത്തായി വായനക്കാര്‍ എഴുതിക്കണ്ടപ്പോള്‍ “പാളങ്ങള്‍” തെറ്റുമോ എന്ന ശങ്ക മനസ്സിലുണ്ടായി.

എം.ടി യേയും പദ്മരാജനേയും താരതമ്യത്തിന് മുതിര്‍ന്ന ജോണിന് കൈപൊള്ളി. ‘പദ്മരാജന്‍ വൈവിധ്യമുള്ള തിരക്കഥകളുടെ രചയിതാവാണെന്ന്‘ പറഞ്ഞും ‘തന്റെ ലോകത്ത് ആരുമായും താരതമ്യത്തിന് വഴങ്ങാത്ത വിധം എം.ടി’ നിലകൊണ്ടു” എന്നുള്ള വിലയിരുത്തലില്‍ എം.ടിക്കെതിരെയുള്ള ഒളിയമ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു.

അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ് പപ്പേട്ടനെ പറ്റി ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് പണ്ട് നടത്തിയ ഒരു വിലയിരുത്തല്‍ ജോണ്‍ പോളിന്റേതായി “പാളങ്ങള്‍”ല്‍ വന്നത്. കൊല്ലത്ത് നിന്നുള്ള അനിതാകുമാരി (?) എന്ന വായനക്കാരി തെളിവ് സഹിതം (‘ജോണ്‍ പോള്‍ അത് മര്യാദയല്ല‘ എന്ന ടൈറ്റിലില്‍ വന്ന അഭിപ്രായം) എത്തിയപ്പോള്‍ ജോണ്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ ഉരുണ്ടു.

“ക്വൊട്ടേഷന്‍ സിമ്പലുകളേയും എഡിറ്റര്‍മാരേയും പഴി പറഞ്ഞ് കൊണ്ടുള്ള പ്രസ്തുത വിശദീകരണം വായനക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ ചോദ്യമുണര്‍ത്തിയിരിക്കണം “ഇത്രയുംവേണമായിരുന്നോ ജോണേ”..? (വാരികകള്‍ക്ക് അയച്ച് കൊടുക്കുന്ന ലേഖനത്തില്‍ അന്യലേഖകന്മാരുടെ വരികള്‍ ക്വോട്ട് ചെയ്തേ അയക്കാറുള്ളൂ എന്നും പക്ഷേ അച്ചടിച്ച് വരുമ്പോള്‍ എല്ലാ വാരികകളിലും ആ ക്വൊട്ട്കള്‍ കാണാറില്ല എന്നുമായിരുന്നു ജോണീന്റെ വിശദീകരണം. കമല്‍ റാം സജീവ് നെ ഞൊട്ടിയാല്‍ പ്രശ്നമാകുമെന്ന് ഭയന്ന് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കാരണം കൊണ്ട് പാളങ്ങളിലേക്ക് ലേഖനം അയച്ചപ്പോള്‍ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ വരികള്‍ ക്വോട്ടിയില്ല..!!! എന്നും കൂടി ജോണ്‍ പോള്‍ പറഞ്ഞു വെച്ചു)

ഇത്രയും എഴുതിയതിന്റെ പ്രചോദനം പുതിയ ലക്കം മാതൃഭൂമിയില്‍ ജോണ്‍ പോളിന്റെ ശ്രീവിദ്യ-ഭരതന്‍ പ്രണയവിവരണമാണ് (ഭരതനോ ശ്രീവിദ്യയൊ ഇന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ജോണ്‍ ഈ ഭാഗം എഴുതുമായിരുന്നോ എന്തോ..?). തന്റെ താളുകള്‍ക്ക് പ്രചാരം കിട്ടുവാന്‍ വേണ്ടിയാണോ മണ്‍‌മറഞ്ഞ് പോയവരുടെ ബന്ധങ്ങള്‍ ജോണ്‍ പൊടി തട്ടിയെടുത്ത് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത് . ആണെങ്കില്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ജോണ്‍ ഒരുപാട്. ധൈര്യത്തോടെ എല്ലാം തുറന്നെഴുതൂ. പപ്പേട്ടന്റെ പിള്ളേര് ഇന്നും സിനിമാഫീല്‍ഡില്‍ ശക്തരായത് കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെസ് ഒഴിവാക്കൂ, എന്തെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചും പറയുവാനുണ്ടെങ്കില്‍.

ശ്രീവിദ്യയുമായുള്ള ഭരതന്റെ ബന്ധത്തെ വിസ്തരിച്ച ശേഷം ജോണ്‍ സ്വയം ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ വായിച്ചാല്‍ ലളിതക്ക് എന്ത് തോന്നും..?

സ്വയം മറുപടി കണ്ടെത്തി ഉടനെ തുടങ്ങി. ഭരതനും ലളിതയുമായുള്ള ബന്ധം മറ്റൊരു ഉദാത്ത തലത്തിലുള്ളതായിരുന്നു..!

സത്യത്തില്‍ ശ്രീവിദ്യയുമായുള്ള ഭരതന്റെ അടുപ്പത്തെ വിസ്തരിക്കുന്ന ഭാഗത്തില്‍ നിന്ന് ഭരതനും ലളിതയുമായുള്ള കുടുംബബന്ധ വിവരണങ്ങളിലേക്ക് ജോണ്‍ ട്രാന്‍സിഷന്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ തന്നെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു. ലളിതക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതൊന്നും ഭരതന്‍ ശ്രീവിദ്യക്ക് പകുത്ത് നല്‍കിയിരുന്നില്ല എന്ന് വായിച്ചപ്പോള്‍ പ്രിയപ്പെട്ട ജോണ്‍ ഞാനൊന്ന് ചിരിച്ചു, അങ്ങയുടെ മെയ്‌വഴക്കം ഓര്‍ത്ത് ആര്‍ത്തലച്ച് ചിരിച്ചു.

എന്താണ് സാര്‍ ഇങ്ങിനെ പറയുക വഴി അര്‍ത്ഥമാക്കിയത്..?

ഇക്കാലത്ത് പുകഴ്ത്തലുകള്‍ അല്ലാതെ കാതലായ ഒന്നും “പാളങ്ങള്‍”ല്‍ വായിക്കാനില്ലെന്നതല്ലേ സാര്‍ സത്യം.

മാതൃഭൂമി ലേഖനത്തെ കാര്യമായി സ്പര്‍ശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ജോണ്‍ പോളിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശാന്ത് കളത്തിലിന്റെ “ജോണ്‍ പോള്‍ മറക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടോ?” എന്ന ലേഖനവും ഇതോടൊപ്പം വായിക്കാവുന്നതാണ്.

വാല്‍ക്കഷണം : പെട്ടെന്ന് എഴുതിയതാണ്. പേരുകള്‍ തെറ്റിച്ച് എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കുക.

പൈങ്കുനി ഉത്രം വിളക്ക് മഹോത്സവം 2009

2009-03-04T14:12:00.000+05:30

വേനല്‍ക്കാലമെത്തി...

നോട്ടമെത്താത്ത വിസ്തൃതിയുള്ള നെല്പാടങ്ങളെല്ലാം‍ കൊയ്ത് കഴിഞ്ഞു. വെയിലിന്റെ കാഠിന്യത്തില്‍ പച്ചിലത്തലപ്പുകള്‍ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങി.

കത്തുന്ന വെയിലുള്ള ഉച്ചസമയത്ത്, നാട്ടുപുറങ്ങളിലെ ഭവനങ്ങളില്‍ പറയെടുപ്പിനായി ഗജവീരന്മാര്‍ എത്തിത്തുടങ്ങി...
പ്രജകളെ കണ്ട് ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കാന്‍ ശംഖൊലികളുടേയും ചെണ്ടവാദ്യത്തിന്റേയും അകമ്പടിയോടെ ഭഗവതിമാരും ദേവന്മാരും എഴുന്നള്ളത്ത് തുടങ്ങി...
ചാണകം മെഴുകിയ കളത്തില്‍ ഏഴ് തിരിയിട്ട് നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി, ഇടങ്ങഴിയിലും ഓട്ട്പിടിയുള്ള പറയിലും നെല്‍മണികള്‍ നിറച്ച് ദേവകളുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങാന്‍ ഭക്തജനങ്ങള്‍ ഒരുങ്ങിത്തുടങ്ങി...

അതെ...
ഇനി ഉത്സവക്കാലം.

തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേല പോലെ നാദങ്ങള്‍ പെരുമഴ പെയ്യുന്ന, മനസ്സിന്റെ അകത്തളങ്ങളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുന്ന വെടിമരുന്ന് പ്രയോഗങ്ങളുള്ള മറ്റൊരു ഉത്സവക്കാലം കൂടി...

കക്കാടും സമീപപ്രദേശങ്ങളും ഉണരുകയാണ്...

വന്‍പുഴക്കാവ് ദുര്‍ഗാക്ഷേത്രം, ചെറുവാളൂര്‍ പിഷാരത്ത് ശ്രീകൃഷ്ണക്ഷേത്രം, കരിമ്പനക്കാവ് നനദുര്‍ഗ ക്ഷേത്രം എന്നിങ്ങനെ പ്രമുഖ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ പലത് ഉണ്ടെങ്കിലും കക്കാട്‌വാസികള്‍ക്ക് മുഖ്യം സ്വന്തം തട്ടകത്തുള്ള അയ്യങ്കോവ് ശ്രീധര്‍മ്മശാസ്താക്ഷേത്രം തന്നെ.

അമ്പും വില്ലുമേന്തി നില്‍ക്കുന്ന ശാസ്താവാണ് മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠ.
ഉപ ദേവകള്‍ ശിവന്‍, ഗണപതി, ഭദ്രകാളി, ഭൈരവന്‍.

രണ്ട് ദിവസമായി നടത്തുന്ന പൈങ്കുനി ഉത്രം വിളക്കിന്റെ ആദ്യദിവസം ഭദ്രകാളിക്കുള്ള താലിവരവ്, തുടര്‍ന്ന് മുടിയാട്ടം.

വലിയ വിളക്ക് ദിവസം രാവിലെയും ഉച്ചയ്ക്കും അഞ്ച് കരിവീരന്മാര്‍ അണി നിരക്കുന്ന കാഴ്ചശിവേലി. വൈകീട്ട് ഏഴിന് ദീപാരാധന.
ഗംഭീര വെടിക്കെട്ട്, തായമ്പക, മേളം, എഴുന്നള്ളിപ്പ്, പഞ്ചവാദ്യം എന്നിവ പിന്നാലെ.
ഇങ്ങനെയാണ് ഇത്തവണത്തെ പരിപാടികള്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

തിരുവമ്പാടി ശിവസുന്ദര്‍, പാമ്പാടി രാജന്‍, മംഗലാംകുന്ന് കര്‍ണന്‍, അന്നമനട ഉമാമഹേശ്വരന്‍, പള്ളത്താംകുളങ്ങര ഗിരീശന്‍ എന്നിവര്‍ അണിഞ്ഞ ശാസ്താവിന്റെ തിടമ്പ് ഇത്തവണ ചാര്‍ത്തുന്നത് ’ഉട്ടോളി രാജശേഖരന്‍‘ എന്ന ഗജവീരന്‍..!

ഉത്സവത്തിന്റെ ഫിക്ച്ചര്‍ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
പ്രവാസികളായ എല്ലാ കക്കാട് സുഹൃത്തുക്കളും ബൂലോകസുഹൃത്തുക്കളും ഇത് ഒരു അറിയിപ്പായി എടുക്കാന്‍ അപേക്ഷ.

വാല്‍ക്കഷണം: എനിയ്ക്ക് ഉത്സവത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ആകുമോ എന്ന കാര്യം ഇത് വരെ തീരുമാനമായിട്ടില്ല.

മടക്കം

2009-02-15T13:45:00.000+05:30

‘മരണ‘ത്തിന് ശേഷം കുറേ നാളുകള്‍ക്ക് മാണ് രാജുമോന്‍ ഒരു നാല് വരിയുള്ള കവിതയെങ്കിലും എഴുതുന്നത്. അവന്റെ ചിന്തകള്‍ ഉത്തേജിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അവസരങ്ങള്‍ പല തവണ ഉണ്ടായെങ്കിലും ഒരു പോസിറ്റീവ് റിസള്‍ട്ട് സമ്മാനിനിക്കുന്നതില്‍ അവന്‍ പരാ‍ജയപ്പെട്ടു.

കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച രാത്രി പത്ത് മണിയോടടുത്ത് ടിന്‍ ഫാക്ടറിക്ക് അടുത്തുള്ള കൈരളി മെസില്‍ ഊണ് കഴിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ച് കൊണ്ട് രാജുമോനും ബ്രിജും ഒരു കവറുമായി കടന്നു വന്നു. എന്റെ ആശ്ചര്യത്തിന്റെ ഹേതു കവറിനുള്ളില്‍ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള റുമാനോവ് അല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച് കൈരളിയില്‍ ഒരു നീണ്ട ഇടവേളക്ക് ശേഷം രാജുമോന്റെ സാന്നിധ്യം സൃഷ്ടിച്ചേക്കാവുന്ന ഇം‌പാക്ടിനെ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടത്.

കൈരളി മെസ്സ് ഉടമ ശ്രീ.ദേവസ്സി രാജുമോന്റെ അയല്‍ക്കാരന്‍ എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ്. പുതുക്കാടിനടുത്ത് നന്തിക്കരയില്‍ കഷ്ടിച്ച് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവിനുള്ളിലാണ് രണ്ട് കൂട്ടരുടേയും വീടുകള്‍. അത് കൊണ്ടു തന്നെ ഉദയനഗറില്‍ മറ്റ് മൂന്ന് മലയാളി മെസ്സുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും രാജുമോന്റെ ലക്ഷ്യം ദേവസ്സിയുടെ കൈരളി അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല. വാരിക്കോരി ചോറും ചപ്പാത്തിയും കൊടുത്ത് സ്വന്തം നാട്ടുകാരനെ സല്‍ക്കരിക്കുന്നതില്‍ ദേവസ്സിയും തികഞ്ഞ ശുഷ്കാന്തി പ്രകടിപ്പിച്ച് പോന്നു.

അങ്ങിനെ കാലം കടന്ന് പോകവെയാണ്, രണ്ട് കൊല്ലത്തെ ‘ഭക്ഷണബന്ധ’ത്തിന് ശേഷം തികച്ചും അജ്ഞാതമായ കാരണങ്ങളാല്‍ രാജുമോന്‍ കൈരളിയില്‍ നിന്ന് ‘കല്പക മെസ്സി‘ലേക്ക് കാലുമാറുന്നത്. ദിവസവും 100 രൂപയെങ്കിലും ദിവസവും വരവുള്ള സ്വന്തം നാട്ടുകാരന്റെ കാലുമാറ്റത്തില്‍ ദേവസ്സി തരിച്ചിരുന്നു.

ഇടക്ക് എന്നോട് സങ്കടത്തോടെ അന്വേഷിക്കുക പതിവായിരുന്നു.

“അവനെവിടാ‍ാ. നല്ലോണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാറ്ണ്ടാ ആവോ. അവര് കൊറച്ച് ഫുഡ് മാത്രമേ കൊടുക്കാറുള്ളൂ എന്നൊക്കെ കേട്ടു. ഇവിടെ വന്നെങ്കില്‍…“

100 രൂപ വരവുള്ള ഒരു കസ്റ്റമര്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലല്ല മറിച്ച് രാജുമോന്റെ ആരോഗ്യകാര്യത്തില്‍ അതീവശ്രദ്ധയുള്ളതിനാലാണ് ഈ പരിവേദനങ്ങള്‍ എന്നെല്ലാം ഞാന്‍ അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും രാജുമോന്‍ വഴങ്ങിയില്ല. ‘ഇനിയും അവിടെ നിന്ന് ഫുഡ് കഴിക്കുന്നത് തുടര്‍ന്നാല്‍ താന്‍ കാഞ്ഞ് പോകുമെന്ന്‘ മാത്രം അവന്‍ എന്നോട് സൂചിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ കാലം എല്ലാം മറക്കാന്‍ രാജുമോനെ സന്നദ്ധനാക്കി. പക്ഷേ നീണ്ട വിരഹം നിമിത്തം, ഇനി സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളുടെ ഒരു വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയത്തില്‍ തൂങ്ങി രാജുമോന്‍ പിന്നെയും കൈരളി മെസ്സിലേക്ക് അടുക്കാന്‍ വിമുഖത പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ആ രാജുമോനാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇതാ എന്റെ മുന്നില്‍, നന്തിക്കരക്കാരനായ ദേവസ്സിയുടെ ഉദയനഗറിലുള്ള കൈരളി മെസ്സില്‍, നില്‍ക്കുന്നത്. രാജുമോന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആഗമനം കൈരളിയില്‍ വ്യാപകമായ ചലനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി.

“നെന്നെ ന്റെ കൊച്ചനെപ്പോലെയാ ഞാന്‍ കര്തീര്ന്നെ” എന്ന് രാജുമോന്റെ പോക്കറ്റ് തപ്പി കനമില്ലേ എന്ന് നിര്‍ണയിച്ച് ശ്രീമാന്‍ ദേവസ്സി പതം പറഞ്ഞു. ദേവസ്സിയുടെ നല്ല പാതി രാജുമോനെ കണ്ടതും ഒന്ന് തേങ്ങി മൂക്ക് ചീറ്റി, മുണ്ടിന്റെ കോന്തല കൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ ഒപ്പി. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

വികാരപ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് അധിനപ്പെട്ടതിന് ശേഷം രാജുമോന്‍ എന്റെ അരുകില്‍ വന്ന് ഇരുന്നതോടെ ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തിരുന്ന ഡബിള്‍ ഓം‌ലൈറ്റ് ഞാന്‍ ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്തു. അവന്‍ വാങ്ങിച്ച കപ്പയും മീന്‍‌കറിയും പാതി ഞാനെടുത്ത് അടിച്ചു.

മുടിഞ്ഞ ടേസ്റ്റ്..!

ഊണ്‍ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് റൂമില്‍ എത്തിയിട്ടും രാജുമോന്‍ കൈരളിയിലെ സംഭവവികാസങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുക്തനായിരുന്നില്ല. വോഡ്ക ഗ്ലാസ്സ് ഒന്ന് മൊത്തി ഒരു കടലാസ് കീറിയെടുത്ത് ഏതാനും മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ നാലഞ്ച് വരികള്‍ എഴുതി..!
അതാണ് താഴെയുള്ളവ.

“മരണം”ത്തിന് ശേഷം സാഹചര്യങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി, രാജുമോന്റെ മറ്റൊരു ചെറിയ സൃഷ്ടി.

താഴെയുള്ള വരികള്‍ എല്ലാം അവന്റേത്.

മടക്കം

ആമുഖം: This is a kind of request to my brain to stop thinking. Let my heart talk…

കാന്താരിമുളകോ അതോ
വൈകാരികവിക്ഷുബ്ധതയോ
എന്റെ കണ്ണില്‍ കണ്ണുനീര്‍ നിറച്ചു...
നിനക്ക് വരാമായിരുന്നു...
ഒന്നു കാണാനെങ്കിലും...
മാപ്പ്... മാപ്പ്... മാപ്പ്...
ഇനി മടക്കം തറവാട്ടിലേക്ക്...

എന്ന് ഹൃദയപൂര്‍വ്വം
രാജു, നന്തിക്കര.
(ഒപ്പ്)

വാല്‍ക്കഷണം: വാളൂരാന്‍, ഹരിശ്രീ, ശ്രീ എന്നീ പ്രമുഖബ്ലോഗ്ഗര്‍മാരുടെ തട്ടകമായ ‘വാളൂര്‍’ ദേശത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു പുത്തന്‍‌നാമ്പ് കൂടി ജന്മമെടുത്തിരിക്കുന്നു. പുതുമഴയുമായി ശ്യാമന്‍..!

മര്യാദാമുക്കിലെ പുതുവത്സരാഘോഷം 2009

2009-01-14T13:25:00.000+05:30

കഴിഞ്ഞ ഡിസംബറിലെ അവസാന ദിനങ്ങളിലൊന്നില്‍ ഞാന്‍ നാട്ടിലെ സുഹൃത്തും ‘മര്യാദക്കാരനു‘മായ മാണിക്ക് ന്യൂ‌ഇയര്‍ ആഘോഷങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അറിയാനായി ഒരു എസ്‌എം‌എസ് അയച്ചിരുന്നു. അതിന് അപ്പോള്‍ തന്നെ മറുപടി കിട്ടിയില്ല.

പക്ഷേ പിറ്റേന്ന് ഒരു നീളന്‍ ഇമെയില്‍ ഇന്‍‌ബോക്സില്‍ എന്നെ കാത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഒന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല സുനിച്ചേട്ടാ.“

“പലരും നാട് വിട്ടില്ലേ. ഉള്ളവരില്‍ ചിലര്‍ക്ക് പണ്ടത്തെ ഉത്സാഹമൊന്നും ഇല്ല.”

ഇങ്ങിനെയുള്ള കുറച്ച് വാചകങ്ങള്‍.
അവയിലൂടെ കണ്ണുകള്‍ ഓടിയപ്പോള്‍ അതില്‍ അടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്ന അസ്വസ്ഥത, നിരാശ... എന്നിവയൊക്കെ എനിയ്ക്ക് എളുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റി.

മാണി പറയുന്നത് ശരിയാണ്.
മര്യാദാമുക്കിലെ പകരം വയ്ക്കാനില്ലാത്ത പ്രധാനികളില്‍ ചിലരാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു കൊല്ലത്തിനിടയില്‍ ഗള്‍ഫിലേക്ക് പറന്നത്.

പിള്ളേച്ചന്‍ വക്കീല്‍, ഉട്ടായിപ്പ്, പാപ്പി, രജ്ഞു, പ്രവീണ്‍...അങ്ങിനെ പോകുന്നു മര്യാദാമുക്കിനെ എനിയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കിയ, ഇപ്പോള്‍ പ്രവാസികളായ, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍...
അവര്‍ക്ക് പകരമായി എന്റെ മുന്നില്‍ ആരുമില്ല… ആരും..!!!

മുതിര്‍ന്നവരില്‍ ചിലരാകട്ടെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം സ്വീകരിച്ചതിന്റെ ആലസ്യത്തിലും.

മെയിലിലെ മാംഗ്ലീഷിലൂടെ കണ്ണിനൊപ്പം മനസ്സും പതുക്കെ അരിച്ചരിച്ച് നടന്നു.
അവസാനം...
അവസാനം പ്രതീക്ഷിച്ച ആ അന്വേഷണവും കണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ കോണില്‍ ചില തട്ട്‌മുട്ടലുകള്‍ ഉടലെടുത്തു.

“സുനിച്ചേട്ടന്‍ വരില്ലേ..? വന്നാ നമുക്കെല്ലാം സംഘടിപ്പിക്കാം.”

മെയിലിലെ റിപ്ലൈ ചെയ്യാനുള്ള ബട്ടനില്‍ പ്രസ്സ് ചെയ്ത്, കൈമുട്ടുകള്‍ ഡസ്കില്‍ ഊന്നി തലയ്ക്ക് താങ്ങി കൊടുത്ത്, ഞാന്‍ കുറച്ച് നേരം പലതും ചിന്തിച്ചിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് രണ്ട് ദിവസം മുമ്പേ നാട്ടില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്‍ഫോസിസില്‍ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂ ഇന്വിറ്റേഷന്‍...

അതോടെ എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി തന്നെ ഉദ്യാനനഗരിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ച് വണ്ടി കയറി.

അതെന്റെ നഷ്ടമായിരുന്നു.
എന്റെ നല്ല കാലത്ത് (?), നല്ല പ്രായത്തില്‍ നാട്ടിലെ ഒരു വര്‍ഷാന്ത്യത്തിന്റെ ആഘോഷം എനിയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അങ്ങിനെ സംഭവിക്കരുതായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കി.

ബാംഗ്ലൂരിലെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ പബ്ബിലും പ്രൈവറ്റ് പാര്‍ട്ടികളിലുമൊക്കെ പങ്കെടുത്ത് പുതുവത്സരം ആഘോഷിക്കുന്നവര്‍ ആണെങ്കില്‍ മറ്റ് ചിലര്‍ സ്വന്തം റൂമില്‍ ഗ്ലാസ്സുകള്‍ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് ചിയേഴ്സ് പറഞ്ഞ് ആര്‍മാദിക്കുന്നു.

പക്ഷേ എനിയ്ക്ക് മേല്‍‌പറഞ്ഞ രണ്ട് കൂട്ടരോടും താല്പര്യമില്ല. കാരണം എന്റെ സന്തോഷം എക്കാലത്തും അങ്ങ് ദൂരെ, എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ചെറിയ കവലയില്‍ നടക്കുന്ന ആഘോഷങ്ങളിലായിരുന്നു.

അതെ...
ജീവിതം എന്നും തിരിച്ചടികളാല്‍ സ‌മൃദ്ധമായിരുന്നപ്പോഴും മര്യാദാമുക്കിലെയും നാട്ടിലേയും ചില ആഘോഷങ്ങള്‍, പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്സവങ്ങള്‍ , ഞാന്‍ ഒരിയ്ക്കലും മുടക്കാറില്ലായിരുന്നു.

തൃക്കാക്കരപ്പനെ വെച്ച് പൂജിക്കുന്ന ഓണം...
കക്കാട് അയ്യങ്കോവ് ശാസ്താവിന്റെ പൈങ്കുനി ഉത്രം വിളക്ക് മഹോത്സവം...
രാധയെ കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്ന ദുര്‍ഗാപൂജ അവധികള്‍...
ചെറുവാളൂര്‍ പിഷാരത്ത് അമ്പലത്തില്‍, വലിയ വിളക്ക് ദിവസം രാത്രി എഴുന്നള്ളിപ്പിന്, അന്നമനട പരമേശ്വരമാരാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മേജര്‍‌സെറ്റ് പഞ്ചവാദ്യം (അത് കേട്ട് നില്‍ക്കാന്‍ എന്താ രസം!!!)...
ഗംഭീരവെടിക്കെട്ട് തിലകക്കുറിയായുള്ള അന്നനാട് വേലുപ്പിള്ളി ബാലശാസ്താവി്ന്റെ ഉത്സവം…
എല്ലാ ദിവസവും പുലരും വരെ കഥകളിയുള്ള അന്നമനടപ്പന്റെ ഉത്സവം…

അങ്ങിനെ പോകുന്നു ഞാന്‍ ഒരിയ്ക്കലും നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത എന്റെ സ്വന്തം ‘ഉത്സവാഘോഷങ്ങള്‍’.

അടുത്തടുത്ത് വരുന്ന ക്രിസ്മസ്-ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷങ്ങളും ആ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്..!

പുല്ലാനിത്തോടിന്റെ കരയില്‍ നിന്ന് പച്ചപ്പുല്ല് മണ്ണോട് കൂടി കേട് കൂടാതെ തൂമ്പ കൊണ്ട് ചെത്തിയെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന വമ്പന്‍ പുല്‍ക്കൂട്, കണ്ണമ്പിള്ളി വിത്സന്റെ വീട്ടിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് കൊണ്ട് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന മുളകള്‍ കെട്ടി വരിഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ വലിയ നക്ഷത്രം… ഇതൊക്കെയുണ്ടാകുമായിരുന്നു മര്യാദാമുക്കിലെ ഡിസംബറുകളെ ആവേശത്തിലാഴ്ത്തുവാന്‍...

ഇങ്ങിനെയുള്ള നൊസ്റ്റാള്‍ജിയകളെ അതിരറ്റ് പ്രണയിക്കുന്ന ഞാന്‍ മാണിയുടെ അന്വേഷണത്തിന് മുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം പകച്ച് നിന്നു.

പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സില്‍ ഒരു തരം ഹര്‍ഷോന്മാദം വന്ന് നിറയുന്നത് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അതെ... നാട് വിളിക്കുന്നു.
പെറ്റമ്മയുടെ വിളി പോലെ പ്രിയങ്കരമായ ഒരു സ്വരം.

അതിന്റെ അലയൊലികള്‍ കാതങ്ങള്‍ താണ്ടി എന്റെ കാതുകളില്‍ എത്തിയ മാത്രയില്‍, അതിന്റെ സ്വരമാധുരിയില്‍ മയങ്ങി, ഞാന്‍ മര്യാദാമുക്കിലെ തമ്പുരാക്കന്മാര്‍ക്ക് മുന്‍‌പിമ്പ് ആലോചിക്കാതെ വാക്ക് കൊടുത്തു.

“ഞാന്‍ വരാം...”

പിന്നെ കുറച്ച് നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍.

“വിത്സന്റെ വീട്ടിലെ ട്രീ ചോദിച്ചോ. അവിടെ ഇല്ലെങ്കി ആശാങ്കുട്ടിയോട് ഒരെണ്ണം ഒപ്പിക്കാന്‍ പറ. അതും ശരിയായില്ലെങ്കില്‍ ആരുടെയെങ്കിലും ബൈക്ക് നമുക്ക് ട്രീയാക്കാം.“

സിഡി പ്ലെയറും ആമ്പ്ലിഫയറും രാമന്റെ വീട്ടീന്ന് എടുത്തോ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞാ മതി.“

“പിന്നെ നമ്മടെ എല്ലാ ചേട്ടന്മാരോടും വരാന്‍ പറയണം.”

മെയിലില്‍ എല്ലാം ടൈപ്പ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ഇളംകാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘ഇത്തവണയും ഈ അഘോഷം നഷ്ടപ്പെടരുതേ‘ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം നിര്‍ഭാഗ്യകരമായി എനിയ്ക്ക് പങ്കെടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ കക്കാട് മര്യാദാമുക്കിലെ ന്യൂഇയര്‍ ആഘോഷം ഇത്തവണ ഞാന്‍ തിരിച്ച് പിടിച്ചു.

പുല്‍ക്കൂട്, നക്ഷത്രബലൂണാദികള്‍ എന്നിവയുടെ പൊലിമകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ക്രിസ്മസ് ട്രീ, മൈക്ക് സെറ്റ്, സ്റ്റീരിയോ, ഗുണ്ട്, മേലോട്ട് വിടുന്ന വാണം, ആനപ്പടക്കം എന്നിങ്ങനെയുള്ള പതിവ് ‘നമ്പറ്’കള്‍ മുടക്കിയതുമില്ല.

എല്ലാ ചേട്ടന്മാരും തുടക്കം മുതല്‍ അവസാനം വരെ സജീവമായി മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പ്രത്യേകം സ്മരിക്കുന്നു. ആശാന്‍ ശിവപ്രസാദ്, മുരളി ഭായ്,കുഞ്ഞുണ്ണി, ‘കല്യാണി‘ വേണു, സുനിച്ചേട്ടന്‍ (സാമ്പാറ്), ചെറാലക്കുന്ന് തമ്പി, വിജുചേട്ടന്‍, ജോബിച്ചന്‍, കല്ലുമടയിലെ സുഹൃത്തുക്കള്‍... അങ്ങിനെ പോകുന്നു ആ അനന്തമായ ലിസ്റ്റ്. കൂടാതെ മര്യാദാമുക്കിലെ സ്ഥിരം അംഗങ്ങളും.

ഗാനമേളയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വലിയ സെറ്റ് സ്പീക്കറില്‍ നിന്നുള്ള മുടിഞ്ഞ സൌണ്ട് വെളുപ്പിന് മൂന്ന് മണി വരെ സഹിച്ച എല്ലാ കക്കാട്‌വാസികളേയും, പ്രത്യേകിച്ച് മര്യാദാമുക്കിന് തൊട്ടടുത്ത് താമസിക്കുന്ന കണ്ണാമ്പലത്ത് സതി ടീച്ചറെ, സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിക്കുന്നു.

ആ കൊച്ച് ആഘോഷത്തിന്റെ ചില ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു. സമയമുള്ളവര്‍ കാണുക.

മുരുകനണ്ണന്‍ പണിത് തന്ന മര്യാദമുക്കിലെ മതില്‍‌മഞ്ചം. കെ‌എസ്‌ഇ‌ബി യുടെ ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റില്‍ ക്രിസ്മസ് ട്രീ വരിഞ്ഞ് കെട്ടി ഓഫ്സെറ്റ് പ്രിന്റിങ്ങ് പ്രസ്സില്‍ നിന്ന് കിട്ടുന്ന വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ചെറിയ ചെറിയ പേപ്പര്‍ പീസുകള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. അധികം വന്ന പേപ്പറ് പീസുകള്‍ നിലത്ത് വിരിച്ചു. വെളുപ്പിന്‍ എല്ലാം വാരിക്കൂട്ടി തെങ്ങുമ്പട്ടയുടെ കൂടെയിട്ട് കത്തിച്ച് തീ കാഞ്ഞു (നല്ല രസമായിരുന്നു വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തെ ആ തീകായല്‍). എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആശാങ്കുട്ടി പ്രസാദിന്റെ വക ഫയര്‍ ഡാന്‍സും (പിള്ളേച്ചന്‍ വക്കീലിന്റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ‘കക്കാട് കാബറേ ഡാന്‍സ്’) ഉണ്ടായിരുന്നു.

മര്യാദാമുക്കിലെ ഡബിള്‍ ഇലക്ട്രിക് ട്യൂബുകള്‍ അണച്ചപ്പോഴുള്ള ദൃശ്യം.

അധികം വന്ന സീരിയ സെറ്റുകള്‍ (പല പേരുകള്‍ ഉണ്ട്) പേപ്പര്‍ പീസുകള്‍ക്കിടയില്‍ വിതറിയിട്ടിരിക്കുന്നു.

ചില വീഡിയോകള്‍...

വാല്‍ക്കഷണം: ഒന്നും മുന്‍‌കൂട്ടി പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരുന്നില്ല. മാണി എന്ന ചെല്ലപ്പേരില്‍ വിളിക്കുന്ന വിമലിന്റെ താരതമ്യേന കുറഞ്ഞ പിക്സലിലുള്ള മൊബൈല്‍ കൊണ്ട് എടുത്ത ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും ആണ്. വ്യക്തത കുറഞ്ഞതായിരിക്കും. സദയം പൊറുക്കുക.

കക്കാടിന്റെ പുരാവൃത്തങ്ങള്‍ എന്ന ബ്ലോഗില്‍ ഞാന്‍ എഴുതുന്ന (ഇനി എഴുതാനിരിയ്ക്കുന്ന) ചില വേറിട്ട വ്യക്തികളെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഈ വീഡിയോകളില്‍ കാണാം.

നിരൂപണസാഹിത്യത്തിലെ നിത്യസാന്നിധ്യം

2008-12-16T18:08:00.000+05:30

വാ‍യനയുടെ ലോകത്ത് ആദ്യമായി എത്തിപ്പെടുന്നത് ചെറുകഥകള്‍ വഴിയാണ്. ഏതോ ഒരു മദ്ധ്യവേനലവധിയില്‍ എം.ടി സമ്പൂര്‍ണ്ണകഥകളിലൂടെ കണ്ണും മനസ്സും അടി വെച്ചപ്പോള്‍ തൂടങ്ങിയ ഒരു കമ്പം. എം.ടി യുടേയും പദ്മനാഭന്റേയും ബഷീറിന്റേയും രചനകളിലൂടെ ഉഴറി നടന്നിരുന്നതിനിടയില്‍ ക്രമേണ നോവലുകളിലേയ്ക്കും ശ്രദ്ധയെത്തി.

സേതുവും രമേശന്‍ നായരുമൊക്കെ മിഴിവുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന അക്കാലത്തെ മറ്റൊരു (അന്ധ)വിശ്വാസമായിരുന്നു നോവലുകള്‍ക്കപ്പുറം മറ്റൊരു വായനാലോകമില്ലെന്നത്. മനസ്സില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്ന ബിംബങ്ങളെയാകെ തച്ചുടയ്ക്കാന്‍ പോന്ന വിമര്‍ശന സാഹിത്യശാഖയെ അന്നൊന്നും ഒട്ടുമേ ഗൌനിച്ചിരുന്നില്ല.

“നിരൂപണം : കെ.പി.അപ്പന്‍ / ഗുപ്തന്‍ നായര്‍“ എന്ന വരികള്‍ കണ്ണില്‍ പെട്ടാല്‍, അപ്പോള്‍ തന്നെ ആ പേജ് ഒന്നോടിച്ച് പോലും നോക്കാതെ, അവഗണനയോടെ മറിച്ച് കളയാന്‍ അന്നൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ച് പോന്നു.

വിമര്‍ശനസാഹിത്യം വായിച്ച് തുടങ്ങിയ ശേഷം ഞാന്‍ ‘എന്റെ ആ പഴയ സ്വഭാവം’ത്തെപ്പറ്റി ഒരു പുനര്‍ചിന്തനം പലപ്പോഴും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.

കണ്ടെത്തലുകള്‍ പലതായിരുന്നു..!

മലയാളം ഗ്രാമര്‍ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ട് പരിമിതമായ വൊക്കാബുലറി.
വൃത്തം, അലങ്കാരം എന്നിവ അറിയാത്തവന് എന്ത് കവിതാസ്വാദനം..? എന്ന ചിന്താഗതി.
വായന ദുര്‍ഗ്രഹമാക്കുന്ന സങ്കീര്‍ണ്ണ വാചകങ്ങളുടെ കൂടിയ തോതിലുള്ള വിന്യാസം.

മേല്പറഞ്ഞ വസ്തുതകള്‍ കൊണ്ട് സാഹിത്യകൃതികളെ വിമര്‍ശനബുദ്ധിയോടെ അവലോകനം ചെയ്യുന്ന വിഭാഗത്തിലേയ്ക്ക് വായനയെത്തുന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്. അതിന് നാന്ദിയായത് മലയാളം വാരികയില്‍ എം.കൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ സാഹിത്യവാരഫലം എന്ന പംക്തിയും.

“മലയാളം“ വാരിക കയ്യിലെത്തിയാല്‍ ആദ്യമായി കണ്ണുകളെത്തുക അവസാനപേജുകളിലായിരുന്നു. സങ്കീര്‍ണമായ രചനാശൈലികള്‍ അവലംബിച്ചിരുന്ന (നിരൂപണത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ശൈലി ഒരു അനിവാര്യതയാണെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നു) അപ്പന്റേയും ഗുപ്തന്‍ നായരുടേയും നിരൂപണങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ വിലയിരുത്തലിന് ലാളിത്യമേറെയുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആസ്വാദനത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഏറെയുണ്ടായില്ല.

കാലങ്ങള്‍, വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നെയും കൊഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു...
കൈകളിലൂടെയും, മനസ്സിലൂടെയും മറിഞ്ഞ് പോയ പുസ്തകത്താളുകളുടെ എണ്ണം വര്‍ദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ നിരൂപണങ്ങള്‍ക്ക് പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന കാഠിന്യം കുറഞ്ഞത് പോലെ മനസ്സിലൊരു തോന്നല്‍...

വായിച്ചിട്ടുള്ള കൃതികളെപ്പറ്റി സങ്കീര്‍ണമായി വിലയിരുത്തി അവതരിപ്പിച്ചാലും മനസ്സിലാക്കാമെന്ന നിലയില്‍ കാര്യങ്ങളെത്തിയപ്പോള്‍, അന്ന് മുതല്‍ അപ്പന്‍ സാര്‍ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി..!

പലപ്പോഴും അപ്പന്‍ സാറിന്റെ വാദമുഖങ്ങളോട് വിയോജിപ്പുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നത് മനസ്സിനെന്നും ഒരു വ്യായാമമായിരുന്നു.

ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ വായിച്ചത് മാതൃഭൂമിയില്‍ പി.ജി യുടെ ഏതോ ഒരു നിലപാടിലെ അരാഷ്ട്രീയതയെ (? ശരിയ്ക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല.) ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് കൊണ്ടുള്ള ഒരു ലേഖനമായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഇന്ന് മനോരമയില്‍ ടി.പദ്മനാഭന്റെ അനുസ്മരണം.
മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ നിരൂപകന്മാരില്‍ അഗ്രഗണ്യനായിരുന്നു അപ്പന്‍ എന്നുള്ള ഒരു വിലയിരുത്തല്‍.
വാസ്തവമായ ഒന്ന്..!

നിരൂപണ സാഹിത്യത്തിലെ നിത്യസാന്നിധ്യമായിരുന്ന അപ്പന്‍ സാറിന് ഈ എളിയ വായനക്കാരന്റെ ആദരാജ്ഞലികള്‍.

ഫോട്ടോ : കെ.പി.അപ്പന്‍
സോഴ്സ് : ഗൂഗിള്‍ ഇമേജസ്

മറഡോണ : ദി സോക്കര്‍ ഗോഡ്

2008-12-08T16:57:00.001+05:30

ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക്, ബ്രിജിന്റെ മൊബൈലിലെ ഫോട്ടോകള്‍ നോക്കി, കിടക്കയില്‍ അലസമായി ശയിക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത് അന്നത്തെ ന്യൂസ് പേപ്പര്‍ അരിച്ച് പെറുക്കി നോക്കുകയായിരുന്ന രാജുമോന്‍ എന്നോട് പൊടുന്നനെ ആ ചോദ്യമെറിഞ്ഞത്.

“നിന്റെ ഫേവറൈറ്റ് ഫുട്ബാള്‍ കളിക്കാരനാരാടാ‍ാ..?”

അവന് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുവാനുള്ള മുട്ടല്‍ വരുന്നതെപ്പൊഴാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. അത് കൊണ്ട്, അവന്റെ ചോദ്യം ആദ്യമെന്നെ കുറച്ച് അമ്പരപ്പിച്ചെങ്കിലും പിന്നെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരിയുണര്‍ത്തി.

“അങ്ങിനെ ഒരാളെ മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടാനില്ല രാജൂ. റിക്വല്‍മിനെ ഇഷ്ടാണ്.“

“പിന്നെ ആര്യന്‍ റോബന്‍, ഹെന്‍‌റി, എറ്റൂ...”

ചുമലില്‍ കൈകൊണ്ട് പതുക്കെ അടിച്ച് രാജുമോന്‍ എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്തി.

“ഇപ്പക്കളിക്കണവരെപ്പറ്റിയല്ല ചോദിച്ചെ. ഇന്നേ വരെ കളിച്ചിട്ടുള്ളവരില്‍ ആരെയാന്ന്..?”

ഹ്ഹ്ഹഹഹഹ…
ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു.

ഇതിലിത്ര ആലോചിക്കാനെന്തിരിയ്ക്കുന്നു..!
കാല്പന്ത് കളിയെന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞ നാള്‍ മുതല്‍ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം...
ആരാധിക്കുന്ന ഒരു കുറിയ അഞ്ചടി ഉയരക്കാരന്‍...

എല്ലാം മനസ്സില്‍ നൊടിയിടയില്‍ മിന്നിമറഞ്ഞ് പോയി. ഒടുക്കം എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ ആ പേര്, നിശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍, ഉച്ചരിച്ചു.

“മറഡോണ..!!!”

ആ മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചത് കൊണ്ടാകാം, രാജുമോന്‍ എനിയ്ക്ക് നേരെ ചെറിയ രീതിയില്‍ പരിഹാസച്ചുവയുള്ള, പ്രകോപനപരമായ (എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തികച്ചും!), ഒരു ചിരി പാസാക്കി.

അപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ പറയാന്‍ വന്ന മറുപടി വാക്കിന് ഒരു നായനാര്‍ ‘ടച്ച്’ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഓന്‍ മറ്റേ പാര്‍ട്ടിയാ...”

അതെ…
രാജുമോന്‍ ഒരു കട്ട ബ്രസീല്‍ ഫാനാണ്.
രാജുമോന്‍ മാത്രമല്ല എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ 80 ശതമാനവും അങ്ങിനെ തന്നെ. ബാക്കിയുള്ള കുറച്ച് പേര്‍ ജര്‍മ്മനി, ഫ്രാന്‍സ് തുടങ്ങിയ ടീമുകള്‍ പരിണയിച്ചു.

പക്ഷേ...
പക്ഷേ ഞാനെന്നും ഒരു അര്‍ജന്റീന പക്ഷക്കാരനായിരുന്നു.

പ്രഗല്‍ഭരൊന്നും ഇല്ലാതെ ആവരേജ്ജ് പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് നടത്തുമ്പോഴും വലിയ ടൂര്‍ണമെന്റുകളില്‍ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളുമായി വന്ന് ഒടുക്കം വെറും കയ്യോടെ മടങ്ങേണ്ടി വരുമ്പോഴും ഞാന്‍ എന്നുമൊരു അര്‍ജന്റീന ഫാനായിരുന്നു. ആ ടീമിന്റെ തോല്‍‌വികളൊക്കെ എനിയ്ക്ക് ആ ടീമിനോടുള്ള താല്പര്യം കൂട്ടിയിട്ടുള്ളതല്ലാതെ ഇന്നേ വരെ കുറച്ചിട്ടില്ല.

പല തവണ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്ത് സമവാക്യമാണ് എന്നെ അര്‍ജന്റീന ടീമിനോട് (പന്ത് കളിയോടും) ഇത്ര മേല്‍ അടുപ്പിച്ച്, ആകര്‍ഷിച്ച് നിര്‍ത്തുന്നത്.

അപ്പോഴൊക്കെ അധികം തല പുകയ്ക്കാതെ ‘അര്‍ജന്റീന ടീമില്‍ ഒരിയ്ക്കല്‍ കളിച്ച ഒരു കുറിയ മനുഷ്യനാണ് അതിന് കാരണമെന്ന്‘എനിയ്ക്ക് ഉത്തരവും കിട്ടിപ്പോന്നു.

അതെ മറഡോണയുടെ ടീമായത് കൊണ്ടായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു ഞാന്‍ ഇത്രമേല്‍ വെള്ളയില്‍ ഇളം നീല വരയുള്ള കുപ്പായക്കാരെ ഫുട്ബാള്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. പിന്നെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടനുള്ളത് ബ്രസീലിനെതിരെയുള്ള മികച്ച റെക്കോര്‍ഡും, ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കയില്‍ ബ്രസീലിനൊപ്പം നില്‍ക്കുന്ന അനിഷേധ്യ ഫുള്‍ബാള്‍ ശക്തിയെന്ന പെരുമയും.

മഞ്ഞക്കുപ്പായക്കാര്‍ എന്നും, മറ്റ് ടീമുകള്‍ക്കെതിരെ എടുക്കുനതിനേക്കാള്‍, കൂടുതല്‍ കരുതലെടുത്തേ അര്‍ജന്റീനയോട് കളിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും മികച്ച കളിക്കാരന്‍ എന്ന വിശേഷണത്തിന് ബ്രസീലിന്റെ വിശ്വവിഖ്യതനായ ഫുട്ബാളര്‍ പെലെ മത്സരിക്കേണ്ടി വന്നതും മറ്റാരോടുമല്ല, ഒരു അര്‍ജന്റീനക്കാരനോട് തന്നെയായിരുന്നു.

അതിലദ്ദേഹം ഇന്നും വിജയിച്ചിട്ടില്ല. ആര്‍ക്കും തീര്‍പ്പ് കല്പിക്കാനാവാത്ത വിധം ആ മത്സരം നീണ്ട് പോവുകയാണ്.

ഫുട്ബാള്‍ പണ്ഢിതന്മാരും ഒരു പോലെ തര്‍ക്കത്തിലാണ്.

ആരാണ് കേമന്‍..?
പെലെയൊ മറഡോണയോ..!!!

ഇവര്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു താരതമ്യത്തിന് മുതിരാനല്ല ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ് എഴുതിയത്. മികച്ച ഫുട്ബാളര്‍ എന്ന പദവിയിലേയ്യ്ക്കുള്ള മത്സരത്തിലെ വിജയി ഇവരില്‍ ആരുമായിക്കൊള്ളട്ടെ. ഇനി, ഫ്രാങ്ക് പുഷ്കാസിനെപ്പോലെ, മറ്റാരെങ്കിലുമാണെങ്കില്‍ അങ്ങിനെയും സംഭവിച്ചു കൊള്ളട്ടെ.

എനിയ്ക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ.
കാരണം ജയിക്കുന്നത് ഫുട്ബാളാണ്. കാല്പന്ത് കളിയുടെ സൌന്ദര്യമാണ്..!

മറഡോണയെപ്പറ്റി എന്നോട് ആദ്യമായി പറയുന്നത് ആനന്ദന്‍ ചെട്ടനാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

മുതിര്‍ന്നതിന് ശേഷം (8-10 വയസ്സ്) വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ പരീക്കപ്പാടത്ത് ചേട്ടന്മാരുടെ കൂടെ ഫുട്ബാള്‍ കളി കളിക്കുമായിരുന്നു. പ്രതിഭകളുടെ ധാരാളിത്തം നിമിത്തം കളിക്കാനിറങ്ങാന്‍ പറ്റാതിരിയ്ക്കുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ തെല്ലൊരു നിരാശയോടെ പാടവരമ്പത്തിരുന്ന് കളി കാണും.

പക്ഷേ വരമ്പത്ത് ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരിയ്ക്കില്ല. കളിക്കാന്‍ പറ്റാതെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്ന എന്നെ ആനന്ദന്‍ ചേട്ടന്‍ അടുത്ത് വിളിച്ചിരുത്തും. അതോടെ ഞാന്‍ ഉഷാറാകും. കാരണം ആനന്ദന്‍ ചേട്ടന് ഫുട്ബാളിനെപ്പറ്റി കുറേ കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാം. പഴയതും പുതിയതുമായ ഒരുപാട് കളിക്കാരെപ്പറ്റി ആനന്ദന്‍ ചേട്ടന്‍ അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ പാടവരമ്പത്തിരുന്ന് എനിയ്ക്ക് പറഞ്ഞ് തരും.

അങ്ങിനെയുള്ള ഒരു അവസരത്തിലാണ് ആനന്ദന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നോടത് ആദ്യമായി സൂചിപ്പിച്ചത്, ‘പെലെയേക്കാളും ബെസ്റ്റ് മറഡോണയാണെന്ന്!”

‘മറഡോണ’ എന്ന പേര് അതിന് മുമ്പ് കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ കാതുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചു. ആനന്ദന്‍ ചെട്ടന്‍ എല്ലാം വിവരിച്ചു.

1986 ലോകകപ്പ്...
എതിരാളികളുടെ കടുത്ത ടാക്കിളിങ്ങിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ച് ഏതാണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് അര്‍ജന്റീനയ്ക്ക് കിരീടം നേടിക്കൊടുത്തത്. പാവങ്ങളുടെ ക്ലബ്ബായ ബൊക്കാ ജൂനിയേഴ്സിനെയും സിരി എ യില്‍ ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന നാപ്പോളിയെയും ചാമ്പ്യന്മാരാക്കി മാറ്റിയ ഒറ്റയാന്‍ പ്രകടനങ്ങള്‍.

ഞാനറിയാതെ ഞാന്‍ മാറുകയായിരുന്നു. ഒരു മറഡോണ ഫാനായി..!
അര്‍ജന്റീന ഫാനായിയുള്ള ആ മാറ്റം അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യതയിലെത്തിയത് 1994 ലോകകപ്പോടെയാണ്.

ലഹരിക്കടിമപ്പെട്ട് ടീമിലുണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ലാതിരുന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് ഒരു ഫിനിക്സ് പക്ഷിയേപ്പോലെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ് നൈജീരിയക്കെതിരെ കളിക്കാനിരങ്ങിയ മറഡോണ എന്റെ മനസ്സിലെ മായാത്ത ഒരു ഓര്‍മ്മയാണ്.

ക്ലോഡിയോ കനീജിയയുടെ പാസില്‍ നിന്ന് റോജര്‍ മില്ലയുടെ ടീമിനെതിരെ ഒരു ഗോള്‍ നേടി മിന്നി നില്‍ക്കവേയാണ് കളിയുടെ പിറ്റേ ദിവസം പത്രങ്ങള്‍ ആ നടുക്കുന്ന വാര്‍ത്ത നിരത്തിയത്.

“മറഡോണ മരുന്നടിച്ചതിന് പിടിക്കപ്പെട്ടു.”

പക്ഷേ മനസ്സിലെ ബിംബം അത് കൊണ്ടും തകര്‍ന്നില്ല.
മറഡോണയോടൊപ്പം, ആ ലോകകപ്പില്‍ നിന്ന് അര്‍ജന്റീനയും പുറത്തായപ്പോള്‍... അപ്പൊഴും മനസ്സിലെ ആ ബിംബം തകര്‍ന്നിരുന്നില്ല...

പലരും പറഞ്ഞ് പാടിത്തന്ന 86-90 കളിലെ വീരഗാഥകള്‍ മനസില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ആ രൂപം എന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍ വിളങ്ങി നില്‍ക്കും.

ഇന്നലെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിക്കാരെനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ച കടുത്ത പെലെ ഫാനായ രാജുമോന്‍ അറിയുമോ ആവോ ’86 ല്‍ അര്‍ജന്റീനയ്ക്ക് കിരീടം നേടിക്കൊടുത്തതും 90ല്‍ ഫൈനലിലെത്തിച്ചതും മറഡോണ ഏതാണ്ട് ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന്‘...
ദിഗ്വിജയങ്ങള്‍ നടത്തിയ ബ്രസീല്‍ ടീമില്‍ പെലെയ്ക്ക് സമകാലികരായി ഉണ്ടായിരുന്നത് പെലെയോളം തന്നെ തലയെടുപ്പുണ്ടെന്ന് കരുത്പ്പെടുന്ന ഗാരിഞ്ചയെപ്പോലുള്ള ഒരു പറ്റം പ്രതിഭാശാലികളായിരുന്നു എന്നത്...

അറിയുമായിരിയ്ക്കും...
ചിലപ്പോള്‍ അറിയില്ലായിരിയ്ക്കും.

എല്ലാം ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്കായി മിന്നി മറഞ്ഞ് മനസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ ഒളിച്ചപ്പോള്‍, ഞാന്‍ രാജുമോന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് പേപ്പര്‍ വാങ്ങി.

ഫ്രന്റ് പേജില്‍ തന്നെ ആ പടം...
മറഡോന സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയില്‍ നെഞ്ച് വിരിച്ച് കൈകള്‍ രണ്ടും ഉയര്‍ത്തി ശിശുസഹജമായ രീതിയില്‍ ചുവടുകള്‍ വച്ച് നില്‍ക്കുന്നു..!!!

ഉള്‍പ്പേജില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി ആ വാക്കുകള്‍.

‘എന്റെ ജീവ്തത്തില്‍ അല്‍ഭുതങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇനി സംഭവിക്കാനില്ല എന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ കൊല്‍ക്കത്ത എന്റെ ആ ധാരണകള്‍ മാറ്റിത്തീര്‍ത്തു.”

സ്വതവേ ചൂടനായ ആ മനുഷ്യന്‍ ആവുന്നത്ര പേര്‍ക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഹസ്തദാനം ചെയ്തെന്നും മറ്റും വായിച്ച് പേപ്പര്‍ രാജുമോന്‍ തിരിച്ച് കൊടുത്തപ്പോ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.
ഒപ്പം ഉള്ളിലൊരു ചൊദ്യവും...

ഫുട്ബാളില്‍ എന്ന് കിട്ടും നമുക്ക് ഇത് പോലൊരു ഹീറോയെ..?
ആരാധിക്കാന്‍...
നെഞ്ചിലേറ്റാന്‍…

ഫോട്ടോ: ഡിയഗോ അര്‍മാന്‍ഡോ മറഡോണ.
സോഴ്സ് : ഗൂഗിള്‍ ഇമേജസ്.

ഇടിവെട്ട് പുണ്യാളന്‍..!

2008-12-01T23:43:00.000+05:30

കുട്ടിക്കാലത്ത് അപൂര്‍വ്വമായി മാത്രം ഒത്ത് വരാറുള്ള ഒന്നായിരുന്നു ബസ് യാത്രകള്. ഗ്രാമത്തിനപ്പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകല് എല്ലാം തന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ കാലത്ത് ഓരോ ബസ് യാത്രയും മനസ്സില് മായാതെ കിടന്നേക്കാവുന്ന കുറച്ച് അതിശയകരമായ അറിവുകള്, ദൃശ്യങ്ങള് ഒക്കെ എനിയ്ക്ക് സമ്മാനിക്കുമായിരുന്നു.

അത്തരത്തിലുള്ള അല്‍ഭുതങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ചാലക്കുടി-അങ്കമാലി എന്‍‌എച്ചിലൂടെ ബസ് കടന്ന് പോകുമ്പോള് മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനില് വെച്ച്

കാണാറുള്ള ഒരു പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമ..!

(ഏത് പുണ്യാളനാണെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല നാട്ടുകാര് വിളിക്കണ പേരെ എനിയ്ക്കറിയൂ.)

ഞാന് പലയിടത്തും കണ്ടിട്ടുള്ള പുണ്യാളന്മാരുടെ എടുപ്പും ഭാവവുമല്ല മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനിലെ പുണ്യാളന്. പാവത്താന്മാരും കയ്യിലൊരു ബൈബിളും എടുത്ത് പിടിച്ച് നടക്കുന്ന, അല്ലെങ്കില് നെഞ്ചിലൊരു അമ്പ് തറച്ച് മരണാസന്നനായി മരം ചാരി നില്‍ക്കുന്ന, എനിയ്ക്ക് പരിചിതമായ പുണ്യാളന്മാരെ അപേക്ഷിച്ച് മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനിലെ പിണ്യാളന് ഒരു കിടയറ്റ, യുദ്ധവീരനായ ഒരു പോരാളിയുടെ രൂപവും ഭാവവുമാണുള്ളത്.

ചിനച്ച് കൊണ്ട് പിന്‍‌കാലില് ഉയര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു തൂവെള്ളനിറമുള്ള കുതിര...
അതിന്റെ പുറത്ത് പടനായകന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ്, വലത് കയ്യില് നീളമുള്ള ഒരു കുന്തമേന്തി ഒരു വ്യാളിയുമായി (ചെകുത്താന് ?) പോരടിക്കുന്ന പോസിലാണ് മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനിലെ പുണ്യാളന്റെ നില്‍പ്പ്. പോരാട്ടത്തില് പുണ്യാളനാണ് മേല്‍ക്കൈ എന്ന് സ്പഷ്ടമാകുന്ന വിധത്തില് വ്യാളിയുടെ വായിലേയ്ക്ക് കുന്തത്തിന്റെ മുന തറഞ്ഞിറങ്ങുന്നുമുണ്ട്..!!!

ഈ പോസില് നില്‍ക്കുന്ന പുണ്യാളന് തന്റെ അപാരമായ ഗ്ലാമര് നിമിത്തം നാഷണല് ഹൈവേയിലൂടെ യാത്ര നടത്തുന്നവര്‍ക്കിടയില് ഒരു വീരപരിവേഷമാണുള്ളത്, പ്രത്യേകിച്ചും കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്.

അവരെല്ലാം പുണ്യാളന് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ഒരു പേരും സമ്മാനിച്ചു.

“ഇടിവെട്ട് പുണ്യാളന്..!!!”

പുണ്യാളന്റെ അപാരഗ്ലാമറിലുള്ള നില്‍പ്പിനോട് തികച്ചും നീതി പുലര്‍ത്തുന്ന നാമമായത് കൊണ്ട് ആ പേര് സമീപപ്രദേശങ്ങളിലെല്ലാം ഹിറ്റാവാന് അധികം നാളെടുത്തില്ല.

മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് വഴി കോളേജിലേയ്ക്ക് ബസിലും മിനി വാനിലുമൊക്കെ കയറി പോകുന്ന തരുണീമണികളില് പലരും പുണ്യാളന്റെ ഫാന്‍സ്

ആണെന്നത് പകല് പോലെ സത്യവുമാണ് (എന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു പെണ്‍‌കൊച്ച് പറഞ്ഞതാണേ..!).

കുട്ടിക്കാലത്ത് ചാലക്കുടി ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നടത്താറുള്ള ബസ് യാത്രകളില് ഞാന് പ്രഥമപരിഗണന നല്‍കിയിരുന്നത് മറ്റാര്‍ക്കുമല്ല, ഈ പുണ്യാളന് തന്നെയാണ്. കൊരട്ടി ജംങ്ഷന് ക്രോസ്സ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ എത്ര തിരക്കുള്ള ബസ് ആയാലും ഞാന് കമ്പിയഴികള്‍ക്കരികിലുള്ള ഒരു സീറ്റിനടുത്തെത്തിയെടുക്കും. പിന്നെ മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് (ഡിവൈന് നഗര് ബസ് സ്റ്റോപ്പ് അല്ല. ഇത് അടിച്ചിലി, പൂലാനി ഭാഗത്തേയ്ക്ക് പോകുവാന് നാഷണല് ഹ്വേയില് നിന്ന് ബൈപാസുള്ള ഒറിജിനല് മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന്.) എത്താനായുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്. കമ്പിയഴികളില് താടി ചേര്‍ത്ത് വെച്ച് അകലങ്ങളില് നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്ന വേളയില് ഒടുക്കം ഞാന് കാണും. അങ്ങകലെ ജംങ്ഷനില് കുന്തവുമേന്തി വ്യാളിയെ നേരിടുന്ന പുണ്യാളനെ.

ഉടന് തന്നെ അമ്മയെ തോണ്ടി വിളിച്ചിട്ട് പറയും

“അമ്മേ ദേ പുണ്യാളന്..!”

അമ്മ അപ്പോ ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് എന്റെ കവിളില് വെറുതെ തട്ടും.

ബസ് മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനിലേയ്ക്ക് അടുക്കുംന്തോറും ഞാന് കമ്പിയരുകില് നിന്ന് തെല്ലൊരു ഭയത്തോടെ പിന്നോക്ക് നടക്കും. മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷനില് നിന്ന് ബസ് അകന്നകന്ന് പോകുന്തോറും എന്റെ കഴുത്ത് ആവുന്നത്ര പിന്നോട്ടേയ്ക്കാക്കി പുണ്യാളന് നെരെയുള്ള സാകൂതമായ നോട്ടം ഞാന് തുടരുകയും ചെയ്യും.

വലുതായതോടെ മറ്റ് പലതിലുമുള്ള താല്പര്യം, ആശ്ചര്യം എന്നിവയൊക്കെ സാവധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതോടൊപ്പം പുണ്യാളനിലുമുള്ള ഭ്രമം കുറഞ്ഞു. പല തവണ മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് വഴി യാത്ര ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും കുട്ടിക്കാലത്തെ എന്റെ ആരാധനാപാത്രമായിരുന്ന പുണ്യാളനെ ഞാന് അത്രയ്ക്ക് ഗൌനിക്കാറില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ...
പക്ഷേ.., ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെ പറയട്ടെ സുഹൃത്തുക്കളെ...
മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് വഴി കടന്ന് പോകുമ്പോഴൊക്കെ, അത് ബസിലായാലും ബൈക്കിലായാലും, എന്റെ തല ഞാനറിയാതെയൊന്ന് മന്ദം തിരിയുമായിരുന്നു, പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമയ്ക്ക് നേരെ.കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആകാംക്ഷയോടെയല്ലെങ്കിലും പുണ്യാളനെ, ഒന്ന് മൈന്‍ഡ് പോലും ചെയ്യാതെ, പൂര്‍ണമായും അവഗണിച്ച് ഞാന് എന്നെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടോയെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല. ഉണ്ടെങ്കില് അത് മറ്റെന്തെങ്കിലും തിരക്ക് മൂലമല്ലാതെ മനപ്പൂര്‍വ്വവുമല്ല.

അത്രയ്ക്കുണ്ട് പുണ്യാളനോടുള്ള എന്റെ മമത.

കാലങ്ങള് ഒരുപാട് വീണ്ടും പോയ് മറഞ്ഞു. അതിജീവനത്തിനായി ഈയുള്ളവനും ഇന്ത്യയുടെ ഐടി സിറ്റിയിലേയ്ക്ക് ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാനായി നാട് വിട്ടു.

ഇടയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ഇടവേളകളില് ആഹ്ലാദപൂര്‍വ്വം നാട്ടിലെത്തുമ്പോഴൊക്കെ ചാലക്കുടി യാത്ര പരമാവധി ഒഴിവാക്കി വീട്ടില് തന്നെ കുത്തിയിരിയ്ക്കാന് ശീലിച്ച് പോന്നു. അന്നമനടയില് ഒരു നല്ല ഇന്റര്‍നെറ്റ് കഫെ വന്നതോടെ ഈ പ്രവണതയ്ക്ക് ആക്കം കൂടി. ചാലക്കുടി യാത്ര ബാംഗ്ലൂരില് നിന്ന് വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

നാട്ടിലേയ്ക്ക് വരുമ്പൊഴൊക്കെ വെളുപ്പിന് നാല് മണി അല്ലെങ്കില് അഞ്ച് മണിയോടെ തൃശ്ശൂരില് ട്രെയിനിറങ്ങി കൊരട്ടിയിലേയ്ക്ക് സൂപ്പര് ഫാസ്റ്റ് പിടിയ്ക്കും. ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോള് ഉറക്കക്ഷീണവും വിശപ്പും മൂലം മയക്കം വന്ന് തലോടിയാലും മുരിങ്ങൂരിനോടടുക്കുമ്പോഴേക്കും ആരോ പിടിച്ച് കുലുക്കിയ പോലെ ഞാന് ഉണരും. പതിവ് പോലെ പുണ്യാളന് നേരെ തല തിരിയും.

നേരിയ മഞ്ഞുള്ള ഡിസംബറുകളിലും കനത്ത മഴയുള്ള ജൂണ് മാസത്തിലും ഞാന് നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് കാത്ത് പരിപാലിച്ച്, കുതിരപ്പുറത്ത് കുന്തവുമേന്തി പുണ്യാളന് നില്‍പ്പുണ്ടാകും...
രാവിന്റെ കനത്ത നിശബ്ദതയില്, ചിലപ്പോള് മഞ്ഞുകണങ്ങളാല് ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടും മറ്റ് ചിലപ്പോള് മഴ നനഞ്ഞും, ഏകനായി അതിഗാംഭീര്യത്തോടെ പുണ്യാളന് നില്‍പ്പുണ്ടാകും...

പക്ഷേ...
പക്ഷേ നാട്ടിലേയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞ തവണ നടത്തിയ യാത്ര എന്നില് ചില അനിര്‍വചനീയമയ സ്മരണകള് ഉണര്‍ത്തി (അത് കൊണ്ട് തനെയാണ് ഈ ബ്ലോഗില് ഈ വാക്കുകലൊക്കെ കോറിയിടുന്നതും).

തഞ്ചാവൂര് എക്സ്പ്രസ്സില് സേലത്തും, ചെന്നൈ മെയിലില് ത്രിശൂ‍രിലും വന്നിറങ്ങി കൊരട്ടിയിലേയ്ക്ക് ബാലകൃഷ്ണന് പിള്ളയുടെ കൊട്ടാരക്കരയ്ക്കുള്ള സൂപ്പര് ഫാസ്റ്റ് പിടിച്ചു. ചാലക്കുടി വരെ ഒന്ന് മയങ്ങി. മുരിങ്ങൂര് ജംങ്ഷന് അടുത്തെത്തിയപ്പോ പതിവ് പോലെ ആലസ്യത്തോടെ പുണ്യാളന് നേരെ മുഖം തിരിച്ചു.

പക്ഷേ ഞാന് കണ്ടത് എനിയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
ചാഞ്ഞിരുന്ന സീറ്റില് നിന്ന് പൊടുന്നനെ മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ഒന്ന് കൂടെ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നോക്കി.

ഇല്ല..!
പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമ തത്സ്ഥാനത്ത് ഇല്ല..!!!

ബസ് ജംങ്ഷനില് നിന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്തോറും ഞാന് സീറ്റില് നിന്ന് എണീറ്റ്, കുട്ടിക്കാലത്ത് ചെയ്യാറുള്ള പോലെ, വിന്‍ഡോയിലൂടെ തലയിട്ട് പിന്നോട്ട് നോക്കി.

അപ്പോ...
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും നടുക്കത്തോടെ എനിയ്ക്ക് കാണാനായി. പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തിന് അല്‍പ്പം ദൂരെ കുറച്ച് സിമന്റ് കട്ടകള് കൂട്ടം കൂടിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു..!

കുറച്ച് ദൂരം കൂടെ മുന്നോട്ട് പോകെ ഇരുട്ട് ആ ദൃശ്യം എന്നില് നിന്ന് അതും ഒളിപ്പിച്ചു.
കണ്ണില് നിന്ന് എല്ലാം മറഞ്ഞപ്പോള് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാന് സീറ്റില് തിരിച്ച് വന്നിരുന്നു.

മനസ്സില് പേരറിയാത്ത എന്തോ ഒരു വികാരം. പുണ്യാളന് എന്റെ ആരുമായിരുന്നില്ല. കൊരട്ടിമുത്തി(യമ്മ)യെപ്പോലെ ഞാന് മതപരമായി ആരാധിച്ചിരുന്നുമില്ല. എന്നിട്ടും എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത.

രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കൊരട്ടിയില് ബസ്സിറങ്ങി റെയില്‍‌വേ ക്രോസ്സിന് സമീപത്തുള്ള ചെറിയ ചായക്കടയില് കയറി. എല്ലാ വരവിലും ചായ കുടിയ്ക്കാന് കയറാറുള്ളത് കൊണ്ട് ചായക്കടക്കാരന് കണാരേട്ടന് എന്നെക്കണ്ടപ്പോള് വിടര്‍ന്ന് ചിരിച്ചു.

ചായക്കടയില് ഞാന് മാത്രമേയുള്ളൂ. കുറച്ച് നീങ്ങി രാത്രി ഓട്ടത്തിന് വന്ന ‘സ്റ്റീഫന്‍സ്‘ ഓട്ടോ കിടപ്പുണ്ട്. അതിനുള്ളില് ജോര്‍ജ്ജ് കുട്ടിയും ഉണ്ടാകും ഗാഢനിദ്രയില്.

ചുറ്റിലും നിശബ്ദമായിക്കിടക്കുന്ന യാമം.
പുലരിയ്ക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുക്കാന് വിസമ്മതിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന അതിന്റെ മനം മയക്കുന്ന ലാസ്യഭാവത്തില് ഞാന് ഒരുവേള മുഴുകിപ്പോയി.

കണാരേട്ടന് ചായ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീളത്തില് പറത്തിയൊഴിച്ച് തയ്യാറാക്കുമ്പോള് അന്വേഷിച്ചു.

“കണാരെട്ടാ‍ാ. പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമ എന്തിനാ പൊളിച്ചേ..?“

ചായ ചില്ല് ഗ്ലാസ്സിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്ന് ഗ്ലാസിന്റെ സൈഡിലൂറ്റെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചായവെള്ളം തോളത്തെ തോര്‍ത്ത് കൊണ്ട് തുടച്ച് എന്റെ മുന്നില് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

“എന്‍‌എച്ച് നാല് വരി ആക്കല്ലേ. അതോണ്ടാ..!”

എനിയ്ക്ക് കാര്യങ്ങള് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ചാലക്കുടി കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ പഴയ നാഷണല് ഹൈവേയാണെന്ന് പറയില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ട് വ്യത്യാസം. (രണ്ട് മൂന്ന് വര്‍ഷമായി ഗള്‍ഫിലുള്ള കൊരട്ടിക്കാരൊക്കെ വഴി തെറ്റാതിരിയ്ക്കാന് ഇത്തിരി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും
രാത്രിയില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്. ഒരു രാത്രി ഞാന് വഴി അറിയാതെ ജെ‌ടി‌എസ് ജംങ്ഷനില് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..!)

എല്ലാം ഓര്‍ത്ത് മിണ്ടാതിരിയ്ക്കുമ്പോ കണാരേട്ടന് വീണ്ടും സൂചിപ്പിച്ചു.

“മുരിങ്ങൂര് ബൈപ്പാസും ഇല്ലാണ്ടാവുംന്നാ കേക്കണേ. പൂലാനിക്കാര് സമരോ മറ്റോ തുടങ്ങാന് പോണൂന്നും പറയണ കേട്ടു.”

“മാളക്കാര് പ്രശ്നാക്ക്യപ്പോ മാള ബൈപ്പസിനട്ത്ത് അണ്ടര്‍വേ വന്നില്ലേ. അത് പോലെ ഇവിടേം വേണംന്നാ. നടക്ക്വോ ആവോ..?’

ചായ മുഴുവന് സാവധാനം കുടിച്ച് പൈസ കൊടുത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോ കണാരേട്ടന് പതിവ് ചൊദ്യം ചോദിച്ചു.

“ഇന്യെന്നാ‍ാ..?”

“ചെലപ്പോ ക്രിസ്മസിന്…”

കണാരേട്ടനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ‘സ്റ്റീഫന്‍സ്’ന് നേരെ നടക്കുമ്പോള് എന്റെ മനം നിറയെ കുതിരപ്പുറത്ത്, പടച്ചട്ടകള് അണിഞ്ഞ്, കുന്തവുമേന്തി വ്യാളിയെ നേരിടുന്ന ‘ഇടിവെട്ട് പുണ്യാള‘ന്റെ ഗാംഭീരരൂപമായിരുന്നു. കണ്ണുകളില് എന്തൊക്കെയോ കൈമോശം വന്നതിന്റെ നഷ്ടബോധവും.

ധീരദേശാഭിമാനികള്‍ക്ക് ആദരാജ്ഞലികള്‍

2008-11-30T11:46:00.000+05:30

മൂന്ന് നാള്‍ നീണ്ട കടുത്ത പോരാട്ടം...
ഭാരതവും വൈദേശിക തീവ്രവാദശക്തികളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം...
ഒടുക്കം വിജയം എന്നെത്തേയും പോലെ നമുക്ക് തന്നെ...
പക്ഷേ..,
പകരം പൊലിഞ്ഞത് ഒരു പിടി കിടയറ്റ ദേശസ്നേഹികളെ...
രാജ്യരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വജീവന്‍ കളഞ്ഞ അവര്‍ക്ക് പകരം വയ്ക്കാന്‍ മറ്റൊന്നില്ല എന്റെ മുന്നില്‍...

എല്ലാവരേയും സ്മരിക്കുന്നു...
അങ്ങേയറ്റത്തെ അനുശോചനത്തോടെ...
അവര്‍ക്കായി ആദരവോടെ അജ്ഞലികള്‍ നേരുന്നു...

ഫോട്ടോ : കമാന്‍ഡോ ഓപ്പറേഷനില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട സന്ദീപ് ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍.
സോഴ്സ് : സന്ദീപ് ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ ഓര്‍ക്കുട്ട് പ്രൊഫൈല്‍ (ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ)